သာလွဦး

သာလွဦး
=====

သာလွဦးဆိုသည္မွာ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ သာလည္းသာ လွလည္းလွ ဦးလည္းဦးသူျဖစ္သည္။ သူသည္ သူ႔ကိုသူ ရခိုင္စာပီသုေတသီႀကီးအျဖစ္ အလွပလွ ဘ၀င္ျမင့္လွ်က္ဟိသည္။ ရခိုင္စာပီႏွင့္ပါတ္သက္၍ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ စာအုပ္မ်ားစြာ ရြီးသားထုတ္၀ီၿပီးျဖစ္သျဖင့္ ပရိသာတ္ေထာက္ခံမႈအား အျပည့္အ၀ရဟိထားသူျဖင့္သျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေကာင္း ေၾကနပ္အားရျဖစ္လွ်က္ဟိသည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏စိတ္ထဲမွာ တခုခု ဘ၀င္မက်ျဖစ္လွ်က္ဟိသည္။ တျခားေသာ ရခိုင္စာပီပညာသွ်င္မ်ားမွာက သတ္ပံုတေယာက္တလံုးက်စီ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ဖ်က္ဆီးႏိုင္လိုက္ၿပီးျဖစ္သည္။ ဖ်က္ဆီးဖို႔ သတ္ပံုမက်န္လိုက္ပ်ာျဖစ္လို႔ သူ႔ခမ်ာ အႀကံမရအက်ပ္ရိုက္နီသည္။ တခါတရီ (ဤ) ကို (ကၽြဲ) ေျပာင္းေကေကာင္းဖို႔လား စဥ္းစားၾကည့္သည္။ ေျပာင္းခါနီးဆဲဆဲ နာမည္ႀကီးစကားပံုကို လားေျပာင္းခီေက လူသိၿပီးသား နာမည္မရ ေကာ္ႏွက္ခံရဖို႔ ဆိုပ်ာ ေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္။ (၏) လည္း မက်န္လိုက္ပ်ာ။ (မွာ) လည္း မက်န္လိုက္ပ်ာ။ ေျပာင္းဖို႔က်န္ေရအလံုးက (ဤ) ႏွင့္ (၍) (၌) ေအသံုးလံုးရာက်န္ပ်ာ။ တခါတခါ (ဤ) ကို (ေဣ) ေျပာင္းၾကည့္ေက ေကာင္းဖို႔လား စိတ္ကူးရသည္။ ျဖစ္တန္ေျခဟိသည္။ (၌) ကို (ႏိႈက္) လို႔ ေျပာင္းခီျပန္ေကလည္း အယင္ေခတ္က ေခတ္ေဟာင္းစာပီတိမွာ ဟိခၿပီးသား။ မသိနားမလည္ေရ အေခ်တိပါးမွာ မ်က္ႏွာရေကလည္း စာပီဗဟုသုတ အနည္းအက်ဥ္းဟိေရ လူတိပါးမွာ အဆဲက်ဖို႔ ေနာက္ဆုတ္လိုက္သည္။ (၍) ကို က်ခါ ငါးဂဏန္းကို ပြတ္တင္လိုက္ေက (၅ိ) ျဖစ္ေတ။ အရာတေယာက္လည္း မလုပ္သိမ့္။ လူမလုပ္သိမ့္ေရ အလုပ္ကို လုပ္မွ ပါရဂူျဖစ္ဖို႔ မဟုတ္ေက ေနာက္လိုက္က်ည္း ရက္ျပတ္ျဖစ္နီဖို႔။ ရခိုင္စာပီေလာကမွာ သတ္ပံုမဖ်က္ရ မခ်င္း ပါရဂူမျဖစ္ႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ သာလွဦးမွာ (၅ိ) သားသတ္ပံုကို စီမံကိန္းခ်လွ်က္ဟိသည္။ (ဆက္ရန္)

သာလွဦး၏စာၾကည့္ခန္းသည္ကား ဖံုတက္ၾကပ္လိုက္လွ်က္ဟိသည္။ ပင့္ခူအိမ္ၾကက္လွ်က္ စာအုပ္အင္တန္မ်ားမ်ားမွာ ျခကိုက္စားလွ်က္ဟိသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဆရာႀကီးစာၾကည့္ခန္းက အဂယင့္ ရွိေဟာင္းသုေတသနျပတိုက္ႏွင့္တူေရဟုဆိုလွ်င္ သာလွဦးမွာ ဘ၀င္ေခြ႔လွ်က္ ငါးသေလာက္ၿပံဳ း ၿပံဳ းနီတတ္သည္။ သာလွဦးသည္ အေခ်ကပင္ မ်က္စိအားေကာင္းသူျဖစ္သည္။ စာဇာေလာက္ဖတ္ဖတ္ မ်က္စိမႈန္သည္မဟိ။ ယင္း မ်က္စိေကာင္းသည္ကိုပင္ သူက စိတ္ပ်က္လွ်က္ဟိသည္။ သူ မ်က္မွန္တပ္ခ်င္သည္။ မ်က္မွန္တပ္မွ ပညာဟိႏွင့္တူသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မ်က္စိေကာင္းေသာ္လည္း ပါ၀ါပါသည့္မ်က္မွန္ကို စတပ္ၾကည့္သည္။ အစပိုင္းတြင္ တစိေခ် အခက္အခဲဟိသည္။ သံုးမိနိေလာက္ တပ္ၾကည့္သည္ႏွင့္ ေခါင္းနည္းနည္းကိုက္လာသည္။ ၾကာလာေသာအခါ က်င့္သားရလာသည္။ သို႔ျဖင့္ မ်က္မွန္တပ္လွ်က္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ မိမိ အခန္းထဲတြင္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ အဆင္ေျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပါ၀ါမ်က္မွန္၀ယ္ၿပီး သံုးရက္ေျမာက္ေသာနိတြင္ စပဲြထုတ္သည္။ စစ္ေတြေကာလိပ္သို႔ စတက္ေသာနိလည္းျဖစ္သည္။ စာသင္ခန္းက ဒုတိယထပ္တြင္ျဖစ္နီသည္။ လွီကားထစ္ျဖင့္တက္ရသည္ကို အစတြင္ စိုးရိမ္စိတ္ဟိသည္။ သတိထားၿပီးတက္ၾကည့္ေသာအခါ အားလံုးအဆင္ေျပသည္။ အထစ္အေငါ့မဟိ။ ေကာလိပ္သည္ကား ဆယ္တန္းႏွင့္မတူ။ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ အခန္းအတည္မဟိ။ ဘာသာရပ္လိုက္ အခန္းေျပာင္းေျပာင္းသင္ရသည္။ ေနာက္တဘာသာမွာ ေအာက္ထပ္ျဖစ္နီသည္။ သာလွဦးကား စာသင္ခန္းတြင္လည္း ရွိဆံုးက ထိုင္ရမွ ေၾကနပ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အယင္ထိုင္ခံုနီရာဦးဖို႔ စာအုပ္ကို လက္ဆဲြလွ်က္ ကမန္းကတန္း ၿပီးဆင္းပါလတ္သည္။ ပါ၀ါမ်က္မွန္တပ္ထားသည္ကို သူက မိနီသည္။ အတက္တြင္ အဆင္ေျပေသာ္လည္း အဆင္းတြင္ ပါ၀ါမ်က္မွန္ေၾကာင့္ လွီကားထစ္ကို အနီးေခ်ထင္၍ ခ်နင္းလိုက္သည္တြင္ ၿခီေခါက္လွ်က္ သာလွဦးမွာ သမံတလင္းၾကမ္းျပင္တြင္ ဒုန္းေပါက္ေဆာက္၍က်သည္။ ကံေကာင္းေထာက္မ၍ မ်က္မွန္ကားမကဲြ။ လက္ေခါက္က်သျဖင့္ တစိေခ်နာလားသည္။ မမေခ်တိရွိမွာ အရွက္မရေအာင္ ဒယြားကိုဖုန္ခါလွ်က္ စာသင္ခန္းမထဲသို႔ အယင္အယင္ လွမ္း၀င္လိုက္သည္။ အစပိုင္းတြင္ သြီးပူနီ၍ ၿခီေထာက္မနာ။ ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းကိုက္လာသည္။ စာသင္ခန္းထဲက ျပန္ထြက္ေသာအခါ ဣေႁႏၵမပ်က္ေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားအားထုတ္ၿပီး မိမိ၏ဗိမာန္ ေ၀သာလီေဆာင္ အခန္းနံပါတ္ (ရ) သို႔ အယင္အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာလတ္ရသည္။ ေတာ္ပါသိမ့္ယင့္။ မ်က္မွန္ေၾကာင့္ လွီကားထစ္က လူးက်သည္ကို တေယာက္ေခ်လည္း မရိပ္မိ။ (ဆက္ရန္)

သတ္ပံုတလံုးေျပာင္းသည္မွာ အလြယ္ေခ်မဟုတ္။ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလွ်ာ္မႈ ယုတၱိဟိဖို႔လိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔မွာ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို လိုက္ရွာရသည္။ (၍) ဆိုသည္မွာ (ငါရို႕) က ဆင္းသက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ရွိအယင္က (လည္းေကာင္း) ကို (၄င္း) ဟူ၍ ဂဏန္းႏွင့္ အကၡရာေပါင္းၿပီးရြီးသားခကတ္သည္။ အခုလည္း (၅) ဂဏန္းႏွင့္ ပြတ္လံုးေပါင္းစပ္လိုက္ျခင္းသည္ မူရင္းအဓိပၸါယ္ႏွင့္ မူလအရြီးအသား (ငါရို႕) ကို အနီးစပ္ဆံုးေဖၚေဆာင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏွင့္ မတူကဲြျပားသည္။ သို႔ျဖင့္ မ်ားမၾကာ သာလွဦးသည္ သူတပည့္တေယာက္၏ Facebook Account ကို အသံုးျပဳလွ်က္ ေပါင္းကူးအိန္တာနတ္ထက္တြင္ (၅ိ) သား သတ္ပံုကို စတင္မိတ္ဆက္ပီးလိုက္သည္။ တခဏႏွင့္ခ်က္ခ်င္း ေတာမီးေလာင္သကဲ့သို႔ ကမၻာတ၀ွမ္း ပ်ံ႕ႏွံ႕လားသည္။ ေထာက္ခံမႈ မဲအမ်ားဆံုးရဟိသည္မွာ မေလးသွ်ားႏိုင္ငံေရာက္ ရခိုင္စာပီအုပ္စုျဖစ္သည္။ လက္ခုပ္လက္၀ါးေျဖာက္ေျဖာက္တီး၍ ႀကိဳဆိုလက္ခံကတ္သည္။ အေမရိကသို႔ ေရာက္ဟိနီေသာ သူမ်ားကလည္း လိုက္ရြီးကတ္သည္။ ဘဂၤလားသို႔ ရခိုင္ျပည္သီးျခားလြတ္လပ္ရီးအတြက္ ေရာက္ဟိနီသူမ်ားကလည္း လက္ခံလာကတ္သည္။ တခ်ိဳ႕မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ပံုႏွိပ္စာလံုးအျဖစ္မိတ္ဆက္ပီးလာေသာအခါ သာလွဦး၏(၅ိ) သား သတ္ပံုမွာ ေနာင္းေနာင္းနင္းနင္း ေအာက္ၿခီခိုင္လာသည္။ ဦးသန္းစိန္လက္ထက္ ဒီမိုကေရစီရခါစ ရခိုင္သားမ်ားကို ရခိုင္စာပီသင္ၾကားပိုင္ခြင့္ပီးလာေသာအခါ မူလတန္းရခိုင္စာသင္ရိုးညႊန္းတမ္းတြင္ပါ ပါလာေသာေၾကာင့္ သာလွဦး၏ (၅ိ) သားသတ္ပံု အတည္ျဖစ္လားလီပါသည္တည္း။ သာလွဦးမွာ မိမိရည္မွန္းခ်က္ ၿပီးျပည့္စံုလားၿပီးျဖစ္သည္အတြက္ ေကာင္းေကာင္းႀကီးေၾကနပ္အားရျဖစ္ကာ ရခိုင္စာပီေလာက ထာ၀ရအနားယူလိုက္ပါသည္။ (ဆက္ရန္)

သို႔ေသာ္ လူ႔အလိုကို နတ္မလိုက္ႏိုင္ဆိုေသာစကားအတိုင္း တခုျပည့္စံုလွ်င္ တခုလိုလာသည္။ သာလွဦးသည္ တဘ၀လံုး စာအုပ္ပံုၾကား၌ သူ႔ဘ၀ကို ျမႇဳပ္ႏွံခရသျဖင့္ အစားဆင္းရဲ အ၀တ္ဆင္းရဲ အနီဆင္းရဲ နီခရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မယားလည္း အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္မွ ရသည္။ မယားမရခင္ သူ ရခိုင္သမတေယာက္ရဖို႔ Facebook ထက္တြင္ အသဲအသန္လိုက္ရွာခပါသည္။ Facebook ထက္တြင္ ရခိုင္သမအလွပေခ်တိကို တြိသည္။ ေယေကလည္း အားလံုးသူက ျမန္မာစကားျဖင့္ရြီးနီကတ္သည္ကို ရခိုင္စာပီသမားပီပီ ဘ၀င္မက်။ တခါတခါ မေခ်ရခိုင္သမ မဟုတ္လား၊ ရခိုင္ပိုင္ ရြီးပါပလင္ ေျပာပါပလင္ေထာက္ျပခီေက အမ်ားနားလည္ေအာင္ ျမန္မာပိုင္ရြီးရစြာပါဆိုၿပီးေက သာလွဦးကို Block လုပ္လိုက္ကတ္ေတ။ ရခိုင္အျခင္းႏွင့္ ရြီးကတ္ေတ မမေခ်တိကို တြိခီျပန္ေကလည္း အရုပ္ကမလွ အသက္ကႀကီး သာလွဦးမွာ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလက္လြတ္ျဖစ္ၿပီးသနာ ေနာက္ဘိတ္ဆံုးမွာ ခ်င္းမႏွင့္ရာ ယူဖို႔က်သည္။ (ဆက္ရန္)

သာလွဦးမွာ တဘ၀လံုးဆင္းရဲခရသျဖင့္ ဘ၀၌လူရတတ္ႀကီးျဖစ္ဖူးခ်င္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နိမအား ညအား အလုပ္ႏွစိခုလုပ္သည္။ မၾကာခင္ ေဒၚလာေျမာက္မ်ားစြာ စုေဆာင္းရဟိလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရန္ကုန္တြင္ တိုက္ခန္း (၂) ခန္း စစ္ေတြတြင္ အိမ္တအိမ္၊ ေျမာက္ဦးတြင္ ၿခံႏွစ္ၿခံလွမ္း၀ယ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔အလိုကား မျပည့္စံုသိမ့္။ ၀မ္းမပူသိမ့္။ ၀မ္းမပူဘဲ ဇာပိုင္ သူဌီးျဖစ္ဖို႔လဲ။ ၀မ္းပူေအာင္ ေလ့က်င့္ရသည္။ ရီမ်ားမ်ားေသာက္ၿပီး လီမ်ာမ်ားလွ်ဴရသည္။ အဆီပါေသာ ၀က္သားကို ညိတိုင္းခ်က္စားသည္။ မၾကာခင္ ၀မ္းဗိုက္ထြက္လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ယာ သာလွဦးမွာ မယား၀မ္းမပူဘဲ လင္ကရာ ၀မ္းပူလာေရကားဆိုလွ်င္ သာလွဦးက ေကာင္းေကာင္း ေပ်ာ္သည္။

ဦးသိန္းစိန္လက္ထက္ လြတ္ၿငိမ္းခ်င္းသာခြင့္ပီးသျဖင့္ သာလွဦး ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို အဖမ္းအဆီးမဟိျပန္လာရသည္။ ႏိုင္ငံျခားျပန္ ေဒၚလာသူဌီးႀကီးျဖစ္နီသျဖင့္ သာလွဦးမွာ လားလီရာရာ မ်က္ႏွာပန္းလွ စန္းပြင့္လွပါသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္းက ထမင္းေခၚေကၽြးဖိတ္ၾကားျခင္းခံရသည္။ ရခိုင္စာပီေဟာေျပာပဲြတိုင္း မနားတမ္းလိုက္ေဟာရသည္။ နားခ်ိန္မဟိ။ သို႔ေသာ္ သာလွဦးကား မေပ်ာ္။ သူ႔မွာ ႏွလံုးေရာဂါမဟိ။ သြီးတိုးေရာဂါမဟိ။ ႏွလံုးေရာဂါ သြီးတိုးေရာဂါမဟိဘဲ ျမန္မာျပည္မွာ ဇာပိုင္ သူဌီးစာရင္း၀င္ဖို႔လဲ။ သြီးတိုးေရာဂါျဖစ္ဖို႔ ညိတိုင္းဆားအမ်ားႀကီးစားပီးရသည္။ သြီးတိုးျဖစ္မျဖစ္ ဆီးခန္းညိတိုင္းလားစစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္က သူငယ္ခ်င္းမွာ သြီးတိုးမဟိ စာဖတ္မ်ားလို႔ လိုင္ေၾကာတက္စြာရာေျပာေက လံုး၀သေဘာမက်။ တရက္နိ သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္က အျမင္ကပ္ကပ္ႏွင့္ ဂိုးေခ်မွာ သြီးတိုးဟိနီယာ ႏွလံုးေရာဂါလည္း ဟိနီယာေျမႇာက္ေျပာလိုက္ေသာအခါ သာလွဦးမွာ ေကာင္းေကာင္းေပ်ာ္ပါသည္။

မ်ားမၾကာ (၅ိ) သားဆရာႀကီး သာလွဦးတေယာက္ မိမိမြီးရပ္ဇာတိ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕တြင္ မရဏႏွင့္စ်ာန္ႂကြပါသည္။ လူအမ်ားက အထူးၾကည္ညိဳေလးစားျခင္းခံရေသာ ရခိုင္စာပီသုေတသီႀကီးတဦးျဖစ္သျဖင့္ ဆရာႀကီးဦးသာထြန္းႏွင့္ တတန္းတည္းထားကာ သာလွဦး၏အရိုးျပာကို ဂူသပ္လွ်က္ သွ်စ္ေသာင္းဘုရား၌ ျမႇဳပ္ႏွံျခင္းခံရသည္။

သာလွဦး၏အရိုးျပာအုပ္ဂူ၌စာတမ္းထိုးထားသည္မွာကား

အမ်ိဳးသီလ ႏွစ္ဌာနကို
ျပည့္၀မ႑ိဳင္ ေစာင့္စြမ္းႏိုင္၅ိ (အသံထြက္ (၅ိ) သား)
ရကၡိဳင္နာမ ဘဲြ႕မည္လွျဖင့္
အႏြတၱသညာ ေခၚအပ္စြာတည္း --။
ဟူ၅ိ (အသံထြက္ (၅ိ) သား) ျဖစ္ပါလီသည္တည္း။

(ရခိုင္ေပါင္းကူး သာလွဦး)
ေမလ (၃) ရက္ ၂၀၁၅ ခု တလဂုၤနီနိ မိုးထ (၄) ခ်က္တီး အခ်ိန္တိတိတြင္ ရြီးၿပီးဆံုးပါသည္။

ဖက္ခြက္လက္ခ်က္ သဇင္တခက္ ရာဇဝင္

Download

”အမိ ေက်ာင္းမွာအာစရိယပူေဇာ္ပြဲလုပ္ဖို႔ ေဖသာ ၃၀၀ စီထည့္ရဖို႔”

ေလးတန္းေက်ာင္းသားေခ် ေအာင္ျမတ္ထြန္း ေက်ာင္းကအျပန္အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လြယ္အိတ္ကို ေဝးခ်ပနာ အမိနားကပ္ေျပာလိုက္ေတ။ မိေစာႏု သက္ျပင္းတခ်က္ ခ်လိုက္မိေရ။ လင္ေယာက်ၤားသီလားစြာ ၄ ႏွစ္ျပည့္ဖို႔ဗ်ာယ္္။ လင္သည္သက္ဟိထင္ရွားဟိနီခါ ေဒကိစၥတိကို မပူခရ။ ခ်စ္လင္ ျမတ္ထြန္းဦးက ျမန္မာ့ဆိပ္ကမ္းက အစိုးရဝန္ထမ္းတေယာက္ပါ။ တေတာက္ပေျပာင္မဟိေကလည္း ေဒကိစၥေခ်တိကိုမပူခရ။ သူမအလုပ္က အိမ္တြင္းရီးကိစၥ။ အေခ်တိကိုအိမ္တြင္းကနီ လိုအပ္စြာတိ အားလံုးလုပ္ပီးေရ။ သူမမွာ သမီးႏွစ္ေယာက္။ သားတေယာက္။ အႀကီးဆံုးသမီး ဦးသိန္းႏုက လြန္ခေရႏွစ္က ဆယ္တန္းေအာင္လားၿပီးဗ်ာယ္။ သားေခ်ေအာင္ျမတ္ထြန္းက ေဒႏွစ္ေလးတန္း။ သမီးထြီး ႏုသဲျဖဴက သံုးတန္း။ သမီးႀကီးက ဆယ္တန္းေအာင္ဗ်ာယ္ဆိုခါ အိမ္တြင္းရီးကိစၥ စိတ္မပူရ။ သူမ စ်ီးထြက္ေရာင္းတိုင္း အစစအရာရာကို သမီးႀကီးက ဒိုင္ခံလုပ္ပီးေရ။ အဖမဟိေရေနာက္ပိုင္း ေမာင္ေခ်နန္႔ ႏွမေခ်ကို အစရာရာျပဳစု ဂရုစိုက္ပီးေရ။ ေဖသာမတတ္ႏိုင္လို႔ အေခ်တိညေက်ာင္း မထားႏိုင္ေကလည္း သမီးႀကီးက သူရို႔ႏွစ္ေယာက္ကို စာျပပီးေရ။ လိမၼာရီးျခားဟိေရသမီး၊ သမီးႀကီးအမိအရာဆိုေရအတိုင္း၊ အမိနန္႔ ေလာင္းကူေလွာ္ဖက္ရေရ။

”အမိ ေမႀကီး အမိကိုကူညီႏိုင္ဗ်ာယ္”

မိေစာႏု အေတြးစတိပ်က္လားေရ။ အိမ္ထဲကိုၿပီးဝင္လာေရ သမီးႀကီဦးသိန္းႏု အမိသည္လိုင္ပင္းကိုဖက္ပနာ ေျပာလိုက္စြာျဖစ္ေတ။

”ဇာျဖစ္လာစြာလဲ ေမႀကီး၊ ေပ်ာ္လံုးႀကီးဆို႔လို႔ကာ”

”အမိ ေမႀကီးအလုပ္ရဗ်ာယ္။ ထိုတေလာက ရန္ကုန္ကလာလို႔ အသစ္ဖြင့္ေရ ဆီးကုမၸဏီမွာ”

”ဟိန္႔…. မႀကီးအလုပ္ရေက ေမာင္ေမာင္ကို အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအတြက္ ေဖခ်ာနန္႔ ေဘာင္းဘီအသစ္တလံုးဝယ္ပီးနန္း”

ေမာင္ေခ် ေအာင္ျမတ္ထြန္းက ေအးမႀကီး အလုပ္ရစြာကိုၾကားစြာနန္႔ သူလိုခ်င္စြာကို ခ်က္ခ်င္း ေတာင္းဆိုလိုက္ေတ။

”မႀကီးအလုပ္ရွာစြာ မင္းရို႕အတြက္၊ ေမာင္ေမာင္ စာရာႀကိဳးစားနန္း၊ မႀကီးအားလံုးပီးေမ။”

ေမာင္ေမာင္တေယာက္ သူေတာင္းစြာတိရဖို႔ဆိုလို႔ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္နီေရ။ မိေစာႏုက မ်က္ရည္တိပင္ဝဲလို႔ ပီတိျဖာနီေရ။ မိထြီးေခ်က အိမ္မွာမဟိ။ ထံုးစံအတိုင္ အျပင္မွာ တျခားအေခ်တိနန္႔ ကဇတ္နီကတ္ေတ။

ယင္းနိညဇာ မိသားစုထမင္းပြဲ စစည္ကကား။ ခါတိုင္းပိုင္ အေပါစား ဟင္းငါးတိမဟုတ္။ ေမႀကီးအလုပ္ရေရ အထိမ္းအမွတ္နန္႔ မိေစာႏု ၾကက္ရင္အံုတအံုဝယ္လာေရ။ ၾကက္သားဆိုစြာ သူရို႕ပိုင္လက္လုပ္လက္စားတိအတြက္ နတ္သုဒၶါ။ ယင္းနိ ထမင္းဝိုင္းမွာ ၾကက္သားဆီျပန္၊ ငရုတ္ႀကိတ္နန္႔ တို႔စား၊၊ ၾကာဆံနန္႔ဘူးသီးဟင္းရည္ေသာက္၊ ေကာ္ဖီပြင့္ေက်ာ္ရို႕နန္႔ စစံုလလင္ စားကတ္ရေရ။ ေမာင္ေမာင္နန္႔ မိထြီးက ထမင္းအလုပ္ျပတ္နန္႔ သူရို႕လိုခ်င္ေရ လိုအပ္ေတ ေဘာလ္ပန္၊ ခဲတန္၊ ေပတံတိကို လစာထြက္ေတနိ ဝယ္ပီးဖို႔အတြက္ တခုခ်င္းစီခ်ျပနီကတ္ေတ။ ပံုမွန္ဆို မကုန္တတ္ေတ ထမင္းအိုးႀကီး တတက္ေျပာင္လားေရ။ မိေစာႏုတေယာက္ သားသမီးေခ်တိ ေပ်ာ္နီကတ္စြာကို ၾကည့္လို႔ပီတိျဖာပနာ သူမမ်က္လံုးအိမ္ေခ်မွာ တမ္းတျခင္း၊ ေအာက္မိသတိရျခင္းတိ တရိပ္ရိပ္တက္လာေရ။ ေအာ္…ကိုျမတ္ထြန္းဦး…..သူရာ ေဒထမင္းဝိုင္းမွာဟိေက ဇာေလာက္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းဖို႔နန္း…….

အလုပ္ရလို႔ ႏွစ္ပတ္ၾကာေရခါ ေမႀကီးတေယာက္ အလုပ္ကိစၥနန္႔ ခရီးထြက္ဖို႔က်ေရ။ အေရာင္းစာေရးမဆိုေရအတိုင္း ၿမိဳ႕ထဲက ဆီးခန္း၊ ဆီးဆိုင္တိမွာ တဆိုင္ဝင္တဆိုင္ထြက္ ဆီးလားျဖန္႔ရေရပိုင္ ႏွစ္ပတ္တခါစီ တျခားၿမိဳ႕တိကိုလားလို႔ ျဖန္႔ဝီရေရ။ သူမျဖန္႔ခ်ီရီး တာဝန္က်ေရၿမိဳ႕က ဘူးသီးေတာင္နန္႔ ေမာင္ေတာပါ။ သူမဘဝမွာ ဘူးသီးေတာင္ဆိုေရၿမိဳ႕ ပထမဆံုးခရီး။ ေဒတေခါက္ ေမာင္ေတာထိတက္စရာမလို။ ဘူးသီးေတာင္က ဆိုင္တခ်ိဳ႕မွာျဖန္႔ရဖို႔။ ကိစၥမဟိ။ သူမမွာ ဘူသီးေတာင္မွာ အဝီးသင္တက္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း က်န္သဲျဖဴ အိမ္ဟိေရ။

တလလၤာနိ မိုးထစေစာ အိမ္ေဘးက အခင္ျဖဴသီး ဆိုကၠားနန္႔ သေဘၤာဆိပ္ကို ဆင္းကတ္ေတ။ ဆိုကၠားေနာက္မွာ ဆီးကာတြန္းဗူးႀကီးကို တင္လိုက္ေတ။ ေမာင္ေခ်ကို ရင္ခြင္ထက္မွာတင္လိုက္ေတ။ ညကပင္ ေမာင္ေခ်က မႀကီးကိုသေဘၤာဆိပ္ထိ လိုက္ပို႔ပီးေမလတ္။ အမိက စေစာကပင္ စ်ီးႀကီးက ဟင္းခြ်တ္ဖို႔ ထလားခဗ်ာယ္။ ေမာင္ေခ်ကို မလိုက္ကဲ့ မႀကီးတေယာက္တည္းလားေမဆိုလို႔မရ။ ေအးမကိုစိတ္မခ်။ ဇာစိတ္ခ်ဖို႔လဲ။ အေခ်ဆိုေကလည္း သိေရ။ တခါတရီ ေမာင္ႏွမတေတာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ကတ္ေက ေယာက်ၤားတိျမင္တိုင္း သူ မလြတ္တမ္း မ်က္စိေနာက္လို႔ ၾကည့္ထားေရ။ ၾကည့္ဖို႔နင္းရာ။ ျမင္ေရေယာက်ာၤးတိုင္း သူ႔ေအးမ ခႏၶာကိုယ္က မ်က္စိလံုးဝမခြါ။ မ်က္စိထြက္က်ဖို႔ပိုင္ ၾကည့္နီကတ္ေတ။ ဦးသိန္းႏုက အမိတူသမီး။ အသားကျဖဴစြာလည္းမဟုတ္ ညိဳစြာလည္းမဟုတ္ပါ။ နီစပ္စပ္၊ ႏွာတံစစင္း၊ မ်က္ႏွာသသြယ္၊ ဆံပင္က မတိုမရွည္၊ တင္းကား၊ ရင္စြင့္၊ ျမင္ေရပုရိသေယာက်ၤားတိုင္း အၾကည့္မခြါ သက္ျပင္းရွည္ခ်ရစီေရ အလွပိုင္သွ်င္မ။

စစ္ေတြ၊ ျပည္တြင္းရီေၾကာင္း၊ သေဘၤာဆိပ္ကိုေရာက္ဗ်ာယ္။ ဇာခ်ိန္ကပင္ေရာက္နီကတ္ေတ ခရီးသည္တိလည္းမသိ၊ ေဖာင္ေတာ္တန္းခါးဝမွာ က်ိတ္က်တိုးနီကတ္ေတ။ တန္းခါးဖြင့္ဖို႔စြာကို ေစာင့္နီကတ္စြာ ထင္ယင့္။ သူမ ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာကို ခရီးမထြက္ဖူးေကလည္း သူငယ္ခ်င္း က်န္သဲျဖဴပါးက အေသးစိတ္မီးထားေရ။ ယင္းတန္းခါးေဘးမွာ ရိုးရိုးလက္မွတ္ အေရာင္းဌါနဟိေရ။ သူမအတြက္ ရိုးရိုးလက္မွတ္ဝယ္လိုက္ေက အဆင္ေျပဖို႔မထင္။ ဆီးဘူးတန္းလန္းနန္႔ ဒုကၡက်ဖို႔မနား။ ရိုးရိုးလက္မွတ္က သေဘာၤကုန္းပတ္ထက္မွာ ထိုင္လိုက္ရစြာမနား။ ကုမၸဏီကလည္း အထက္တန္းလက္မွတ္အတြက္ ခရီးစရိတ္ပီးထားေရ။ ေဖာင္ေတာ္တန္းခါးမႀကီးေဘးမွာ လူတကိုယ္စာ အေပါက္တေပါက္ဟိေရ။ ကိုျဖဴသီးက အထက္တန္းလက္မွတ္ဝယ္ခ်င္ေက ယင္းအေပါက္က ဝယ္ရေရလတ္။

တန္းခါးေပါက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတခါ ျမန္မာစစ္သားတိ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္လုပ္နီကတ္ေတ။ ျမန္မာစစ္သားဆိုလို႔ ဘာဘာေျပာေရစကားကိုသတိရလားေရ။ ”ေဒလင္းျပန္မသား ျမန္မာစစ္သားတိ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမဟိေရ အေကာင္တိ” လတ္။ ဘာဘာ ဇာျဖစ္လို႔ေဒပိုင္ေျပာေရ သူမနားမလည္ပါ။ ဘာဘာ စာဖတ္ေကာင္းဝါသနာပါေရပိုင္ လူေပါင္းဆန္႔ေရ လူတေယာက္လည္းျဖစ္ေတ။ ေယလည္း ျမန္မာတိနန္႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံခါ မယံုသခၤါမ်က္စိတိနန္႔ ရက္ျပတ္ၾကည့္တတ္ေတ။ ဇာျဖစ္လို႔လည္းေမႀကီးမသိ။ သိဖို႔လည္းမၾကိဳးစားခပါ။ ေဒဂုဆီးကုမၸဏီက Supervisor ျမန္မာကို ဘာဘာရာျမင္ခေက ႀကိဳက္ခ်င္ဖို႔မဟုတ္။ အင္တာဗ်ဴးေရနိက ေမႀကီးပိုင္ အင္တာဗ်ဴးလာေျဖေရ မမေခ်တိမကန္။ ခန္႔ဖို႔စြာက ၃ ေယာက္ရာ။ အင္တာဗ်ဴးမွာ ထေထြထထူး တခုလည္းမမီးခ။ အလုပ္နန္႔မဆိုင္စြာတိမီးၿပီးေက ”ညီမေလးကသိပ္ေခ်ာတာဘဲ” လတ္။ ရဖို႔မထင္ခ။ Result ထြက္ခါ ဦးသိန္းႏု နာမည္ ထိပ္ဆံုးကပါေရ။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေရ။ အလုပ္ရွာရစြာ ယင္းေလာက္လြယ္ဖို႔မထင္ခ။

ဦးသိန္းႏု တန္းခါးအေပါက္နားကို မရဲတရဲ ကပ္လိုက္ေတ။ အေပါက္နားမွာ ျမန္မာစစ္သားတေယာက္ အငမ္းမရ မ်က္စိနန္႔

” ညီမေလး ဘာရွာတာလဲ? ” (ျမန္မာဘာသာ)

”အထက္တန္းလက္မွတ္ဝယ္မလို႔ပါ၊” (ျမန္မာဘာသာ)

”ဦးလွေမာင္သိန္းရယ္ လက္မွတ္ဝယ္မလို႔တဲ႔။” (ျမန္မာဘာသာ)


ယင္းစစ္သား မဆီမဆိုင္ အေရာတဝင္ ေျပာလာေရ။ အခန္းထဲကို ဦးသိန္းႏု မဝံ့မရဲဝင္လားလိုက္ေတ။ ဆိပ္ကမ္းမွဴး ဦးလွေမာင္သိန္းဆိုစြာ အခင္ႀကီးထင္ေရ။ ရခိုင္သား၊ အသက္အႀကီးပိုင္း၊ ေလးေထာင့္စားပြဲအလယ္ ကုလားထိုင္တလံုးမွာ ထိုင္နီေရ။ သူ႔ေဘးပတ္လယ္မွာ အားလံုးစစ္သားတိပါ။ ဇာလုပ္နီကတ္ေတမသိ။ ေဝၚကီေတာ္ကီ ခါးမွာခ်ိတ္ထားေရ အရပ္ဝတ္နန္႔ ျမန္မာတိလည္းျမင္ေရ။ ေထာက္လွမ္းရီးဆိုစြာ လူတိထင္ေရ။ ဦးသိန္းႏု ဆိပ္ကမ္းမွဴးနားကို ကပ္ၿပီးေက ေျပာလိုက္ေတ။

” အခင္… Upper တန္း တနီရာေခ် ရပါဖို႔လား?”

” မေခ် ညက.. Booking လုပ္ထားလာ?”

”Booking လုပ္ဖို႔ေရာက္လာပါသိမ့္ေရ။ လက္မွတ္စာရီးက Upper တန္းဆိုေက မိုးထေစာေစာမွ လာဝယ္ရဖို႔ေျပာလိုက္ပါေရ။”


ဆိပ္ကမ္းမွဴးႀကီးတခုလည္းမေျပာပါ။ မၾကားလား၊ မၾကားကြန္ေဆာင္နီစြာလား မသိ။ မ်က္ႏွာကလည္း ေဂါင္းခ်ဳပ္နီေရမ်က္ႏွာမ်ိဳး၊ စရင္းစာအုပ္ကို ရွိတေခါက္ ေနာက္တလွန္ၾကည့္နီေရ။

”မေခ် အခန္းရဖို႔က မေသခ်ာကာ။ တနားေလာက္ေစာင့္ၾကည့္လိုက္နန္း”

”ေဒမွာ လူႀကီးတိနန္႔ျပည့္နီေရ။ သူရို႕မလိုက္ဆိုေကေတာ့ ရလိမ့္ေမ။”

လူႀကီးဆိုစြာ အသက္ႀကီးေရလူထက္၊ ျမန္မာစစ္သား အရာဟိတိကို ေခၚစြာလို႔ သူမသေဘာေပါက္လိုက္ေတ။ သူ႔မသူငယ္ခ်င္းေျပာစြာ မွန္ေရထင္ယင့္။ အထက္တန္းလက္မွတ္ ဆိုစြာက အၿမဲတမ္းျပည့္နီေရလတ္။ ျမန္မာစစ္တပ္အတြက္ရာလတ္။ စစ္သားတိမလားေကလည္း သူရို႕နန္႔နီးစပ္ေတ လူတိရာ ရေရလတ္။ ဦးသိန္းႏု ထေထြထထူးမစိုင္းစားစဗ်ာယ္။ ရိုးရိုးလက္မွတ္ေရာင္းေရ အေပါက္နားကိုၿပီးလားေရ။ ရွိက ဟိနီေရလူတိကို တိုးၿပီးေက လက္မွတ္တေစာင္ဝယ္လိုက္ေတ။ ၿပီးေက ဆီးဗူးအတြက္ တန္ဆာ (ကုန္ခြန္ခ) ေဆာင္လိုက္ေတ။ အျပင္မွာ ေမာင္ေခ်နန္႔ ကိုျဖဴသီး ရပ္ေစာင့္နီတုန္းသိမ့္ပါ။

”ေမာင္ေခ် မမလက္မွတ္ရဗ်ာယ္။ ကိုျဖဴးသီးနန္႔ျပန္လီနန္း။ ကိုျဖဴသီးေက်းဇူးတင္ပါေရနန္း။”

လို႔ေျပာယင္း ဆိုကၠားခထုတ္ပီးၿပီးေက ေဖာင္ေတာ္အေပါက္ကတဆင့္ျဖတ္ယင္း သေဘၤာထက္ကို တက္လိုက္ပါေရ။

ကုန္းဘတ္ထက္အေရာက္ ရွိက ဆီးကာတြန္းဗူးကို ထမ္းလာေရ အထမ္းသမားကို တနားေစာင့္ခိုင္းယင္း သေဘၤာသားတေယာက္ပါးက ဝန္ထမ္းသက္သာ ကုလားထိုင္တလံုးကို ေဖသာ ၃၀၀ ပီးလို႔ ငွါးလိုက္ေတ။ အားလံုးခ်ေခ်ာမေမာပါ။ သူမ ရလိုက္ေတ ကုလားထိုင္နီရာက နီရာေကာင္း။ သေဘၤာေဘးေဘာင္တန္းနန္႔ မနီးမဝီး။ လီသသြတ္ေခ်နန္႔ ပပိုက္နႏွိဳက္က်ေရ။ ေယလည္း တခုမေကာင္းစြာက ညွာဖက္ေဒါင့္ လူငါးေယာက္ေလာက္အျခားမွာ စစ္သားတအုပ္စုပါလာေရ။ သူရို႕တိကိုၾကည့္ရစြာ ေဒသေဘၤာထက္မွာ သူရို႕အုပ္စုကအပ က်န္လူတေယာက္လည္း မပါလို႔ထင္နီပံုရေရ။ ေအာ္က်ယ္ဟစ္က်ယ္နန္႔ ရေရာင္သတ္ၿပီးေက ဖိုသံပီးနီကတ္ေတ။ သူ႕ရို႕မ်က္လံုးတိက အျပစ္ဒဏ္အပီးခံထားရေရ မ်က္လံုးတိပိုင္ သူမကို မ်က္လံုးကြ်တ္ထြက္ေအာင္ၾကည့္နီကတ္ေတ။ သူမဂရုမစိုက္ပါ။ တခါတရီ သူမကိုယ္သူမ မုန္းခ်င္ေရ။ ဇာျဖစ္လို႔ ငါ့ခႏၶာကို္မွ ေယာက်ၤားတိ စိတ္ဝင္စားကတ္ေတလဲ။ သက္ျပင္းတခ်က္ခ်လိုက္ၿပီးေက မ်က္ႏွာကို တျခားတဖက္ကို လႊဲထားလိုက္ေတ။

သေဘၤာစထြက္လာဗ်ာယ္။ သေဘၤာနာမည္ ”ဓညဝတီ (၁)” ပါ။ ဆတ္ရိုးက်ေခ်ာင္းက သေဘၤာတရြိရြိနန္႔ လိပ္ေခ်တေကာင္ပိုင္ ထြက္လာေရ။ မလိခဆိပ္နားေလာက္ကိုေရာက္စြာနန္႔ သေဘာၤတဖက္တခ်က္ကို ဆန္အိတ္တိတင္ထားေရ သန္ဗာန္တိ သူ႔ထက္ငါအယင္ ကပ္လာလတ္ေတ။ ဘူးသီးေတာင္ကို ေမွာင္ခိုခိုးတင္နီကတ္စြာတိဆိုစြာ မေျပာလည္းသိေရ။ မိန္းမ၊ ေယာက်ၤားမက်န္ အားလံုးသူ တက္ညီလက္ညီ သူထက္ငါယင္ လုတင္နီကတ္ေတ။ လူတိ တဝမ္းတခါးအတြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးလုပ္ကတ္ရစြာမနား။ ဘာဘာ ရက္ျပတ္ေျပာနီက်စကားတခြန္းကို နားထဲၾကားေယာင္လာေရ။ ငါရို႕ရခိုင္ျပည္ေရ ရီခံၿမီခံေကာင္းေရ၊ သယံဇာတ၊ ဆန္ရီစပါးတိပြါးေရ။ ေယလည္း ေဒစနစ္ဆိုးေၾကာင့္ ငါရို႕ ထမင္းနပ္မွန္ဖို႔အတြက္ ကေကာင္းၾကိဳးစားနီကတ္ရေရလတ္။ ဇာစနစ္ဆိုးလဲ သူမ မေတြးတတ္။

သေဘၤာတရြိရြိနန္႔ ဆတ္ရိုးက်ေခ်ာင္းကအထြက္ ဘယ္ဖက္ကိုလွည့္ၿပီးေက ဂစၥပနဒီ ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း စုန္ဆင္းလိုက္လာေရ။ သေဘၤာကုန္းဘတ္က ကမ္းဖက္ကိုေငးၾကည့္နီယင္းနန္႔ က်ီကေရာင္ဘာကေရာင္ျမည္ၿပီးေက လိုက္လာလတ္ေတ စိုင္းျဒားမင္းခြါငွက္တရြီကို ျမင္လိုက္ေတ။ ေအာ္….ဝင္းကိုခိုင္ေတးျခင္းထဲက စိုင္းျဒားငွက္ဆိုစြာ ေဒငွက္တိကိုေျပာစြာမနားေယ။ သူမ ဝင္းကိုခိုင္ေတးျခင္းဆိုေက ကေကာင္းၾကိဳက္ေတ။ သူကရခိုင္ျပည္မွာ နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္မနား။ သူမသူငယ္ခ်င္းတိလည္း အားလံုးသူ႔ကိုႀကိဳက္ကတ္ေတ။ ကုလားထိုင္ ေနာက္မွီမွာ ေဂါင္းတင္ဗ်ာယ္ ေတာင္ေျမာက္ေတြးယင္း မ်က္လံုးေခ် စင္းပါလတ္ေတ……………

ပူး….ပူး…..ပူး………….

သေဘၤာဥၾသသံေၾကာင့္ သူမလန္႔ႏိူးလားေရ။ ယာ…..ရေသ့ေတာင္ၿမိဳ႕ကိုေတာင္ ဆိုက္ဖို႔ပ်င္နီဗ်ာယ္။ ရေသ့ေတာင္ေခ်ာင္းကိုဝင္ယင္း သေဘၤာဦးကို လွည့္နီေရ။ ေဖာင္ေတာ္ အရင္းဖက္မွာ နည္းေရလူအုပ္ႀကီးမဟုတ္။ ေဖာင္ေတာ္ထက္မွာေတာ့ခါ စစ္ယူနီေဖာင္းဝတ္လို႔ ျမန္မာစစ္သားတိလည္းအမ်ားႀကီးျမင္ရေရ။ တခုထူးဆန္းစြာက ထမင္းထုပ္၊ ေဒသထြက္ အစားအစာတိ လာေရာင္းကတ္ေတ စ်ီးသည္တိက သေဘၤာမွာပါလာေရ ခရီးသည္တိ သာသာေလာက္ဟိဖို႔ထင္ေရ။ တရက္နီမွ ရေသ့ေတာင္ၿမိဳ႕ကို သေဘၤာအစံုတစီး၊ အဆန္တစီးရာကပ္ေတ။ ေဒစ်ီးသည္တိဘဝက သနားဖို႔ေကာင္းေရ။ သူမအရြယ္ စ်ီးသည္မေခ်တိကို အေစာင့္ရဲတိက သေဘၤာမကပ္ဘဲနန္႔ မတက္ရလို႔တားနီေရၾကားက ထဗိန္တတိုတိုေခ်ဝတ္ပနာ လက္တဖက္က ဗန္းေခ်တိကိုင္လို႔ အလုအယက္ တက္ဖို႔ႀကိဳးစားနီကတ္ေတ။ ေအာ္…အမိ..အဖ..ေက်းဇူးေၾကာင့္သူမ ဆယ္တန္းေခ် ေအာင္ၿပီးေက အလုပ္ေခ်တခု ရေရမနား။

သေဘၤာရေသ့ေတာင္ဆိပ္မွာ နာရီဝက္ေလာက္နားၿပီးေက မယူျမစ္အတိုင္း စုန္ဆင္းလာေရ။ ဂုနားက သေဘၤာသားတေယာက္ ေေျပာစြာၾကားလိုက္ေတ။ ေဒနိ ျဖားသင့္ေရ သေဘၤာ ဘူးသီးေတာင္ကို စေစာေရာက္ဖို႔လတ္။

ဘူးသီးေတာင္ေရာက္ေက ယံံုးကပီးလိုက္ေတ ဆီးဆိုင္လိပ္စာအတိုင္း လားေရာင္းဖို႔။ ယင္းအျပင္ ဆိုင္အသစ္တိရွာၿပီးေက အမ်ားႀကီးထြက္ေအာင္ေရာင္းခဖို႔။ အမ်ားထြက္လီ သူမအတြက္ ေကာ္မသွ်င္ ပိုရလီမနား။ ေဒအတိုင္းဆိုေက ခရီးစရိတ္ကလည္း စိေကတေဗြထြက္ဖို႔။ ယံုးက အထက္တန္းလက္မွတ္ခ ပီးေရ။ သူမရိုးရိုးတန္းနန္႔ လာေရ။ ထမင္းစရိတ္လည္းသက္သာေရ အိမ္ကထမင္းဗူးေခ် ယူလာေရ။ ပိုစြာေဖသာေခ်တိကုိ ေမာင္ေခ်၊ ညမေခ်တိ အတြက္လိုအပ္စြာေခ်တိ ဝယ္ပီးလို႔ရေရ။ အမိလည္း အယင္ပိုင္ ပပင္ပပန္းလုပ္စရာမလို။ သူမတဖက္တလမ္းက ေဖသာေထာက္ပံ့ပီးေက အမိအယင္ပိုင္ ပင္ပန္းစရာမလို။ သူမလည္း ရေရ ေဖသာေခ်တိစုၿပီးေက အဝီးသင္ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ အမိပါးက ေတာင္းစရာမလိုဗ်ာယ္။ အခ်ိန္ရေက သူမေကာင္းတက္ခ်င္ေရ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း၊ အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းတိ တက္လို႔ရေရ။ သူမကိုယ့္စိတ္ကူးနန္႔ကိုယ္ တက္ႄကြနီေရ။သူမမိသားစုကိုလည္း ကူညီႏိုင္ဗ်ာယ္ဆိုေရ ခံစားမူတိနန္႔ လန္းဆန္းေပ်ာ္ျမဴးနီေရ။ ဖူးပြင့္စ သဇင္ပန္းေခ်တပြင့္၊ ယံုၾကည္မူအျပည့္နန္႔။

ေယလည္း ေဒေလာကႀကီးမွာ မထင္ထားစြာတိျဖစ္တတ္ပါေရ။ ဘဝပီးကံေၾကာင္းလား? စနစ္ဆိုးေၾကာင္းလား? လူပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္လား? သူမပါးကို ေဒပိုင္ဆိုးဝါးေရ အျဖစ္ဆိုးႀကီးက်လာဖို႔စြာ မသိစြာအမွန္ပင္။

ခရီးသည္တိ ရြစိရြစိ ျဖစ္နီကတ္ေတ။ သေဘၤာဆိုက္ဖို႔ ဦးလွည့္နီဗ်ာယ္။ ထူးဆန္းစြာက ရေသ့ေတာင္ဆိပ္ကမ္းမွာထက္ မ်ားေရလူအုပ္ႀကီးပင္ျဖစ္ေတ။ ကူလီသမားတိက တဝက္ေလာက္ဟိဖို႔ထင္ယင့္။ က်န္တဝက္က ျမန္မာစစ္သားတိနန္႔ လာၾကိဳေရလူတိပင္ျဖစ္ေတ။ ေနာက္တခုက ဘူးသီးေတာင္မွာ ေဒေလာက္ကုလားမ်ားဖို႔မထင္ခ။ ေဒၿမိဳ႕လူဦးေရ ၈၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းစြာ ကုလားတိလတ္။

သူမနားကို အထမ္းသမား တရြီေရာက္လာေရ။ စကၠဴဗူးေခ်တဗူးကို သူထမ္းဖို႔ ငါထမ္းဖို႔ လုနီကတ္ေတ။ သူမမ်က္ႏွာတတင္းနန္႔ သူမနားကို အယင္ေရာက္လာေရ အထမ္းသမား ထမ္းဖို႔ပီးလိုက္ေတ။ ဆီးကာတြန္းကို မ်က္စိခ်ယင္း ရွိကခရီးသည္တိေနာက္က ေမွ်ာင္လိုက္လာလတ္ေတ။ ျမန္မာစစ္သားတိနန္႔ ယင္းသူရို႕မိသားစုတိ အယင္တက္ၿပီးမွ က်န္ခရီးသည္တိကို တက္ခြင့္ျပဳေရ။ သူမရွိက ခရီးသည္တိကို ရဲ၊ လဝက၊ ကာစတင္၊ တဖြဲ႔ၿပီးတဖြဲ႕စစ္ေဆးနီေရ။ ထူးဆန္းစြာက ကာစတင္ဆိုေရ လူတိကလည္း စစ္ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေရ။

သူမအလွည့္က်လာေရ။ ယင္းတပ္ဖြဲ႔က ႏွာဘူးတိ သူမခႏၶာက မ်က္စိလံုးဝမခြါ။ အဆိုးဆံုးက ကာစတင္ဆိုေရ စစ္ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေရ ျမန္မာစစ္သားႏွစ္ေယာက္။ ကုိယ့္ႏွမ သူ႔ႏွမ မစာနာ၊ ေဒေလာက္ပင္ ရရိုင္းစစိုင္းၾကည့္ရလာ။ လဝကခံုရွိကိုအေရာက္ အလုပ္မဟိအလုပ္ရွာလို႔ မွတ္ပံုတင္ျပခိုင္းေရ။ ေအာ္….ရခိုင္က ရခိုင္ျပည္မွာ မွတ္ပံုတင္ျပရေရဘဝ။ လဝက ကျပံဳးစိစိနန္႔ မွတ္ပံုတင္ျပန္ပီးေရ။ ဒုတိယ ခုံတန္းကိုေရာက္လာေရ။ အရွက္မဟိေရ တဏွာ႐ူးတိခံုတန္း။ ထိုလူႏွစ္ေယာက္နားကို ေရာက္စြာနန္႔ သူမ ေဖာ္မျပတတ္ေတ အႏၱရာယ္အငြိအသက္တခု ရလိုက္ေတပိုင္။

”ညီမေလးက ေဆးကုမၸဏီကလား?” (ျမန္မာဘာသာ)

”ဟုတ္ကဲ့” (ျမန္မာဘာသာ)

”ဒီကိုမေရာက္ဖူးဘူးထင္တယ္” (ျမန္မာဘာသာ)

တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္လို႔ ျပံဳးစိစိနန္႔ ၾကည့္လိုက္ကတ္ေတ။ သူရို႕မ်က္ႏွာတိက စားနီက်ေၾကာင္ဖားတိပိုင္။ ငါရို႕အတြက္ ဂြင္တဂြင္မိဗ်ာယ္ဆိုေရအတိုင္း။ သူမတခု စိုင္းစားမိလိုက္ေတ။ ေဒတဏွာ႐ူးတိ ငါဆီးကုမၸဏီကဆိုစြာ ဇာပိုင္သိလဲဂု? ေအာ္…. သိဗ်ာယ္ ငါ့ဆီးကာတြန္းဘူးကိုျမင္လို႔ထင္ေရ။ ယင္းပိုင္စိုင္းစားနီယင္း……..

”ညီမေလးမွာ ဆီးသယ္ယူခြင့္ စာရြက္ပါရဲ့လား?” (ျမန္မာဘာသာ)

သူမမွာ ပါလာေရခါ ဆီးစရင္းကိုထုတ္ပီးလိုက္ေတ။ ကုမၸဏီက သယ္ယူခြင့္ဆိုေရစာကို မပီးလိုက္။ တျခားကိုယ္စားလွယ္တိလည္း လိုေရလို႔ တခါလည္းမေျပာဖူး။ ေအာ္…တခုခုျဖစ္လို႔ကမလြယ္။ Supervisor က ေဒဆီးကာတြန္းကို ဂရုစိုက္ဖို႔နန္႔ မေပ်ာက္ခ်ဖို႔ သူမကို အတန္တန္မွာလိုက္ေတ။ ပစၥည္းပ်က္စီးဆံုးယံႈးေက သူမအျပစ္လတ္။ ဆီးတန္ဖိုးက လြယ္စြာမဟုတ္။

”မပါဘူး” (ျမန္မာဘာသာ)

သူမပစက ျပဳတ္နန္႔ပင္ ထြက္လာေရစကားလံုးပါ။ သူရို႕ႏွစ္ေယာက္ ဒုတိယအႀကိမ္တေယာက္မ်က္ႏွာကိုတေယာက္ ထပ္ပနာ ၾကည့္ယင္း ျပံဳးလိုက္ကတ္စြာ သူမျမင္လိုက္ေတ။ သူရို႕လိုခ်င္ေရ အေျဖရလားေရပံုမ်ိဳး။

”ဒါဆုို ညီမေဆးကာတြန္းကို အကိုႀကီးတို႔ ခဏသိမ္းထားလိုက္မယ္။ စိတ္ခ် ညီမေဆးေတြ မေပ်ာက္ေစရဘူး။ ညေန ၉ နာရီမွာ ဒီလိပ္စာအတိုင္း လာယူလိုက္ေနာ္။” (ျမန္မာဘာသာ)

သူမစိတ္မွာ စိုးရိမ္မူနန္႔အတူ အားငယ္စိတ္ပါျဖစ္လာလတ္ေတ။ တျခားသူတိလည္း ေဒအတိုင္း လာနီကတ္စြာဗ်ာယ္မနား။ ငါ့ခါက်မွ ဇာတြက္ သိမ္းထားလိုက္စြာလဲ။ ဇာပင္ျဖစ္ျဖစ္ ညဇာ ၉ ခ်က္တီး လားယူခီရဖို႔။ အားလံုးအဆင္ေျပလိမ့္ေမလို႔ သူမကိုယ္သူမ အားတင္းလိုက္ေတ။ သေဘၤာဆိပ္တတည့္မွာ တည္းခိုခန္းတခုတြိစြာနန္႔ ယင္းတည္းခိုခန္းကို တန္းဝင္လိုက္ေတ။ မွတ္ပံုတင္နန္႔ က်သင့္ေရ ေဖသာာကို ယွင္းၿပီးနာ သူမအတြက္ ပီးေရအခန္းထဲကို ဝင္လိုက္ေတ။ ဂုမွ ၆ ခ်က္တီးေရသိမ့္။ ၉ ခ်က္မတီးခင္ ရီမိုးခ်ိဳးၿပီးနာ ထမင္းစားၿပီးေက အသင့္လုပ္ထားရဖို႔မနား။ သူမရီခ်ိဳးၿပီးေက ဝမ္းဆာလာစြာနန္႔ တည္းခိုခန္းေဘးက ထမင္းဆိုင္ကို ဝင္စားလိုက္ေတ။ ထမင္းစားရစြာရာတခု ထမင္းမၿခီ။ ထမင္းဆိုင္မွာ ထိုင္ယင္းနန္႔ ထိုေဒေတြးနီလိုက္ယင္း ၈ ခ်က္တီးခြဲလားေရ။ ဘူးသီးေတာင္ၿမိဳ႕မွာ နီဝင္စြာနန္႔ လူတိ အလားအလာ နည္းပါလတ္ေတ။ သူမ ကုလားဆိုက္ကားတစီး ငွါးပနာ လိပ္စာအတိုင္း ေမာင္းခိုင္းလိုက္ေတ။ ဘူသီးေတာင္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ေဒအခ်ိန္ဆိုေက လမ္းမွာ လူအလားအလာ ေကာင္းနည္းလားဗ်ာယ္။ ဆိုက္ကၠားသမား ၿမိဳ႕ျပင္ဖက္ကို ဦးတည္နင္းနီေရ။ သူမေၾကာက္စိတ္တိဝင္လာေရ။ တလမ္းလံုးေမွာင္နီေရ။ ေယပင္လည္း သူမကိုသူမ အားတင္းလိုက္ေတ။ ေကာင္းမၾကာခင္ လိပ္စာကအိမ္ရွိကို ေရာက္လာေရ။ ဆိုကၠားသမားကို ေဖသာပီးပနာ အိမ္တန္းခါးဝကို ေလွ်ာက္လိုက္ေတ။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုး ေမွာင္ပနာ တိတ္ဆိတ္နီေရ။ အိမ္တန္းခါးနားကိုေရာက္စြာနန္႔ အိမ္ထက္က လူတေယာက္ဆင္းလာေရ။

”ဝင္လာခဲ့ညီမ” (ျမန္မာဘာသာ)

သူမပါးက အထုပ္သိမ္းယူထားလိုက္ေတလူဆိုစြာ သူမခ်က္ခ်င္းမွတ္မိလိုက္ေတ။ ယင္းလူက အိမ္ထက္ကို ဦးေဆာင္ေခၚလားေရ။ ေယာင္ျပင္ခန္းကို ေရာက္စြာနန္႔ ေနာက္တေယာက္ကို တြိလိုက္ေတ။ ယင္းလူလည္း သေဘၤာဆိပ္မွာ သူမပါးက အထုပ္သိမ္းထားေရလူထဲကတေယာက္ပါ။ သူရို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ၾကည့္ရစြာ မ်က္စိတိ ဂနာမၿငိမ္ျဖစ္နီကတ္ေတ။ ဆတ္တီခံုထက္ အရက္ပုလင္းေထာင္ထားကတ္ေတ။ ေဒလူတိ အရက္ေသာက္နီကတ္ေတ။ ဇာတြက္ငါ့ကို ေဒအခ်ိန္မွ ေခၚစြာလဲ။ ေဒလူတိ ရိုးကရိုးယင့္လား။ သူမေၾကာက္စိတ္ဝင္လာေရ။ ေယလည္း အားတင္းၿပီးေက ခံုဝိုင္းမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ယင္း စိုးရိမ္တႀကီးမီးလိုက္ေတ။

”က်မ ေဆးေတြ ….” (ျမန္မာဘာသာ)

”ဘာမွမစိုးရိမ္နဲ႔ အကိုတို႔ အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ထားတယ္” (ျမန္မာဘာသာ)

လို႔ သူမစကားမဆံုးခင္ ထုိင္နီေရလူက ဝင္ေျပာလိုက္တယ္။

”အဲလိုဆိုရင္ က်မေဆးယူၿပီး ျပန္ေတာ့မယ္၊ အျပင္မွာ ေမွာင္ေနၿပီ။” (ျမန္မာဘာသာ)

”ျဖည္းျဖည္းေပါ့ ငါတို႔က နင္ကိုျမင္ကတည္းက အယမ္းခင္ခ်င္ေနတာ” ”ရခိုင္မေလးေတြက အယမ္းခင္ဖို႔ ေကာင္းတာ” (ျမန္မာဘာသာ)

လို႔ေျပာယင္း အရက္တခြက္ေမာ့ေသာက္လိုက္ေတ။ ယင္းလူထိုင္နီေရ ခံုေဘးနားမွာ ဆီးကာတြန္း ခ်ထားစြာကို သူမျမင္လိုက္ေတ။

”ေမွာင္ေနလို႔ က်မျပန္ေတာမယ္ေနာ္….” (ျမန္မာဘာသာ)

လို႔ေျပာၿပီးေက ဆီးကာတြန္းကို ထယူဖို႔ အပ်င္……

သူမပက္ခံုးးထက္ကို ေနာက္ကရပ္နီေရလူ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းတင္ယင္း သိုင္းဖက္ဖို႔ႀကိဳးစားလာေရ။ သူမ ရွက္ျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္းတိ တၿပိဳင္တည္းျဖစ္လားေရ။ သူမခႏၶာ တဆတ္ဆတ္တုန္နီေရ။ ငါဇာလုပ္ေက ေကာင္းဖို႔လဲ။ ေအာ္လိုက္ေက ေကာင္းဖို႔လား။ မျဖစ္သိမ့္ ေအာ္လုိ႔ လူတိသိလားေက ရွက္ေကာင္းထမန္း။ ငါေဒက အယင္ထြက္ၿပီးရဖို႔လို႔ ဆံုးျဖတ္ယင္း ယင္းလူလက္ကို ပုတ္ခါၿပီးေက တန္းခါးဝကို ထြက္ၿပီးေရ။ လွီကားထစ္ကို ဆင္းဖို႔အပ်င္မွာ ယင္းလူ သူမလက္ကိုဆြဲဖို႔ႀကိဳးစားေရ။ ေၾကာက္စိတ္နန္႔ ဇကုန္လက္ျပန္တုတ္ပနာ ျခံျပင္ကိုထြက္ၿပီးေရ။ ယင္းလူယုတ္မာႏွစ္ေကာင္ ေနာက္က ထက္ၾကပ္လိုက္ေတ။ ၿခီလွမ္း အလွမ္းေလးငါးဆယ္ေလာက္ရာၿပီးလိုက္ရေရ။ ေနာက္ကလိုက္လာေရလူ သူမကို မွီလာေရ။ သူမအက်ႌကိုအားနန္႔ဆြဲၿပီးနာ ရွိကိုေဆာင့္တိုးလိုက္ေတ။ ေယာက်ၤားနန္႔ မမအား ဇာပိုင္ႏိုင္ဖို႔လဲ။ သူမ ရွိကို အားလြန္က်ပနာ ေဘးကေျမာင္းကို လူးက်လားေရ။ ေနာက္ကလိုက္လာေရ လူယုတ္မာ သူမကိုခြၿပီးေက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခ်ဳပ္ဖို႔ၾကိဳးစားနီေရ။ ေဒတခါေတာ့ မထူးဗ်ာယ္။ ငါေအာ္လိုက္ဖို႔ဗ်ာယ္။ ေဒခြီးသား လူယုတ္မာတိလက္ထဲမွာေတာ့ ငါအေရာက္မခံႏိုင္။ သူမ ဟိသမွ်အားကို ညွစ္ထုတ္ပနာ အသံကုန္ေအာ္ခ်လိုက္ေတ။ ဇာအသံလည္းမထြက္လာ။ ေနာက္ကထပ္လိုက္လာေရ ေနာက္တေယာက္လူယုတ္မာက သူမပစကိုဖိထားလိုက္ေတ။ တေယာက္က ပစပိတ္ယင္း ေနာက္တေယာက္က သူမေပါင္ႏွစ္ဖက္ကို လွမ္းခ်ဳပ္လိုက္ေတ။ သူမဟိသမွ်အားနန္႔ အစြမ္းကုန္ရုန္းယင္း ေၾကာက္လန္႔ျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္း၊ ရွက္ျခင္း၊ မြန္းက်ပ္ျခင္းတိနန္႔အတူ အေမွာင္ထဲမွာ အေမွာင္ကို ထပ္ဆင့္လူးက်လားေရ။

”ေတး….ေတး….ေတး……”

ကားဟြန္းသံေၾကာင့္ သူမ လန္႔ႏိုးးသတိရလာေရ။ ငါဇာကိုေရာက္နီစြာလဲ။ ေအာ္..သိဗ်ာယ္ ထိုလင္းျပန္မသား လူယုတ္မွာတိ ငါ့ကို အဓမၼက်င့္လားခဗ်ာယ္။ သူမအက်ႌသီးတိကို ျပန္တပ္ပနာအထ ဆီးဗူးကို လက္နန္႔တိုက္မိလိုက္ေတ။ ယင္းလူယုတ္မာတိ သူရို႕ဆႏၵကိုျဖည့္ၿပီးေက ဆီးဗူးကို ထားပစ္ခကတ္ေတ။ သူမ ဝမ္းနည္းပက္လက္ ငိုခ်လိုက္ေတ။ ေအာ္…မျဖစ္သိမ့္။ လူတိျမင္လို႔မျဖစ္။ ဆီးကာတြန္းဗူးကို ကိုင္ထလိုက္ေတ။ ဘူးသီးေတာင္ ေဆာင္းရာသီ အအီးဒဏ္ကလည္း သူမကို တစိေခ်လည္းမညွာတာ။ ႏွင္းထုတိေၾကာင့္ အားလံုးကို ဝဝါးေခ်ရာျမင္ရေရ။

”ကလိမ္….ကလိမ္….ကလိမ္….” ဆိုကၠားသမားတေယာက္ သူမအနားမွာ လာရပ္လိုက္ေတ။

”မမ ဆိုကၠားစီးပါဖို႔လား?”

သူမ ဆိုကၠားသမားနားကို ကပ္လိုက္ေတ။ ဆိုကၠားသမားသူမကို အနီးကပ္ျမင္လိုက္စြာနန္႔ ျပႆနာတခုတက္ထားဗ်ာယ္ဆိုစြာ သူနားလည္လိုက္ေတ။ သူမခႏၶာမွာ က်ဳပ္တိလူးလို႔၊ ၿပီးေက ငိုထားေရ။

”မမ ဇာျဖစ္စြာပါလဲ?” ”ကြ်န္ေတာ္ ဇာကူညီပီးရပါဖို႔လဲ?”

သူမ မေျပာလို႔မျဖစ္ပါ။ သူကတဆင့္ လူတိကိုေျပာလိုက္ေက ဒုကၡက်ဖို႔ဆိုစြာသူမ သေဘာေပါက္ေတ။ ယင္းခမီးအမ်ိဳးသားကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာျပလိုက္ေတ။

”ေတာက္….ခြီးသမီးသား ေအာက္သားတိ…….တခါမဟုတ္…….” ရင္ထဲကခံျပင္းသံနန္႔ ေျပာလိုက္ေတ။

သေဘၤာဆိပ္ကိုအေရာက္မွာ သူမပါးက ငါးရာတန္ သံုးရြက္ထုတ္ပီးေရ။ သူအတန္တန္ျငင္းေရၾကားက သူမအတင္းပီးၿပီးေက ကတိတခုေတာင္းလိုက္ေတ။

”အခင္ ေက်းဇူးျပဳလို႔ တေယာက္ကိုလည္းမေျပာပါကဲ့နန္း။”

သူမအျပန္သေဘၤာထက္မွာ မငိုေအာင္းတတ္ႏိုင္သရြိထိမ္းခ်ဳပ္ထားေရ။ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္း၊ မုန္းတီးနာက်ီးျခင္း အားငယ္ျခင္းတိနန္႔အတူ……. ဘာဘာ ေျပာခေရစကားေခ်ကို သတိရလိုက္ေတ။

”ေဒလင္းျပန္မသား ျမန္မာစစ္သားတိ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားမဟိေရ အေကာင္တိ”


မ်ိဳးသာဂီ (ရခိုင္ျပည္)
မွတ္ခ်က္။ ။ ခမီးအမ်ိဳးသားသူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပေရ အျဖစ္မွန္ကို အၿခီခံရြီးသားထားပါေရ။

(ရခိုင္ရာဇ၀င္ ဗြီဒီယိုဇတ္လမ္း)

မဟာပညာေက်ာ္

Download

ဤဇတ္လမ္းကို အနာဂါတ္ ရခိုင္ရင္သြီးငယ္ေခ်ရို႕ သခၤန္းစာရစီဖို႔ တစံုတေယာက္ေသာသူက အႏုပညာလက္ရာေျမာက္စြာ ဗြီဒီယိုဇတ္လမ္းတေခြ ဖန္တီးသင့္သည္။ သို႔ေသာ္ ရခိုင္ဘုရင္သည္ ျမန္မာဘုရင္ပုဏၰားေဂါင္းေပါင္း မေဆာင္းသင့္ေပ။ ရခိုင္ဘုရင္ မကိုက္သရဖူကိုရာ ေဆာင္းသင့္ပါသည္။

တနိေသာအခါ ျပည့္သွ်င္မင္းဖေလာင္းႀကီးသည္ မဟာမုနိဘုရားကို ဖူးေျမာ္ၾကည္ၫိုရန္ထြက္ေတာ္မူသည္။ မင္းႀကီး၀တ္ဆင္ေတာ္မူေသာ ပတၱျမားလက္စြပ္သည္ကၽြတ္၍ ရီထဲသို႔က်လတ္သည္။ လက္စြပ္ကို ငါးတေကာင္ရ၍မ်ိဳသည္။ တလမွ်ဟိလတ္ေသာအခါ ထုိငါးကို တံငါတေယာက္ရသည္။ ငါး၀မ္းမွလက္စြပ္ကို တံငါရသည္။ တံငါေယာက်္ားသည္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းေၾကာင့္ လက္စြပ္ႏွင့္အတူ ငါးကိုပါေဆာင္ယူလာၿပီးမင္းႀကီးထံဆက္သည္။ မင္းႀကီးက အမတ္ပညာေက်ာ္ကိုမီးေတာ္မူရာ အမတ္ႀကီးေလွ်ာက္ထံုးမူကား-

အသွ်င္မင္းျမတ္။ လက္စြပ္ေတာ္ရီသုိ႔က်ေသာအခါ၌ ငါးသည္မ်ိဳယူသိမ္းထားသည္။ ထိုငါးသည္ မိမိအသက္ကုိ အသီခံလွ်က္ တံငါထံ၀င္ေရာက္သည္။ ထိုငါးမွ လက္စြပ္ကို တံငါရ၍ ဆက္သလာရသည္။ ဤအရာကိုေထာက္၍ မွန္တိုင္းေလွ်ာက္ရပါေသာ္ ဥာဏ္နည္းသူ႐ို႕ ၿငိဳျငင္ရာေသာအေၾကာင္းဟိပါသည္။

အသွ်င္မင္းႀကီး။ ဘုန္းက်က္သေရႀကီးက်ယ္ေၾကာင္းကုိ ျပည္သူအမ်ားသိထင္စီၿပီးမွ ခုႏွစ္လႏွင့္ၿပီးေအာင္ စီစဥ္ပါမည္- ေလွ်ာက္လတ္ေသာ္ ပတၱျမားကိုယူလွ်က္ သားတစ္အတြင္း၌ျမႇဳပ္သည္။ ထိုပတၱျမားသားတစ္ကို အ႐ြယ္သင့္ေတာ္ေအာင္လွီးၿပီး အျခားသားတတံုးမ်ားႏွင့္အတူေရာ၍ ၾကဲထားလတ္သည္။ ထိုသားတမ်ားကို က်ီးစြန္မ်ားခ်ီယူၾကလီရာ ပတၱျမားဟိေသာသားတစ္လည္းပါလားသည္။ ဆယ္ရက္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ထိုစြန္ငွက္ကုိ ငွက္ခတ္သား႐ို႕ရဟိသည္။ စြန္၀မ္းမွပတၱျမားကုိရ၍ ငွက္ခတ္သားသည္ စြန္ေကာင္ႏွင့္အတူတကြ ပတၱျမားကို မင္းထံဆက္သေရာက္လာျပန္သည္။ ယင္းသို႔ေနာက္မွ မထင္႐ွားသူတေယာက္အား ပတၱျမားကုိအပ္၍ ေရာင္းစီသည္။ ကုလားတေယာက္သည္ အသျပာတရာပီးၿပီး ထိုပတၱျမားကုိ၀ယ္ယူသည္။ ထုိကုလားသည္ ပတၱျမားကိုေ႐ႊႏွင့္ကြင္းရန္ ပန္းတိမ္သည္တဦးထံအပ္သည္။ ထုိလက္စြပ္ကြင္း၍ၿပီးလွ်င္ ပန္းထိမ္အိမ္၌ ကုလားသုိ႔မအပ္မွီ သူခုိးခုိး၍ပါလားသည္။ ကုလားသည္ လက္စြပ္ကိုရလိုမႈႏွင့္ မင္းထံေလွ်ာက္ထားလာသည္။ မင္းႀကီးက အမႈကိုအမတ္ႀကီးသို႔အပ္သည္။ အမတ္ႀကီးလည္း အမႈကိုစစ္ဆီးရာ လက္စြပ္အေၾကာင္းကိုသိရသည္။ အမတ္ႀကီးလည္း ၿပီးေအာင္စီရင္မည္ဟုဆုိလွ်က္ ဆိုင္းငံ့၍နီလတ္သည္။

ပန္းထိိမ္အိမ္မွ လက္စြပ္ခိုးယူေသာသူသည္ ျမစ္ဆိပ္၌ရီခ်ိဳးေသာအခါ လက္စြပ္ကိုခၽြတ္၍ တနီရာ၌ထားလတ္သည္။ ထိုလက္စြပ္ထားရာအပါး၌ ႄကြက္တြင္းတခုဟိသည္။ ႄကြက္သည္ တြင္းမွထြက္လာၿပီးအစာ႐ွာရာ လက္စြပ္ကုိတြိၿပီး ယူလားလွ်က္ တြင္းသို႔၀င္လားသည္။ တရားသူႀကီးကၽြန္တေယာက္သည္ ႄကြက္သားစားလို၍ ႄကြက္႐ွာရန္လားသည္။ ထိုသူသည္ အဆိုပါႄကြက္တြင္းကိုတြိ၍ တူးလတ္သည္။ ႄကြက္တြင္းဟိ ပတၱျမားလက္စြပ္ကို ရလတ္သည္။ ထိုသူသည္ ပတၱျမားလက္စြပ္ကိုမထား၀ံ့သျဖင့္ မိမိသခင္ျဖစ္သူ တရားသူႀကီးထံ အပ္ႏွံထားလတ္သည္။ တရားသူႀကီးသည္ လက္စြပ္ကုိျမင္လွ်င္ ျပည့္သွ်င္မင္းႀကီးလက္စြပ္ျဖစ္သည္ကိုသိၿပီး အၾကံျဖင့္ ၀မ္းသာအားရသည္။ အမတ္မဟာပညာေက်ာ္သည္ ခုႏွစ္လႏွင့္ တံငါမႈ၊ ဌက္ခတ္မႈ၊ ကုလား ပန္းတိမ္မႈမ်ားကို စီရင္မည္ဟု မင္းထံေလွ်ာက္ထားသူျဖစ္သည္။ အထက္အမြီမႈတြင္လည္း ဓမၼသတ္ကိုပယ္၍ ငါ႐ို႕စီရင္ေသာအမႈကိုဖ်က္ခသည္။ တရားသူႀကီးသည္ မဟာပညာေက်ာ္ကုိ အၿငိဳးျဖင့္အ႐ွက္ခြဲရန္ အၾကံျဖစ္လတ္သည္။ သို႔ႏွင့္လက္စြပ္ကို ခုႏွစ္လလြန္ၿပီးမွ မင္းထံဆက္မည္ၾကံလွ်က္ လံုၿခံဳစြာ ထုပ္သိမ္းထားလတ္သည္။ တရားသူႀကီး အျခားအိမ္သို႔ထြက္လားခိုက္ မယားျဖစ္သူသည္ လက္စြပ္ကို ထုတ္ယူၾကည့္သည္။ အိပ္ခ်င္သည္ျဖစ္၍ လက္စြပ္ကိုအနီးတြင္ထား၍ အိပ္ေပ်ာ္လားသည္။ ထုိအခိုက္
က်ီးတေကာင္ေရာက္လာၿပီး လက္စြပ္ကိုခ်ီယူလားကာ အသိုက္၌ထားသည္။ တရားသူႀကီးသည္ အိမ္သို႔ျပန္၀င္လာၿပီးလက္စြပ္ကို ၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးရာ မိမိထားရာတြင္မတြိ၍ မယားကိုမီးသည္။ မယားလည္း ကြယ္၍သာဆိုသျဖင့္ လင္မယားရန္႐ွက္တင္ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေၾကာင့္ လင္မယားကြာယွင္းလိုေၾကာင္း မင္းႀကီးထံေလွ်ာက္ထားသည္။ မင္းႀကီးလည္းအမႈကို အမတ္ႀကီးသို႔အပ္၍စီရင္စီသည္။ အမတ္ႀကီးသည္ တရားသူႀကီးမယားအား အမႈရင္းကို စံုစိေအာင္စစ္ေဆးမီးျမန္းသည္။ လက္စြပ္ေပ်ာက္လီေသာ အေၾကာင္းျဖစ္သည္ကိုသိရသည္။

ထိုအခါအမတ္ႀကီးက အမႈကိုစီရင္ပီးပါမည္။ ဆိုင္းငံ့ပါဦးဆို၍နီလတ္သည္။ ထိုေသာကာလ တနိတြင္ ေက်ာင္းသားသူငယ္တဦးသည္ က်ီးသိုက္ကိုျမင္သျဖင့္တက္ၿပီး၊ က်ီးသုိက္ကိုႏႈိက္ရာ လက္စြပ္ကိုရသည္။ ေက်ာင္းသားငယ္သည္ လက္စြပ္ကို ဆရာဘုန္းႀကီးသို႔ပီးအပ္သည္။ ထိုဘုန္းႀကီးလည္း ရတနာျဖစ္သည္၊ မင္းႏွင့္ထိုက္ေသာဥစၥာရာျဖစ္သည္။ မင္းအားဆက္မည္ဟူ၍ ျပည့္သွ်င္မင္းႀကီးထံဆက္သသည္။ မင္းႀကီးလည္း အမတ္ပညာေက်ာ္ကိုေခၚ၍ လက္စြပ္ရေၾကာင္းျပသည္။ အမတ္ႀကီးသည္ လက္စြပ္ကို သားတစ္၌ထည့္၍ ငွက္စာေကၽြးေသာ လက္စြပ္ရက္ကစ၍ တြက္စစ္ေသာ္ရက္ေပါင္း (၁၉၀) ဟိျပီျဖစ္ေၾကာင္း သိလတ္သည္။ စီရင္ရန္ ရက္ (၂၀) သာလိုေတာ့သည္။ အမႈကိုစီရင္ေတာ့မည့္အေၾကာင္း မင္းႀကီးအားေလွ်ာက္ထားသည္။

အမတ္ႀကီးသည္ ဘုန္းႀကီးအား လက္စြပ္မည္သို႔ရေၾကာင္းမီးေလွ်ာက္လီသည္။ ဘုန္းႀကီးက တပည့္သူငယ္ရေၾကာင္းေျပာျပသည္။ သူငယ္ကိုမီးရာ က်ီးသိုက္မွရေၾကာင္း အမတ္ႀကီးထံေလွ်ာက္ဆိုသည္။ က်ီးသိုက္ကို သူငယ္ျပ၍သိလတ္လွ်င္ ညအခါ က်ီးဖိုက်ီးမစံုကုိရေအာင္ဖမ္း၍ လက္စြပ္ေတာ္ႏွင့္တူေသာ လက္စြပ္တကြင္း လုပ္ေဆာင္စီသည္။ ထုိလက္စြပ္ကို က်ီးႏႈတ္သီး၌ ျမဲစြာခ်ဥ္လွ်က္ နံနက္ေသာအခါလႊတ္သည္။ က်ီးဖိုက်ီးမပ်ံလားရာသို႔ မင္းေစလုလင္မ်ားကိုၾကည့္စီသည္။ က်ီးဖိုက်ီးမ႐ို႕သည္ စားနီက်ျဖစ္ေသာ တရားသူႀကီး အိမ္တြင္နားသည္။ တရားသူႀကီးမယားသည္ ေပ်ာက္လားေသာလက္စြပ္ကို က်ီးႏႈတ္သီးတြင္ပါလာသည္ဟူလွ်က္ အုတ္အုတ္က်က္က်က္လိုက္ၾက၍ က်ီးကိုဖမ္းေၾကာင္း အမတ္ႀကီးထံ မင္းေစ႐ို႕ေလွ်ာက္လာသည္။ အမတ္ႀကီးသည္ တရားသူႀကီးလင္မယားကိုေခၚယူၿပီး မီးျမန္းလတ္သည္။ က်ီးႏႈတ္သီး၌ပါလာေသာလက္စြပ္ကို သင္႐ို႕ဇာမွာက ရသနည္းမီးရာ အိမ္မွာေစေသာကၽြန္ကပီးအပ္၍ ရေၾကာင္းေျပာသည္။ ထိုကၽြန္ကိုအပ္စီ၍မီးစစ္ရာ ႄကြက္တြင္း တူးရာကရေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားသည္။ ထုိႄကြက္တြင္းကိုျပစီ၍သိလတ္ေသာ္ ထုိအရပ္၌ လူမျပတ္ခ်ထားေစာင့္နီစီၿပီး ၾကည့္႐ႈရန္အခိုင္းထားသည္။

ထိုအခါ အထက္ခိုးသားသည္ အေဖာ္မ်ားႏွင့္ရီခ်ိဳးရန္လာျပန္သည္တြင္ သည္အရပ္၌ မိမိလက္စြပ္ခ်ထားရာမွ ေပ်ာက္လားေၾကာင္း အေဖာ္မ်ားသို႔ေျပာဆိုသည္။ ထုိစကားကို မင္းေစၾကားသိေသာ္ ထိုသူအားေခၚယူလားၿပီး၊ အမတ္ႀကီးထံပီးအပ္သည္။ အမတ္ႀကီးက ထိုသူကိုစစ္မီးသည္။ ေပ်ာက္လားေသာလက္စြပ္ကုိ ဇာကရသနည္း။ မွန္ကန္စြာထြက္ဆိုရမည္ေျပာလတ္ေသာ္ ပန္းတိမ္အိမ္တြင္ ခိုးရာမွရေသာ လက္စြပ္ျဖစ္ေၾကာင္းေလွ်ာက္ထားသည္။ ထုိပန္းတိမ္ကို ေခၚယူ၍မီးရာ သေဘၤာသားကုလားအပ္ေသာပစၥည္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကုလားကိုမီးရာ- အသျပာတရာပီး၍၀ယ္ရေၾကာင္းမ်ားကို ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။ အမတ္ႀကီးလည္း အေၾကာင္းစံုသိၿပီးျဖစ္ေသာအခါ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို မင္းႀကီးအားေလွ်ာက္ထားလီၿပီးမွ အမႈကိုစီရင္ထံုးေသာ္ကား- လက္စြပ္ေတာ္ရီသို႔အက်တြင္ ၿမီလက္မခံ၍ ငါးသိမ္းထားသည္။ ထုိငါးကိုတံငါရသည္။ ထိုတံငါလက္စြပ္ကိုျမင္လွ်င္ မထား၀ံ့၍ မင္းထံဆက္သလာသည္မ်ားမွာ ၿမီပိုင္ရီပိုင္တိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း၌ဟိေသာသူ႐ို႕သည္ အစိုးရအသွ်င့္ ကၽြန္တေစသာျဖစ္ၾကသည္။ လက္စြပ္ေတာ္ကို တံငါဆက္၍ရသည့္ေနာက္ပိုင္း ထိုလက္စြပ္ မင္းလက္သို႔မေရာက္ ေပ်ာက္လတ္ေသာ္ တံငါကပီး၍ရေသာေၾကာင့္ လက္စြပ္တန္ဘိုးကို တံငါသို႔ မင္းကပီးသင့္သည္။ တံငါဆက္လာသည့္ေနာက္ ထိုလက္စြပ္သည္ သတၱ၀ါမ်ိဳးစံုထံေရာက္မွ မေပ်ာက္မဆံုး ဆက္သလာေရာက္ျပန္ရသည္။ တရားက်မ္းဂန္၌ သူေတာ္ေကာင္း႐ို႕ဥစၥာကို ရီမွာပစ္လည္းမနစ္။ မီးမွာပစ္လည္းမခ်စ္- ဟူ၍ဆိုေသာ ႐ွိေဟာင္းပညာဟိ႐ို႕ဆိုေသာစကားဟိသည္။ အသွ်င္မင္းတရားႀကီး ဘိသိက္ခံေတာ္မူရာ အဂၤါျပည့္စံု တရားေစာင့္ထိန္းေတာ္မူသည္ျဖစ္၍ လူနတ္ၾကည္ၫိုေသာေၾကာင့္ သံုးႀကိမ္တိုင္ေအာင္ လက္စြပ္ေတာ္ကို နတ္႐ို႕ၫႊန္ရာ လူလာ၍ပို႔ဆက္လာရသည္။

ရဟန္းေသာ္ကား တရားႏွင့္ေလွ်ာ္သည္ျဖစ္၍ ပစၥည္းေလးပါးၿမဲစီသင့္ပါသည္။ တံငါႏွင့္ငွက္ခတ္သမားမွာ ကိုယ္ႏွင့္မထိုက္ေသာအရာကို သိတတ္ေသာသေဘာဟိသူျဖစ္၍ မင္းဘ႑ာထိန္းအပ္ေသာ ကၽြန္ေကာင္းလကၡဏာ၀င္သည္။ တရားသူႀကီးမွာ ႄကြက္ႏွင့္တူသည္။ ပန္းတိမ္မွာ စြန္ႏွင့္တူသည္။ ကုလားမွာ ငါးႏွင့္တူသည္။ ခိုးသူမွာ က်ီးႏွင့္တူသည္။ ထိုငါးစေသာသတၱ၀ါေလးေကာင္႐ို႕ ဒဏ္ေရာက္သည့္နည္းတူ ကုလားစေသာ လူေလးဦး႐ို႕ မင္းျပစ္သင့္ရာသည္ဟူ၍ စီရင္လတ္ေသာ္ ႏြီကာလစင္ျဖစ္လွ်က္ မိုးႀကီးသည္းထန္စြာ ႐ြာလီေသာေၾကာင့္ မင္းႀကီးလည္းအားရေတာ္မူ၍ ဆင္ေတာ္မူေသာလက္ေကာက္ကို မဟာပညာေက်ာ္အမတ္သို႔ တရားဆုပီးေတာ္မူ၏။

(မဟာပညာေက်ာ္ေလွ်ာက္ထံုး)

လင္းဋ (သို႔မဟုတ္) လဒ

လင္းဋ (သို႔မဟုတ္) လဒ
=================
အခါတပါးတြင္ အလြန္သန္မာျဖတ္လတ္ေသာ ၀ံလက္ငွက္တေကာင္သည္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္နား ေက်ာက္ေဆာင္မ်ားကို မင္းမူက်က္စားလွ်က္ဟိသည္။ သူသည္မ်က္စိအျမင္လည္း အလြန္ေကာင္းသည္။ ပင္လယ္ရီျပင္ေအာက္ (၁၂) ေတာင္အနက္ကို ေဖာက္ထြင္းျမင္ႏိုင္စြမ္းဟိသည္။ ငါးႀကီးငါးငယ္ ငါးလိပ္ေက်ာက္ ငါးလက္ခြာ တေကာင္မက်န္ သူ၏စူးခၽြန္ေသာ ၿခီလက္သဲျဖင့္ ကုတ္ယူဖမ္းယူႏိုင္စြမ္းဟိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူအား ရီျပင္၊ ၿမီျပင္၊ လီျပင္ သံုးခြင္ပိုင္စိုး ၀ံလက္မ်ိဳးဟု တင္စားေခၚေ၀ၚသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သူ႔ကိုယ္သူ အလြန္ေျမာက္ႄကြဂုဏ္ယူသည္။ ငါ့ပိုင္လူ ေအကမၻာမွာ မဟိ။

အခါတပါး သူသည္ စ်ာန္၀င္၍ လီျပင္အာကာေကာင္းခင္၌ လီဟုန္စီး၀ဲပ်ံနီဆိုက္ သူမင္းမူက်က္စားရာ ေက်ာက္ေဆာင္အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္ ေတာနက္ထဲတြင္ အလြန္လွပေသာ ဥေဒါင္းတေကာင္ကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဖူးတြိရလိုက္သည္။ ဥေဒါင္းမင္းသည္ နီျခည္ေအာက္တြင္ သူ၏အမႊီးအေတာင္မ်ားကို ျဖန္႔ကားလွ်က္ ကျမဴးနီဆိုက္ျဖစ္သည္။ ၿပိဳးျပက္ေသာေရာင္ျခည္ နီ၀ါေသာရႊီအဆင္းျဖင့္ ကတၱီပါေကာ္ေဇာျဖန္႔ၾကက္ထားသကဲ့သို႔ ေတာက္ပေသာဇာျခည္ဇာကြက္မ်ားျဖင့္ အလြန္လွပတင့္တယ္သည္ျဖစ္၍ သူ႕စိတ္ကူးထဲတြင္ ဥေဒါင္းမင္းကဲ့သို႔ လွပေသာအမႊီးအေတာင္မ်ားပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚလာသည္။

(ငါ့မွာ သံလွ်က္ကဲ့သို႔ ထက္ျမက္ေသာ ၿခီသဲလက္သဲတိလည္းဟိဗ်ာ။ ပတၱျမားကဲ့သို႔ စူးရွေတာက္ပေသာ မ်က္လံုးအစံုလည္းဟိဗ်ာ။ ကမၻာၿမီျပင္ ေတာ္ငလွ်င္ သိမ့္သိမ့္တုန္စီေလာက္ေသာ ျပင္းျပေသာ ေတာင္ဖံတစံုလည္းဟိဗ်ာ။ ငါ့အမႊီးအမွ်င္မ်ားသည္ရာ ဥေဒါင္းမင္းကဲ့သို႔ ေရာင္စံုဇာကြက္မ်ားျဖင့္ ၿပိဳးျပက္ေတာက္ပ လွပသည္ဟိေသာ္ အစာေလာက္ေကာင္းလိုက္မည္နည္း။ ေအကမၻာမွာ ငါ့ပိုင္ေယွာင္ သတၱ၀ါဟိခန္႔သိမ့္လား။)


သို႔ေသာ္ ၀ံလက္မင္းသည္ သူ႔အမႊီးအမွ်င္မ်ား အေရာင္ေတာက္ပလာေအာင္ ပေဇာင္လုပ္ရခန္႔နည္း အႀကံအိုက္လွ်က္ဟိသည္။ ငါးသတၱ၀ါမ်ားထဲတြင္ ၀မ္းေဖာင္းေဖာင္းျဖင့္ ပက်င္းသတၱ၀ါမ်ားသည္ အလြန္ပညာဟိသည္ဟုၾကားဖူးသည္။ သူ႔အားမီးျမန္းစံုစမ္းၾကည့္မွျဖစ္မည္ဟု အႀကံရသည္။ သို႔ျဖင့္ သူသည္ သွ်စ္မိုင္အကြာ ျဖားရီတက္တြင္ ေပါေလာမ်ိဳးနီေသာ ပက်င္းတေကာင္အား တဟုန္တည္းျဖင့္ခ်ီကုတ္လိုက္သည္။

(ေဟ ပက်င္း သင္သည္ အသက္ရွင္သည္ကို အလိုဟိခန္႔၏ေလာ။ သင္သည္ အသင္ရွင္ျခင္းကို အလိုဟိခန္႔ျဖစ္သည္ဆိုပါက ငါ့အားမွန္ရာကို သံေတာ္ဦးျမတ္ေလွ်ာက္တင္ေလာ့။ ငါ့အမႊီးအမွ်င္မ်ား အေရာင္ေတာက္ပလာေအာင္ ပဇာလုပ္ရခန္႔နည္း။)

(အို ေက်းဇူးႀကီးလွစြာေသာ အသက္သခင္၀ံလက္မင္းဘုရား။ အသွ်င့္၏အမႊီးအမွ်င္မ်ား ေရာင္စံုၿပိဳးျပက္ေတာက္ပသည္ကို အလိုဟိေတာ္မူပါက ပင္လယ္ထဲသို႔ မိုးထက္တႀကိမ္၊ နိျခင္းတႀကိမ္ ညဇာတႀကိမ္ တနိသံုးႀကိမ္ ဒိုင္ပင္ထိုးေတာ္မူပါဘုရား။ ရက္မ်ားမၾကာ အသွ်င္၏အမႊီးအမွ်င္မ်ားသည္ ပင္လယ္ေငြဇာျခည္လႊာမ်ားကဲ့သို႔ ၿပိဳးျပက္ေတာက္ပလာမည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္ဘုရား။)

(ပညာဟိ ပီသပါေပ၏ အိုအသင္ပက်င္း။ သင္သည္ သင္၏ဥပဓိရုပ္ရည္ရူပက ႀကန္အင္လကၡဏာႏွင့္အညီ သူေတာ္သူျမတ္ျဖစ္ေပ၏။ သင့္အသက္ကို ငါခ်မ္းသာပီးမည္။ ဤနိဤရက္မွစ၍ သင့္အသားစားျခင္းကို ငါေယွာင္ၾကည္မည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ၀ံလက္ငွက္သည္ ပက်င္းသားကို မစားျခင္းျဖစ္သည္။)

ပညာဟိပက်င္း၏အႀကံကိုရယူၿပီးေနာက္ ၀ံလက္မင္းသည္ တနိသံုးႀကိမ္ ပင္လယ္ထဲသို႔ မပ်က္မကြက္ဒိုင္ပင္ထိုးသည္။ အာကာတိမ္စြန္ဖ်ားသို႔ ေတာင္ဖံကို တဟုန္ခ်င္းရိုက္ခတ္ပ်ံတက္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္သို႔ မိုးႀကိဳးပစ္သကဲ့သို႔ ဒိုင္ပင္ထိုးခ်လိုက္သည္။ အသွ်ိန္အဟုန္သည္ ျပင္းထန္လွသည္ျဖစ္၍ လိႈင္းလံုးႀကီးမ်ားေက်ာက္ေဆာင္သဲေသာင္ျပင္သို႔ တဘုန္းဘုန္းတအုံုးအံုး ရိုက္ခတ္ျမည္ဟီးလားသည္။ ရက္မ်ားမၾကာ ၀ံလက္မင္း၏နဖူးလိုင္ဖင္းက အမႊီးမွ်င္မ်ားအားလံုး ကၽြတ္ထြက္ကုန္သည္။ အအီးပက္၍ ႏွာစီးေျခာင္းဆိုးသနပတ္လိုက္သည္။ အင္အားမ်ားလည္း ခ်ိနည္းလာသည္။ မ်က္စိလည္းမႈန္လာသည္။ ငါးအစာမ်ားကိုလည္း အယင္ပိုင္ေယွာင္ ထိုးကုတ္ဖမ္းယူႏိုင္ျခင္းမဟိေတာ့။ ကုတ္ရာတျခား ျခစ္ရာတျခားျဖစ္ကုန္သည္။ အစာဖမ္းမရေသာအခါ ေသာင္ျပင္ကမ္းစပ္က ခြီးသီပုတ္ေကာင္မ်ားကိုရာ စားကိန္းႀကံဳသည္။ ခြီးပုတ္ႏြားပုတ္မ်ားကိုစားယင္းေသာက္ယင္း အမ်ားမၾကာ ၀ံလက္မင္းသည္ ဥေဒါင္းမင္းျဖစ္မလာဘဲ (လဒမ်ိဳး) ျဖစ္လားရလီပါေတာ့သည္။

လူအမ်ားက လဒမ်ားလည္း မိုးထိေအာင္ပ်ံႏိုင္သျဖင့္ ၀ံလက္ငွက္ႏွင့္ထင္မွတ္မွားတတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ လဒမ်ားမွာ လဒအက်င့္ကိုက်င့္၍ လဒစိတ္ဟိသူမ်ားျဖစ္သည္။

(သာလွဦး)

ပိတကာသီးေခတ္ႏွင့္ ပညာဟိေမာင္ပန္းသီး

ပိတကာသီးေခတ္ႏွင့္ ပညာဟိေမာင္ပန္းသီး
===========================
အခါတပါးတြင္ ရခိုင္ျပည္တြင္ အလြန္နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ ပညာဟိတဦးဟိသည္။ သူ၏ကေလာင္နာမည္မွာ (ေမာင္ပန္းသီး) ျဖစ္သည္။ သူသည္မ်ိဳးရိုးစိုင္ဆက္ခ်မ္းသာေသာ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ မႊီးဖြားလူသူတဦးျဖစ္သည္။ လက္မႊီးမီးမေလာင္ ၿခီမႊီးမီးမေလာင္ျပဳစုႀကီးျပင္းလာသူတဦးလည္းျဖစ္သည္။ အရပ္လည္း (၆) ေပေက်ာ္ရွည္ေသာ အာဃေယာက္က်ားလည္းျဖစ္သည္။ ေယာက္က်ားပီသသည္ကတေၾကာင္း၊ မိဘမ်ိဳးရိုးစိုင္ဆက္ခ်မ္းသာသည္ကတေၾကာင္း၊ ဥပတိရုပ္ေကာင္းၿပီး ခန္႔ျငားထည္၀ါက်က္သေရဟိသည္ကတေၾကာင္း၊ ဘက္ေပါင္းစံုျပည့္စံုေသာေၾကာင့္ သူ႔အားမိမၼမ်ား အလြန္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည္။

သို႔ေသာ္သူသည္ အလြန္စာရိတၱေကာင္းမြန္သူတဦးျဖစ္သည္။ မိမၼလံုး၀မလိုက္စား။ အေသာက္စကားကင္းသည္။ သူတပါးအားကူညီရိုင္းပင္းတတ္သည္။ ၾကင္နာသနားတတ္သည္။ အငယ္ကပင္ သူ႔ေက်ာင္းနီဖက္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေက်ာင္းသံုးစာအုပ္မ၀ယ္ႏိုင္၊ လြယ္အိပ္ေက်ာက္သင္ပုန္းမ၀ယ္ႏိုင္ ထိုအခါမ်ားတြင္ သူက မုန္႔ဖိုးထဲကေငြကို ပီးကမ္းစြန္႔ႀကဲေလ့ဟိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူအားသူငယ္ခ်င္းမ်ားက အေခ်ကပင္ (သူေတာ္ေခ်) ဟု ခ်စ္၍ေတာ့၍ေခၚၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အက်င့္စာရိတၱႏွင့္ပတ္သက္လာလွ်င္ကား ခိုင္မာျပတ္သားသည္။ ႏွမ္းတစိသားလည္းအေလွ်ာ့မပီးတတ္။ ႏွစ္သစ္ကူးသႀကၤန္ရက္မ်ားတြင္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားေသာက္စားေပ်ာ္ပါးရန္ဖိတ္ေခၚေသာအခါ သူကခါးခါးသီးသီးျငင္းဆန္တတ္တသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သူအားခ်စ္လည္းခ်စ္သည္ မုန္းလည္းမုန္းသည္။ ခ်စ္ရသည့္အေၾကာင္းရင္းက သူရို႔ဒုကၡေရာက္ေသာအခါ သူက နိမဆိုင္းညမဆိုင္း ကူညီတတ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မုန္းရသည့္အေၾကာင္းက ေသာက္စားေပ်ာ္ပါးအႀကံမ်ားကို လက္မခံေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ၀ါတြင္း၀ါဆို အခါႀကီးရက္ႀကီးသႀကၤန္ရက္မ်ားတြင္လွ်င္မဟုတ္ ၀ါတြင္းကာလ လျပည့္လကြယ္တရက္မပ်က္ဥပုသ္ေစာင့္သည္။ ၀ါကၽြတ္လြန္ေသာ္လည္း ဘုရားေက်ာင္းကန္လားၿမဲလားကာ ဆရာသမားမ်ားအား ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေလ့ဟိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူသည္ အေခ်ကပင္ (ဘုရားတကာေက်ာင္းတကာ) ဟူေသာဘဲြ႔နာမကို ပါရမီဘ၀ကံအေၾကာင္းအားေလွ်ာ္စြာ ပိုင္ဆိုင္ထားသူတဦးလည္းျဖစ္သည္။

သူသည္စာအလြန္ေတာ္သူတဦးလည္းျဖစ္သည္။ စာလည္းအလြန္ႀကိဳးစားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အတန္းတိုင္းတြင္ပထမအၿမဲတမ္းရသည္။ အားကစားလည္းအလြန္ထူးခၽြန္သည္။ စြယ္စံုရပါရမီသွ်င္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆရာဆရာမမ်ားက သူ႔အားအလြန္ခ်စ္ခင္အားကိုးသည္။ ၿမိဳ႔မ်က္ႏွာပန္းအျဖစ္တင္စားၾကသည္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းလူရည္ခၽြန္အရြီးခံရၿပီး ငပလီ၊ ေရႊ၀ါက်ိဳင္စသျဖင့္ ျမန္မာျပည္အႏွမ့္ လူရည္ခၽြန္စခန္းမ်ားကိုလည္းေရာက္ဖူးသည္။ ဆယ္တန္းတြင္ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ဂုဏ္ထူး (၄) ဘာသာျဖင့္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ျမင္သည္။ ဆယ္တန္းကို (၄) ဘာသာဂုဏ္ထူးျဖင့္ေအာင္ျမင္သူမွာ သူရို႔ၿမိဳ႕သမိုင္းတြင္ သူသာလွ်င္ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္သည္။ က်န္ႏွစ္မ်ားတြင္ ဂုဏ္ထူး (၁) ဘာသာ (၂) ဘာသာျဖင့္ေအာင္ျမင္သူ မဟိသေလာက္ျဖစ္သည္။ ဆီးတကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ရေသာ္လည္း ဆရာ၀န္ဘ၀ကိုစြန္႔ၿပီး သူ၀ါသနာပါရာ ျမန္မာစာအဓိကျဖင့္ တန္းျမင့္မဟာ၀ိဇၨာဘဲြ႔ကို ထူးခၽြန္စြာဆြတ္ခူးေအာင္ျမင္ခသည္။ တကၠသိုလ္ေနာက္ဆံုးႏွစ္တြင္ သူ၏ဖူးစာပါရမီသွ်င္ႏွင့္တြိဆံုၿပီး အိမ္ေထာင္က်သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ျမန္မာစာဌာနတြင္ နည္းျပဆရာအျဖစ္စတင္အမႈထမ္း၍ သူ၏ထူးကဲေသာအရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ႏွစ္မ်ားမၾကာသူသည္ ျမန္မာစာဌာနတြင္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါေမာကၡတဦးျဖစ္လာသည္။ အသက္ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ျဖင့္ ပါေမာကၡျဖစ္လာသူဟူ၍ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သမိုင္းတြင္ ပညာဟိေမာင္ပန္းသီးတဦးတည္းသာလွ်င္ဟိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရခိုင္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာပီေလာကတြင္ ေမာင္ပန္းသီး၏နာမအသွ်ိန္အ၀ါေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပန္းအလြန္ပြင့္လန္းၾကသည္။ ဂုဏ္ယူေျမာက္ႄကြၾကသည္။

ပညာဟိေမာင္ပန္းသီးသည္ အလြန္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထက္သန္သူလည္းျဖစ္သည္။ သူ႔တပည့္သားသမီးမ်ားအား (အမ်ိဳးသီလ၊ ႏွစ္ဌာနကို၊ ျပည့္၀မ႑ိဳင္၊ ေစာင့္စြမ္းႏိုင္၍၊ ရကၡိဳင္၀ံသ၊ ဘဲြ႔မည္လွျဖင့္၊ အႏြတၱသညာ၊ ေခၚအပ္စြာတည့္။) ဟူေသာ သူ၏လက္သံုးအသွ်င္နာဂိႏၵေမာ္ကြန္းလကၤာျဖင့္ ဆိုဆံုးမေလ့ဟိသည္။ သို႔ေသာ္ လကၤာတပုဒ္လံုးကိုကား သူတခါမွမဖတ္ဖူးေပ။ ျမင္လည္းမျမင္ဖူးေပ။ အသွ်င္နာဂိႏၵကား ေလးၿမိဳ႔ေခတ္စာဆိုလား၊ ေျမာက္ဦးေခတ္စာဆိုလား အတိအက်မသိ။ တခါတြင္ ေလးၿမိဳ႔ေခတ္က၊ တခါတြင္၊ ေျမာက္ဦးေခတ္က၊ တခါတြင္ ေ၀သလီေခတ္ကစသည္ျဖင့္ ေယာင္သၽႊီးလုပ္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္သူသည္ နဖူးေျပာင္ေျပာင္ျဖင့္ မွင္အလြန္ေကာင္းသျဖင့္ တပည့္သားသမီးမ်ားက သူေျပာတိုင္း အားကိုးယံုၾကည္သည္။ ဆရာႀကီးေဖေမာင္တင္ရြီးေသာျမန္မာစာပီသမိုင္းကို အစအဆံုးမၾကည့္ဘဲ ႏႈတ္က်က္ရြတ္ျပႏိုင္သူအျဖစ္ ေလးစားဂုဏ္ယူသည္။

ေမာင္ပန္းသီးမွာ ယခုအခါအသက္အရြယ္ႀကီးရင့္ၿပီး ပညာေရးေလာကမွ အနားယူလားၿပီးျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းဟိ သူ၏သမီးႀကီးအိမ္တြင္ခ်မ္းသားစြာနီထိုင္လွ်က္ဟိသည္။ သမီးႀကီးတြင္ သားႀကီးတေယာက္၊ သမီးတေယာက္ထြန္းကားသည္။ သူ၏ၿမီးမ်ားက သူ႔အား (အဖိုးသွ်င္၊ အဖိုးသွ်င္) ဟုေခၚလွ်င္ သူသည္အလြန္၀မ္းေျမာက္ပီတိျဖစ္ရသည္။ သူ႔ၿမီးမ်ားအား ပညာအမႊီလက္ဆင့္ကမ္းပီးရသည္ကို ၀မ္းသာမဆံုးျဖစ္သည္။ (၅) ႏွစ္အရြယ္ၿမီးထြီးေခ်မွာ သူငယ္တန္းဖတ္စာသစ္ကို တလံုးမက်န္အဖိုးသွ်င္ရွိတြင္ အလြတ္ရြတ္ျပႏိုင္သည္။ မပီတြတ္တြတ္ပီတြတ္တြတ္ အဖိုးသွ်င္အား နားမလည္သည္မ်ားကိုလည္း မိန္းျမန္းေလ့ဟိသည္။ တခါတရီတြင္ လံုး၀အဓိပၸါယ္မဟိေသာမိန္းခြန္းမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း အဖိုးသွ်င္က စိတ္ရွည္လက္ရွည္ယွင္းျပတတ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ (အဖိုးသွ်င္ ေဘာ္လံုးဇာျဖစ္လံုးေရလဲ) စသည္ျဖင့္ျဖစ္သည္။ ထိုအခါ (ေဘာ္လံုးျဖစ္လို႔ လံုးေရပုေခ်) ဟု အသခၤတဥာဏ္ျဖင့္ မဆိုင္းမတြက္ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျဖႏိုင္သည္။

ၿမီးအႀကီးသူမွာ ေလးတန္းေအာင္ၿပီးျဖစ္သည္။ အဖိုးသွ်င္အိမ္တြင္ ရခိုင္ပညာဟိမ်ားလာေရာက္၍ စာအေၾကာင္းပီအေၾကာင္း၊ သမိုင္းေၾကာင္း၊ ဓည၀တီအေၾကာင္း၊ ေ၀သာလီအေၾကာင္း၊ သု၀ဏၰေဒ၀ီအေၾကာင္း၊ မင္းထီးမင္းဘာအေၾကာင္း၊ စသည့္အေၾကာင္းေၾကာင္းမ်ားကို အာေဘာင္အာရင္းသံမ်ားျဖင့္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္သည္မ်ားကို စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေလ့ဟိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္အသက္ငယ္ပင္ငယ္ေသာ္ျငားလည္း ရခိုင္သမိုင္းေၾကာင္းကို ရင္းႏွီးအကၽြမ္း၀င္သည္။ (ရခိုင္အစ မာရယုက၊ ဘီစီ (၃၃၂၅) တြင္ ရခိုင္သမိုင္းစတင္သည္။ ရခိုင္သားသည္ (အာရီယံႏြယ္မ်ိဳးျဖစ္သည္၊) အစဟိသည္ျဖင့္ သူ၏ေက်ာင္းနီဖက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေဖာက္သည္ခ်ေျပာျပႏိုင္သည္။

တရက္နိတြင္ သူသည္အဖိုးသွ်င္အား မိန္းခြန္းတခုမိန္းလတ္သည္။ (အဖိုးသွ်င္ (ရခိုင္မွာစာမဟိ) ဆိုစြာဟုတ္ေတလား။ ေက်ာင္းကဆရာမက ယင္းပိုင္ေယွာင္ေျပာပါေရ)။ ထိုအခါ ပညာဟိေမာင္ပန္းသီးက သူ႔ၿမီးအား မာန္ပါပါျဖင့္ (အေ၀း အခုမင္းဖတ္နီေရ ျမန္မာစာက ရခိုင္စာခ်င့္။ မင္းအစာကိုေျပာေရလဲ) ဟု ေအာ္ေငါက္လိုက္သည္။ ေယခါ သူ႔ၿမီးက (ေယေကအဖိုးသွ်င္ (သေဘၤာသီး) ကို (ပိတကားသီး) လို႔ ေမာင္ေမာင္ရို႔ ရခိုင္မွာေခၚပါေရမနား၊ ေအမွာက (သေဘၤာသီး) လို႔ရာ ရြီးထားပါေရ။) ဟုဆိုသည္။ ထိုအခါ အဖိုးသွ်င္က (အေ၀း ယင္းသူရို႔တိ ခိုးထားစြာ ခိုးထားစြာ) ဟုေအာ္သည္။

တရက္နိတြင္ ၿမီးအႀကီးသူ ျမန္မာစကားပံုမ်ားကို အလြတ္က်က္မွတ္နီသည္။ ထိုတြင္ (ပညာဟိ သတိျဖစ္ခဲ) ဟူေသာစကားပံုကို နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္နီသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အဖိုးသွ်င္အား (အဖိုးသွ်င္ ပညာဟိ သတိျဖစ္ျဖစ္ခဲ) ဆိုစြာ ပဇာကိုေျပာစြာပါလဲ။) ဟုမိန္းလိုက္သည္။ ထိုအခါ အဖိုးသွ်င္က သူ႔ကိုယ္သူလက္ညွိဳးထိုးလွ်က္ (အေ၀းၿမီးေခ် ငါ့ကိုၾကည့္ ငါ့ကိုၾကည့္၊ ပညာဟိဆိုစြာ (အိုပင္အိုေကလည္း သတိမမိ) ဆိုစြာကိုေျပာစြာ) ဟု ေျဖသည္။ ယင္းကာလ ငါးႏွစ္အရြယ္ၿမီးထြီးအပုေခ်က (ဟ ဟာဟ ရယ္လိုက္ရ) ဟု စာဖတ္သံႏွင့္လားတိုက္ဆိုင္နီသည္။ ထိုအခါ ပညာဟိေမာင္ပန္းသီးက သူ႔အားအယြဲ႕တိုက္သည္အထင္ျဖင့္ (ေဟးေကာင္မေခ် မဖတ္ကဲ့၊ တန္႔တန္႔) ဟု ဟန္႔တားလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ သူသည္ရွက္ရွက္ျဖင့္ (ေအခုေခတ္ အဂယင့္ ပိတကာသီးေခတ္အမွန္။ အႀကီးကေအာက္က အငယ္ကအထက္က) ဟု ဘုေျပာၿပီးလွ်င္ ဘုရားခန္းထဲသို႔ ပုတီးစိတ္ရန္လွမ္း၀င္လိုက္သည္။

ဤတြင္ အကၽြန္႔၀တၳဳလည္းဆံုးပါလီ၏။ မဆံုးသိမ့္ေက က်န္ေရလူတိဆက္ေျပာပါလီ။

(သာလွဦး)

ေစာင့္လီမ်ိဳးႏြယ္

ေစာင့္လီမ်ိဳးႏြယ္
-----------
ေအာ္ ငါ့၏ခ်စ္သီြး ရခိုင္သူ ရခိုင္သားရို႕ နွလံုးသားမွာ စာတင္မွတ္လို႔ အတုယူဖို႔ ငါ့သီြးငါ့သားရို႕ကုိ အဖိုးပံုျပင္တပုဒ္ ထုတ္ကာျပလို႔ ေျပာျပမယ္ေ၀ နားစိုက္ေထာင္ကတ္ ငါ့ခ်စ္သီြးရို႕။

ထုိးလြန္လီခကာ ျပည္ဗာရာမွာ ျဗဟၼာဒတ္မင္း မင္းျပဳစုိးစံအုပ္ခ်ဳပ္လို႔ နီေရလတ္ေ၀ ငါ့ခ်စ္သြီးရုိ႕။ ယင္းအခ်ိန္္မွာ စိႏၲာမယံ ဘုရားေလာင္းလည္း ေတာေတာင္အုပ္စုိး ျခေသၤ့ျဖစ္၍ ဟိမ၀ႏၲာ ရီႊဂူသာမွာ နီေရလတ္။ ထုိျခေသၤ့မွာ နွမတေကာင္ ညီေျခာက္ေကာင္ဟု သြီးရင္းခ်စ္လည္း ဟိေရလတ္။ ျခေသၤ့အုပ္စုိး ရႊီဂူနား၀ယ္ ေငြေတာင္ထြဋ္သာ ဖန္ဂူမွာကား တိရိစၦန္ျဖစ္ျငား မ်ိဳးမစစ္သား ခဲ၀ါယုတ္လည္း နီေရလတ္ေ၀။ မ်ိဳးျမတ္သခင္ ္ျခေသၤ့ရို႕ကား သဲခ်စ္နွမ ညီမေခ်အား ဂူ၀ယ္ထားကာ အစာရွာထြက္၍ ျပန္လာေသာခါ ညီမငယ္အတြက္ ၀မ္းစာျဖည့္ဖို႔ စားေကာင္းမ်ိဳးစံု ယူေဆာင္လာခါ ေကြ်းကတ္ေတလတ္။

တနိေသာခါ မ်ိဳးမစစ္သား ခဲ၀ါယုတ္သည္ကား ျခေသၤ့မကုိ ျမင္ေသာခါ၀ယ္ ခ်စ္ခင္နွစ္သက္ ျဖစ္မိေရလတ္။ ထုိေၾကာင့္သာပင္ အစ္ကုိ ခုနွစ္ေကာင္ ျခေသၤ့မင္းရို႕ အစာရွာထြက္ခ်ိန္ အခြင့္သာကုိ ေစာင့္ယူလတ္၍ မ်ိဳးျမတ္ကိ္န္းရာ ရႊီဂူသာသို႔ လားလတ္ၿပီးေက ျခေသၤ့မအား...

“အသဲနက္နဲ ဘ၀အပ္၍ ခ်စ္ခင္ရေသာ ေအာ္နွမငယ္။ အသွ်င္မလည္း ၿခီေလးေခ်ာင္ဟိ သတၱ၀ါမ်ိဳး ျဖစ္ဘိလတ္၏။ အကြ်န္သည္လည္း သွ်င္မပိုင္ယာ ၿခီေလးေခ်ာင္းဟိ သတၱ၀ါမ်ိဳး ျဖစ္ဘိလတ္၏ ။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ နတ္မွ်မက ရုပ္သြင္တင့္ဘိ သွ်င္မသည္ကား အကြ်ႏ္ုပ္အား ႀကိဳက္ေတာ္မူခါ ခ်စ္ခြင့္သာပန္း ပီးလတ္ပါ သွ်င္မ။ အကြ်န္ တူနွစ္ကုိယ္ ရီႊရည္ဆင္း၍ အၾကင္လင္မယား အျဖစ္ေဆာင္ကာ နီကတ္ပါအံ့ အို ခ်စ္ေသာႏွမ ဘ၀သွ်င္။ တူနွစ္ကုိယ္ေပါင္း သာယာအိမ္ေထာင္ တည္ေဆာက္ကတ္ေမ အို ခ်စ္နွမေခ် အိမ္မက္သွ်င္" လို႔ ခ်စ္ခြင့္ပန္ခါ ေျပာေရလတ္ေ၀ ေအာ္ ခ်စ္သြီးရုိ႕။

ေအာ္ ငါ့ခ်စ္သီြးရို႕

ျခေသၤ့မကား မ်ိဳးမစစ္သား ခဲ၀ါစကား ၾကားလတ္ေတခါ နွလံုးမသာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိပင္ ရွက္ေၾကာက္လတ္၍ ဤကဲ့သို႔ပင္ ၾကံမိေရလတ္။ "ေဒခဲ၀ါကား ၿခီေလးေခ်ာင္းဟိ သားေကာင္ရို႕တြင္ အယုတ္ည့ံဆံုး မ်ိဳးမစစ္၍ စက္ဆုပ္ဖြယ္ပင္ ဟိေခ်၏တည္း။ ငါ့ရို႕သည္ကား မ်ိဳးျမတ္သားႏြယ္ မင္းမ်ိုဳးသွ်င္ဟု ေလာကသားတိုင္း သမုတ္အပ္ေသာ စံ၀င္သူမ်ား ျဖစ္ေခ်ဘိ၏ ။ ေဒခဲ၀ါကား ငါနန္႔မထိုက္ စကားကိုရာ ဆိုလာဘိ၏။ ငါသည္သာကား မ်ိဳးမစစ္သား ခဲ၀ါစကား ၾကားခါမွ်ပင္ ရွက္လွေခ်၏။ အသက္ရွင္လွ်က္ ငါမနီယာ ကုိယ့္ကုိယ္စေတး သတ္သီလတ္၍ ငါ့အမ်ိဳးအား ငါေစာင့္မည္ဟု ၾကံစည္ေရလတ္ေ၀ ငါ့ခ်စ္သီြးရုိ႕"

ထိုေနာက္မွာကား ကုိယ့္ကုိကုိယ္ထိမ္း တခါဆင္ျခင္ စုိင္းစားျပန္ေက ယုတ္ညံ့စကား ခဲ၀ါယုတ္ေၾကာင့္ ေဒအၾကံကား မသင့္လွေပ။ ငါ၏အစ္ကုိ ေမာင္ရုိ႕လာမွ ျဖစ္အင္သနစ္ အစံုလွစ္၍ ေျပာျပၿပီးမွ ငါသီမယ္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီးခါ အစ္ကုိအလာ ေစာင့္နီေရလတ္။ ခဲ၀ါယုတ္လည္း ျခေသၤ့မငယ္ ႏႈတ္ခမ္းလႊာမွ တုံ႔ျပန္စကား မၾကားေသာခါ နွလံုးမသာ စိတ္မရႊင္ပဲ ဖန္ဂူသို႔ယာ ျပန္လားၿပီးခါ အိပ္နီေရလတ္ အုိ ခ်စ္သီြးရို႕။

ထုိခ်ိန္ခါ၀ယ္ အစ္ကုိငယ္ကား နွမအတြက္ အစာခ်ီလွ်က္ ေတာမွျပန္လာ ၀မ္းသာစြာျဖင့္ အစာေကာင္းအား ၀မ္းစာျဖည့္ဖို႔ ပီးေရလတ္ေ၀။ ထိုေသာခါ၀ယ္ နွမငယ္က "ေအာ္ အစ္ကုိငယ္ ငါသည္မူကား ဇာအစာမွ် မစားလိုပါ။ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ရာ သတ္သီဖို႔ယာ ေအာ္ အစ္ကုိငယ္" ဟုေျပာေရလတ္ေ၀။ အစ္ကုိငယ္ကား နွမစကား ၾကားေသာခါ၀ယ္ "ေအာ္ ငါ့၏ခ်စ္သီြး ငါ့နွမငယ္ စြာအေၾကာင္းေၾကာင့္ သီခ်င္လဲေ၀။ ငါ့ကုိေျပာျပ ယွင္းျပအံုးေ၀ နွမေခ်" လို႔ ျပန္မီးလိုက္ေတလတ္ေ၀။ ယင္းခ်ိန္ခါ၀ယ္ ျခေသၤ့ညီမ နွမေခ်လည္း ခဲ၀ါဆိုလာ စကားျဖာကုိ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပ သိစီေရလတ္။ ညီမစကား ၾကားေသာခါ၀ယ္ ျခေသၤ့ငယ္မွာ ျပင္းစြာေဒါသ ေျခာင္းေျခာင္းထြက္၍ မစူးစမ္းဘဲ ခဲ၀ါဟိရာ အရပ္သို႔ယာ ၿပီးလားေရလတ္။ ဖန္ဂူထဲမွ အိပ္နီေသာသူ ခဲ၀ါယုတ္ကုိ ျမင္ေသာခါကား ဟင္းလင္းျပင္ထဲ တလင္းထဲ၀ယ္ အိပ္နီေရဟု ထင္မွားမွတ္၍ ကုိက္သတ္ေမဟု အခ်ိန္ျပင္းျပင္း တဟုန္ထိုးျဖင့္ ၿပီး၀င္ေသာခါ ဖန္ဂူမွာေဆာင့္ ရင္ကုိထိ၍ ရင္ကြဲခါပင္ ေတာင္ၿခီရင္းသုိ႔ လြင့္စိုင္ေမ်ာပါး က်လတ္၍သာ သီရလီ၏ အို ခ်စ္သီြးရုိ႕။

က်န္ရစ္ငါးေကာင္ အစ္ကုိငယ္ရုိ႕ ထိုအတိုင္းပင္ ဖန္ဂူနွင့္ေဆာင့္ ရင္ကုိထိ၍ ရင္ကဲြကာပင္ ေတာင္ၿခီသို႕က် လြင့္စိုင္ေမ်ာလို႔ သီကတ္ရေရ ငါ့ခ်စ္သီြးရုိ႕။ ေနာက္ဆံုးမွာကား အႀကီးျဖစ္သူ ရာဇာျခေသၤ့ ျပန္လာေသာခါ နွမငယ္လည္း ခဲ၀ါစကား ယင္းအတိုင္းသာ အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္ ေျပာျပလတ္၏။ ျခေသၤ့မင္းကား ညီမငယ္အား "ေအာ္ ခ်စ္နွမငယ္ မ်ိုဳးမစစ္သား ယင္းခဲ၀ါကား စြာမွာနီလဲ" လို႔ မီးလိုက္ေတလတ္။ နွမေခ်လည္း "ေအာ္ အစ္ကိုရာဇာ ေငြေတာင္ထိပ္သာ ဟင္းလင္းျပင္မွာ အိပ္နီစြာကုိ မျမင္လား" လို႔ လက္ညႇိဳးညႊန္ထိုး ျပေရလတ္။

ထိုေသာခါ၀ယ္ ျခေသၤ့မင္းကား "ဤ ခဲ၀ါသည္ ဟင္းလင္းျပင္ထဲ အိပ္ဖို႔မထင္။ ဖန္ဂူမွာယာ အိပ္နီစြာပင္ ျဖစ္ရမည္" ဟု စိတ္မွာစဲြထင္ ၾကံစည္ၿပီး၍ ေတာင္ၿခီရင္းသုိ႔ ဆင္းေရလတ္ေ၀။ ေတာင္ၿခီရင္းသို႔ ေရာက္ေသာခါ၀ယ္ ဇီ၀ိန္ကင္းခ်ဳပ္ အသက္ေပ်ာက္၍ သီပဲြ၀င္လတ္ ညီငယ္ရို႕ကုိ တိြလီေသာ္ကား "ငါ့၏ခ်စ္သီြး ညီငယ္ရုိ႕ကား စူးစမ္းဆင္ျခင္ ပညာညာဏ္မဲ့ မိုက္မဲေၾကာင့္သာ ဖန္ဂူကိုမျမင္ မသိလီဘဲ ရင္ျဖင့္တိုက္ကာ သီကုန္ကတ္” ဟု ဆင္ျခင္ၿပီးကာ “ပါးစတြင္းသို႔ ထိုးသြင္းအပ္ေရ ပူေသာအစာ အာဟာရကား ပါးစကုိရာ ပူေလာင္စီသို႔ ယင္းကဲ့သို႔ပင္ ညာဏ္ပညာကင္း မစူးစမ္းပဲ ဆင္ျခင္နည္းမႈ ျပဳလုပ္လတ္ေတ ကိစၥသည္ကား ျပဳလုပ္သူအား ပူေလာင္စီသည္ မွန္စြာမလဲြ မုခ်သာတည္း" ဟု ေျပာဆိုၿပီးကာ ငါ့ညီရုိ႕ကား လိမၼာမႈကင္း ဆင္ျခင္နည္း၍ သီကတ္ရ၏။ ငါသည္မူကား ငါ့ညီရို႕ပိုင္ မျပဳလီပဲ မ်ိဳးမစစ္သား ခဲ၀ါယုတ္အား ဖန္ဂူထဲ၀ယ္ အိပ္လွ်က္ပင္ နွလံုးကဲြကာ သီဆံုးစီအံ့" ၾကံဳး၀ါးေရလတ္ ငါ့ခ်စ္သီြးရုိ႕။ ထုိသို႔ၿပီးခါ ခဲ၀ါတက္ရာ ဆင္းသက္ရာဟု လမ္းကုိမွတ္၍ ထိုလမ္းသုိ႔ရာ ရွိရႈၿပီး၍ သံုးႀကိမ္စြက္စြက္ ေဟာက္ေရလတ္။ ျခေသၤ့ေဟာက္သံ မိုးေကာင္းခင္ထိ ပဲ့တင္ထပ္လို႔ ၿမိဳင္လီေသာေၾကာင့္ ဖန္ဂူမွာေအာင္း ခဲ၀ါစုတ္လည္း အိပ္လွ်က္ပင္ နွလံုးကဲြအက္ သီလီေရလတ္ ေအာ္ ခ်စ္သီြးရုိ႕။

ရာဇာျခင္ေသၤ့ မင္းမဟာလည္း ခဲ၀ါသီမွန္း သိေသာခါ၀ယ္ ညီငယ္သီြးခ်စ္ ေျခာက္ေကာင္ရုိ႕အား စုကာေပါင္းလို႔ ေတာအုပ္ၿမိဳင္သာ နန္းရိပ္သာ၀ယ္ ၿမီျမႇဳပ္သၿဂိဳဟ္ ျပဳလီေရလတ္ေ၀။ ထိုၿပီးေသာခါ ႏွမဟိရာ ရႊီဂူသာသုိ႔ ျပန္ကာနွင္း၍ ႏွမေခ်အား ခဲ၀ါနွင့္ညီ ေျခာက္ေကာင္ရုိ႕မွာ သီဆံုးလားေၾကာင္းေျပာျပေရလတ္။ ျခေသၤ့နွမ ညီမေခ်လည္း ခဲ၀ါသီမွန္း သိေသာခါ၀ယ္ စိတ္မွာရႊင္လန္း သက္သာရ၍ ရီႊဂူ၌ပင္ အသက္ထက္ဆံုးနီလားေရလတ္ ခ်စ္သီြးရုိ႕။

ေအာ္ခ်စ္သီြးရုိ႕ အဖိုးေျပာလတ္ ပံုျပင္ေဟာင္းလည္း ေဒနီရာမွာပင္ ဆံုးယာေ၀။(တဒုကနိပတ္ သိဂၤါလဇာတ္)

(သွ်င္အရိယာ၀ံသ)

စင္းႃပြန္းသီး

စင္းႃပြန္းသီး
---------

စင္းႃပြန္းသီးဆိုသည္မွာ ဓျပဳတ္သီးအငယ္စားမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အရြယ္အစားမွာ မ်ားစြာကြာျခားေသာ္ျငားလည္း ပံုသ႑န္မွာ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ အရသာမွာလည္း အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ ဓျပဳတ္သီးကို တခ်ိဳ႕ရခိုင္မ်ားက သျပဳသီးဟုေခၚသည္။ ဓျပဳတ္သီးကို မ်ားေသာအားျဖင့္ သွ်င္ျပဳပဲြအလႈပဲြမ်ားတြင္ ဟင္းရည္အျဖစ္ခ်က္ျပဳတ္ေလ့ဟိသည္။ ဓျပဳတ္သီးကို ႏွစ္ျခမ္းသံုးျခမ္းျခမ္းၿပီး ၀က္သားႏွင့္ဟင္းရည္ႀကိဳလွ်င္ အလြန္အရသာေကာင္းမြန္သည္။ ဓျပဳတ္သီးဟင္းရည္ကို မႀကိဳက္မႏွစ္သက္ေသာရခိုင္သားမ်ားဟိမည္မထင္။ အရသာမွာ ခ်ဥ္ၿပီးရွားနီသျဖင့္ တခြက္ေသာက္လွ်င္ ႏွစ္ခြက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပါက္သည္။ ဓျပဳတ္သီးဖတ္ကို၀ါးရသည္မွာလည္း အရသာတမ်ိဳးျဖစ္သည္။ စင္းႃပြန္းသီးကို အိမ္မ်ားတြင္ ဟင္းရည္ေသာက္ေသာ္၄င္းေကာင္း ဟင္းအျဖစ္ေသာ္၄င္း ငပိႏိုင္ႏိုင္ႏွင့္ သို႔မဟုတ္ ငပိၾကဴၾကဴႏွင့္ ခ်က္စားေလ့ဟိသည္။ စင္းႃပြန္းသီးဟင္းရည္မွာ ဓျပဳတ္သီးဟင္းရည္အရသာအတိုင္း အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စင္းႃပြန္းသီးကို သွ်င္ျပဳပဲြမ်ားတြင္ ဟင္းရည္ေသာက္ခ်က္ေလ့မဟိ။ အရြယ္အစားငယ္သျဖင့္ သွ်င္ျပဳပဲြတပဲြေလာက္ငမႈမဟိေသာေၾကာင့္လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟင္းအျဖစ္ ငပိၾကဴၾကဴႏွင့္ လိုက္ပဲြေလာင္းပဲြ အရံဟင္းအျဖစ္ခ်က္ျပဳတ္ေလ့ဟိသည္။ ရခိုင္သွ်င္ျပဳပဲြမ်ားတြင္ သေဘၤာထိုးေျခာက္ႏွင့္ ခရမ္းသီးခ်က္၊ ငရုပ္သီးစပ္စပ္ သွ်င္ျပဳပဲြသည္ ၀က္သားသွ်င္ျပဳပဲြထက္ မ်က္ႏွာပန္းလွသည္။ အခုအခါ သေဘၤာထိုးေျခာက္မွာ ယွားပါးပစၥည္းျဖစ္လားၿပီးျဖစ္သည္။ ရခိုင္မႈန္႔တီမ်ားမွာလည္း သေဘၤာထိုးေျခာက္ႏွင့္မခ်က္ႏိုင္ဘဲ ငါးရံ့ငါးေျခာက္မ်ားႏွင့္ ခ်က္ျပဳတ္ရသျဖင့္ အရသာမွာ ရခိုင္မႈန္႔တီစစ္စစ္အရသာကို မမွီပါ။ ပဒေကာမပါေသာ ရခိုင္မႈန္႔တီကိုေသာက္ရေရပိုင္ သေဘၤာထိုးမပါေသာ ရခိုင္မႈန္႔တီမွာလည္း စံမမွီေသာရခိုင္မႈန္႔တီရာျဖစ္ပါသည္။ ရခိုင္ပင္လယ္ျပင္၌ ငါးယွားပါးလာရျခင္းမွာ ဖက္ခြက္မ်ားက ရသေလာက္ျခစ္ယူနီျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ စင္းႃပြန္းသီး၊ ဓျပဳတ္သီးဟင္းရည္၊ ပဒေကာ၊ သေဘၤာထိုးစေသာ ငါး၊ ဟင္းမ်ားမွာ ရခိုင္သားမ်ား၏သွ်ာတြိအာတြိနာမည္ႀကီးအစားအစာမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ေတာတြင္းတြင္ ပဒေကာရွာလွ်င္ တို႔စားစားေသာ ဖာလာဖူးအပင္ႏွင့္မွားတတ္ပါသည္။ ဖာလာပင္ႏွင့္ ပဒေကာပင္မွာ သ႑န္အားျဖင့္တူေသာ္လည္း ဖာလာပင္မွာ အရြက္အနည္းငယ္ၾကမ္းၿပီး ပဒေကာပင္မွာ အေရာင္အနည္းငယ္စိမ္းရင့္ၿပီး ထူထူေခ်ာေခ်ာျဖစ္သည္။ ဖာလာဖူးသည္လည္း အလြန္႔တို႔စား၍ေကာင္းေသာ တို႔စားတမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ငရုပ္သီးငပိေပါက္ေပါက္ေခ်ႏွင့္ တို႔စားစားရလွ်င္ နဖူးက ေခြ်းေပါက္ေပါက္က်ေအာင္အထိစား၍ ေကာင္းပါသည္။

အကၽြႏ္ုပ္ရို႕နီေသာ စခန္းကို ၀ါးခတ္ေခ်ာင္း (၀ံလက္စခန္း) ဟုေခၚပါသည္။ ဗိုလ္ရာဇာပထမဆံုးကမ္းတက္ေသာစခန္းမွာ ၀ါးခတ္ေခ်ာင္း ၀ံလက္စခန္းမွျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ရာဇာႏွင့္အတူ ဗိုလ္ေက်ာ္ႏု၊ (ဗိုလ္ေစာဒကၡ) နာမည္မိလားသည္မွ ျပန္အတြက္ေပၚ၍ ျဖည့္စြက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ နာမည္မွာ အထူးအဆန္းျဖစ္၍ မွတ္ရခက္သည္။ အခုအခါ နလႏၵာ၌ဘုန္းႀကီး၀တ္လားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္ရာဇာႏွင့္အတူပါလာစဥ္၌ပင္ အသက္အရြယ္မွာ ငါးဆယ္နီးပါးခန္႔ဟိနီၿပီးျဖစ္သည္။ ကရင္ရွိတန္းစစ္မ်က္ႏွာ၌ ေတာက္ေလွ်ာက္တိုက္ပဲြ၀င္လာေသာ ၀ါရင့္ေတာ္လွန္ေရးသမားတဦးျဖစ္သည္။ ပိန္ပိန္ပါးပါး စကားမ်ားမ်ားမေျပာ၊ စကားေျပာလွ်င္လည္း ညင္ညင္သာသာေျပာတတ္သည္။ ပထမဆံုး ဘဂၤလားကမ္းတက္စဥ္တြင္ ဗိုလ္ရာဇာမပါ။ ဗိုလ္ရာဇာက ေနာက္မွ စပီးဘုတ္ႏွင့္ေရာက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ရာဇာရို႕ ပထမဆံုးကမ္းတက္သည္မွာ ဖရံုကာကၽြန္းသံုးကၽြန္းထဲက အဂၤရားခ်ိဳင္ကၽြန္းျဖစ္သည္။ သူရို႕ဦးတည္လာသည္မွာ ၀ါးခတ္ေခ်ာင္းစခန္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လမ္းမသိသျဖင့္ ဖရံုကာကၽြန္းကို ၀ါးခတ္ေခ်ာင္းစခန္းခ်ရာကၽြန္းအထင္ျဖင့္ ကမ္းတက္မိျခင္းျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ရာဇာက ရဲေဘာ္မ်ားအားကမ္းတင္ထားခၿပီး ထိုင္းဌာနခ်ဳပ္သို႔ျပန္လားသည္။ ရဲေဘာ္အင္အား (၆၀) ခန္႔မွာ ေခ်ာင္းအလီလီ ေျမာင္းအလီလီကိုကိုျဖတ္ၿပီးမွ ဘဂၤလားနယ္စပ္သို႔ၿခီခ်မိျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဖက္ခြက္မ်ားရခိုင္ျပည္ထဲ၌ ယင္းေလာက္ထိမဟိပါသိမ့္။ အနည္းအက်န္းရာဟိသိမ့္ေသာေၾကာင့္၄င္း၊ ဖက္ခြက္မ်ားမထင္မွတ္ဘဲ ရုတ္တရက္ဘြင္းဘြင္းႀကီးေပၚလာသျဖင့္ ဖက္ခြက္မ်ားမွာ ၿခီမကိုင္လက္မကိုင္မိျဖစ္သည္ကတေၾကာင္း၊ ဗိုလ္ရာဇာတပ္ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ္သနတ္မ်ားမွာလည္း ေနာက္ဆံုးေပၚစက္သနတ္မ်ားျဖစ္သည္တေၾကာင္း ဖက္ခြက္မ်ားေနာက္ေယာင္ခံလိုက္သည္ကလဲြလို႔ အနားသို႔မကပ္၀ံ။ သို႔ေသာ္ ဖက္ခြက္မ်ားမွာ လူအုပ္စုေကာင္းသျဖင့္ ဖက္ခြက္မ်ား၀ိုင္း၀န္းျခင္းမခံရေအာင္ ဗိုလ္ရာဇာတပ္ကို အုပ္စုႏွစ္အုပ္စုခဲြရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္ကတ္သည္။ ဗိုလ္မႈးၾကာျဖဴေအာင္ဦးေဆာင္ေသာအုပ္စုမွာ ဖက္ခြက္မ်ား၀ိုင္း၀န္းခံရျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္လာသည္။ က်န္အုပ္စုမွာ ဖက္ခြက္မ်ား၀ိုင္း၀န္းခံရၿပီး လက္နက္ခ်လားသည္။ ယင္းေလာက္ ေကာင္းေပရ လက္နက္မ်ားျဖင့္ လက္နက္ခ်သည္ဆိုသည္မွာ မယံုႏိုင္စရာျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ရခိုင္သားသတၱိကို အနည္းငယ္သံသယျဖစ္မိသည္က အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ဗိုလ္မႈးၾကာျဖဴေအာင္ဦးေဆာင္ေသာအဖဲြ႔ထဲက သက္ရွိထင္ရွားဟိနီသူမ်ားမွာ ခိုင္သန္းေမာင္ (ကေနဒါ)၊ အေခ်ႏွစ္ေယာက္။ မမေခ်တေယာက္၊ ေယာက္က်ားေခ်တေယာက္။ ဇနီးမယာသည္က လွႏုျဖဴ၊ ဆရာမဲမယား၏ညီမ၊ ေျမာက္ဦးဇာတိျဖစ္သည္။ ေနာက္တေယာက္က ေအာင္ေရႊသိန္း (ေခၚ) ေမာင္စက္ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ရာဇာကမ္းတက္စဥ္က ဗိုလ္ေအာင္ေရႊသိန္းအျဖစ္နာမည္ႀကီးသည္။ အခု နယူးေဒလီ၌ ႏိုင္ငံေရးအပူလိႈင္းကိုမခံႏိုင္ဘဲ ရူးလားၿပီးျဖစ္သည္။ ေနာက္တေယာက္ရူးၿပီးသီလားသူတဦးလည္းဟိသည္။ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ျဖစ္၍ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕က ကိုယ္ေတာ္ဟုေခၚသည္။ ထိုသူက ဗိုလ္ရာဇာတပ္ႏွင့္မဆိုင္ (၈၈) အေရးအခင္းတြင္ ေက်ာက္ေတာ္ဖက္မွ ထြက္ၿပီးလာသူျဖစ္သည္။ ေအာင္ေရႊသိန္းမွာ ရမ္းၿဗဲဇာတိျဖစ္သည္။ ေနာက္တေယာက္က ကိုယ္ေတာ္ရိုးလင္း။ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ျဖစ္ၿပီး နာမည္မွာ ရိုးလင္းျဖစ္သည္။ အဂၤလိပ္စာအသင့္အတင့္ေကာင္းမြန္သျဖင့္ အိႏၵိယသို႔ ဗိုလ္ရာဇာစီစဥ္မႈျဖင့္ (AA) ပထမဆံုးပညာေတာ္သင္အလႊတ္ခံရေသာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သည္။ ယခု အိႏၵိယ အူရူနာခ်ာ ကခ်င္ဗုဒၶဘာသာျပည္နယ္မွ ဗုဒၶဘာသာကခ်င္မတေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်လားၿပီးျဖစ္သည္။ ဗိုလ္မႈးၾကာျဖဴေအာင္ကို ဗိုလ္ရာဇာက ဟာရဘင္းမွ အပ်ိဳႀကီးေငြစိန္ႏွင့္ပီးစပ္သည္။ လြန္ခေရ ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္အယင္က သြီးတိုးဆီးခ်ိဳျဖင့္ ကြယ္လြန္လားၿပီးျဖစ္သည္။ (၈၈) အေရးအခင္းတြင္ အင္းစိန္ေထာင္ေဖာက္ေသာအခါ တသက္တကၽြန္းက်ခံထားရာက ထြက္ၿပီးလြတ္ေျမာက္လာသူျဖစ္သည္။ ကရင္စီမံကိန္းျဖင့္ ရန္ကုန္လႊတ္ေတာ္ကိုေဖာက္ခဲြဖ်က္ဆီးရန္အလာတြင္ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားျဖင့္အဖမ္းခံထားရၿပီး တသက္တကၽြန္းက်ခံထားရသူျဖစ္သည္။ အဆိုေတာ္ဖိုးခ်ိဳႏွင့္ အင္းစိန္ေထာင္တြင္ တခန္းတည္းနီခရသည္ဟုဆိုသည္။ (၈၈) အေရးအခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုင္းဖက္ကိုထြက္ၿပီးယင္း ကရင္တပ္စခန္းတြင္ ဗိုလ္ရာဇာႏွင့္တြိဆံုၿပီး (AA) ကို စတင္ထူေထာင္သူျဖစ္သည္။ အရပ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းျဖစ္သည္။ သူလည္းဘုန္းႀကီးလူတြက္ျဖစ္သည္။ ဘုန္းႀကီးဘ၀ႏွင့္ သူအိမ္ေထာင္က်ရာ ဟာရဘင္းရြာ၌လည္း ေတာ္လွန္ေရးမလုပ္ခင္ ေက်ာင္းထိုင္ဖူးသည္ဟုဆိုသည္။ မည္သည့္ေက်ာင္းျဖစ္သည္ကိုကား ေျပာျပသည္ကို အတိအက်မမွတ္မိပါယာ။

မွတ္မိသည္မွာ ဗိုလ္ရာဇာရို႕စခန္းခ်သည္မွာ ၀ါးခတ္ေခ်ာင္းဒိုင္းနက္ရြာ ေတာင္ဖက္ ေတာင္ကုန္းျမင့္ျမင့္တြင္ျဖစ္သည္။ ယခင္ ခိုင္နီလင္း (ALP) ဒုဥကၠဌ (ယခုထိုင္း) ခိုင္မိုးလင္းႏွင့္ ALP ကို စတင္ရာတြင္ပါ၀င္သူ စခန္းခ်ခရာ ေတာင္ကုန္းတြင္ျဖစ္သည္။ ထိုေတာင္ကုန္းတြင္ ခိုင္နီလင္းထိုင္းသို႔မလားခင္ ကိုမိုးေသာက္ ပုဏၰားကၽြန္း၊ စစ္ေတြဇာတိႏွင့္ အတူနီခသည္။ ကုလားထိုင္လုပ္၍ ရပ္တည္ခသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တီဘီေရာဂါခံစားနီခရသည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕ ဗိုလ္ရာဇာစခန္းသို႔လားလည္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အကၽြန္ရို႔လားလည္းသည့္စခန္းေအာက္ ေျမာင္ထဲက ဂ်ီေဟာက္သံကိုၾကားရသည္။ အဘိုးေမာင္ဟန္ (ယခင္ ACP) ဥကၠဌေဟာင္းက ရဲေဘာ္တေယာက္ဘားက သနတ္တလက္ေတာင္းၿပီး ေျမာင္ထဲသို႔ဆင္းလားသည္။ ငါးမိနိမၾကာလိုက္ ေပါက္သံတခ်က္ၾကားရသည္။ ညဇာသား အကၽြႏ္ုပ္ရို႔၀ံလက္စခန္းအတြက္ တ၀ီစာရသည္။ အကၽြႏ္ုပ္စားဖူးသည္ထဲမွာ ၄င္းဂ်ီသားေလာက္စား၍ေကာင္းေသာအသား တခါလည္းမစားဖူးပါ။ ဟင္းခ်ိဳမႈန္႔မထည့္ဘဲ ဘေဇာင္ခ်ိဳေရကားမသိ။ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ျဖစ္၍လည္းျဖစ္ႏိုင္သည္။

အကၽြန္ုပ္ေျပာခ်င္သည္မွာ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕စခန္းခ်သည့္ ၀ံလက္စခန္းမွာ ဒိုင္းနက္ရြာအေနာက္ဖက္တြင္ျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ဖက္ျဖစ္သည္။ စခန္းခ်သည့္ေတာင္ကုန္းအေနာက္ဖက္တြင္ ေတာင္တန္းႀကီးတခုဟိသည္။ စခန္းေအာက္တြင္ ႏြီခါသားဆိုလွ်င္ ရြာသားမ်ားကန္းဘိုင္ဆည္သျဖင့္ ရီခ်ိဳးရသည္မွာ ကေကာင္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းသည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႔စခန္းကို ကၽြန္းသစ္မ်ားျဖင့္ေဆာက္လုပ္ပါသည္။ ႏွစ္ႏွစ္သား သံုးႏွစ္သားကၽြန္းပင္မ်ားျဖင့္ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ သစ္လံုးမ်ားကိုႏွစ္ျခမ္းစိတ္ၿပီး ထရံကာသည္။ သို႔ေသာ္ ထရံအားလံုးမၿပီး တခ်ိဳ႕တ၀က္ရာကာရံႏိုင္သည္။ ဘဂၤလားတြင္အုန္းယွားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စခန္းကိုအံုးမိုးရန္ခက္သျဖင့္ ကန္းက်င္ရြက္ကို အုန္းပ်စ္ပ်စ္ၿပီးမိုးရသည္။ တထြာေလာက္ရာရွည္သျဖင့္ မိုးရသည္မွာခက္သည္။ မိုးယိုရန္လြယ္သည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕လည္း ကန္းက်င္ရြက္မပ်စ္တတ္၍ ရြာက၀ယ္မိုးရသည္ကမ်ားသည္။ BRC က Project ရသျဖင့္ ၾကက္ႏွင့္ဘဲမြီးျဖဴေရးလုပ္သည္။ အစ္ကိုႀကီးေမာင္ခ်စ္ (ဘဂၤလားဗုဒၶဘာသာရခိုင္အသင္းႀကီး) ကို စတင္တည္ေထာင္သူဥကၠဌ၊ အ၀ကၽြန္းဇာတိ၊ ဆရာမျမရာဇာလင္း၏လင္ (အိမ္သွ်င္) ၏ညီျဖစ္သူ (နာမည္မိနီသည္) မြီးျမဴေရးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းက ကူညီသျဖင့္ Project ေအာင္ျမင္သည္။ ၾကက္ႏွင့္ဘဲ၌ျဖစ္တတ္ေသာ လိုင္လိမ္ႏွင့္ဆီးျဖဴေရာဂါကာကြယ္ဆီးကို အလြယ္တကူ၀ယ္ယူရႏိုင္သျဖင့္ မြီးျမဴေရးေအာင္ျမင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ တပါတ္တပါတ္လွ်င္ ဘဲႏွင့္ၾကက္ဥ ခရင္းလိုက္ရသည္။ ဖေလာင္းခ်ိတ္သို႔တက္၍ေရာင္းရသျဖင့္ ၀င္ေငြေကာင္းသည္။ စခန္းတြင္အယင္က ညိတိုင္ ခ်ဥ္ေပါင္ႏွင့္ နပ်ိဳးႀကိဳးနီရာက ဘဲႏွင့္ၾကက္ဥႀကိဳးလာရသျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးအဆင့္ျမင့္လာသည္။ တခ်ိဳ႔က ဘဲဥကို က်မန္႔အံုၿပီးမီးဖုတ္စားသည္။ စား၍ေကာင္းသည္။ စခန္းတြင္း၌အတူနီခေသာရဲေဘာ္မ်ားမွာ ရဲေဘာ္ေမာင္ေက်ာ္ယိုင္ (ေျမာက္ဦး)၊ သိန္းမင္း (ေပါက္ေတာ)၊ ထြန္းစံ (စစ္ေတြ)၊ စိုင္းခေမာက္ (ယခုထိုင္း) (စစ္ေတြ)။ စိုင္းထီးဆိုင္ေတးျခင္းမ်ားကို ပိုင္ႏို္င္ကၽြမ္းက်င္ေသာေၾကာင့္ စိုင္းခေမာက္ဟု (NUPA) နာမည္ပီးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ကရာေတးသိန္းေမာင္မွာ အဖဲြ႔၀င္စစ္စစ္မဟုတ္၊ မွီခိုကပ္ခိုျဖစ္သည္။ ယခု ဗိုလ္မင္းေထာင္တြင္ ေက်ာင္းေထာင္လွ်က္ ေဒသခံမ်ားအက်ိဳးကို တဖက္တလမ္းက အေထာက္အကူျပဳႏိုင္သူျဖစ္သည္။ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္သည္။ အေသာက္အစားကင္းသည္။ မိမၼမလိုက္စား။ အားနည္းခ်က္မွာ ျမန္မာေရႊယင္ေက်ာ္မိႈင္းမိခံထားရသူျဖစ္သည္။ စစ္ေတြက တေယာက္နာမည္မိနီသည္။ အတြက္ေပၚလွ်င္ျဖည့္စြက္ပီးပါသည္။ မၾကာခင္က အေမရိကန္သို႔ေရာက္ဟိလာၿပီး အနာမက်န္းမႈေၾကာင့္ ကြယ္လြန္လားသူ သန္းထြန္းျဖစ္သည္။ ရေသ့ေတာင္မွ ကိုရန္ေအာင္၊ ဥာဏ္ထြန္းေခ်၊ ခိုင္ျပည္သိန္း (နာမည္ရင္း ထြန္းထြန္း) (မြီးျမဴေရးတာ၀န္ခံ) (ေျမာက္ဦး)၊ စံသာေအာင္ (ေျမာက္ဦး)၊ ခိုင္ဆန္းေအာင္ (ေပါက္ေတာ)၊ ခိုင္ျမတ္ေက်ာ္ (ေစတီျပင္)၊ မုန္တိုင္း (စစ္ေတြ)၊ ျမတ္ေက်ာ္က စခန္းမႈး၊ စံသာေအာင္က ဒုစခန္းမႈး။ ခိုင္ဆန္းေအာင္က ဥကၠဌ၊ ထိုင္းႏွင့္ႏိုင္ငံျခားသို႔အလားမ်ားသည္။

ဗိုလ္ရာဇာတပ္မ်ား ျပည္ထဲကျဖတ္၍ ဘဂၤလားသို႔ေရာက္လာေသာအခါ ခိုင္ျမတ္ေက်ာ္ႏွင့္ ထြန္းစံရို႕က အယင္လားႀကိဳသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕အား ပါတီတခုကပီးေသာ ဒုတိယကမၻာစစ္သံုးမီးက်ိဳးေမာင္းပ်က္သနတ္ (၅) လက္ကို လားယူသည္ႏွင့္ႀကံဳႀကိဳက္သျဖင့္ သူရို႕ကလမ္းျပ၍ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕စခန္း ၀ါးခတ္ေခ်ာင္းသို႔တပ္ခ်ရန္ ေခၚေဆာင္လာချခင္းျဖစ္သည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕စခန္း ေတာင္ကုန္းနားတြင္ ရြာက ဒိုင္းနက္ရြာသားမ်ားေတာင္ယာလုပ္သည္။ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားကိုခုတ္လွဲ၍ စပါးစိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ႏွမ်ိဳးမိသည္ကအမွန္။ သို႔ေသာ္ ၀မ္းေရးထက္ ဇာအေရးလည္းမခက္။ ေတာင္ယာခြတ္ဖို႔ လူဆယ္ေယာက္ဖက္ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားကိုခြတ္လွဲၿပီး မီးလွ်ိဳ႕ပစ္သည္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ဖူးသည္။ ၿမိဳေတာင္သို႔ခရီးလားစဥ္ကျဖစ္သည္။ ဆင္တေကာင္ ေကာင္းေကာင္းတက္အိပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ႀကီးသည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕စခန္းတ၀ိုက္တြင္ ကန္းက်င္ပင္မ်ားစြာဟိသည္။ အေခ်ခါ ကန္းက်င္သားႏွင့္ ကန္းက်င္ပ်ိဳင္ကိုၾကားဖူးသည္။ ေျမာက္ဦးသွ်စ္ေသာင္းဘုရားလိႈင္ဂူတြင္ ေက်ာက္တြင္းခြက္ငယ္မ်ားမွာ ကန္းက်င္ဆီျဖင့္ မီးထြန္းရန္ ထြင္းထုထားျဖင္းျဖစ္သည္ဟု လူႀကီးသူမမ်ားေျပာသည္ ၾကားဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ကန္းက်င္ပင္ကိုကားမျမင္ဖူး။ ေတာထဲေရာက္မွ ျမင္ဖူးသည္။ ေပ (၃၀၀) ေလာက္ျမင့္သည္။ အေမရိကန္က Project Maje က Edit T. Marante လာလည္ေသာအခါ ရြာက ဒိုင္းနက္လူမ်ိဳးမ်ားေတာင္ယာစိုက္ထားသည္ကို မိမိရို႕စိုက္ပ်ိဳးထားဟန္ျပဳ၍ ဓါတ္ပံုရိုက္ခံခသည္ကို ျပန္စဥ္းစားလွ်င္ ရယ္ခ်င္သည္။ ထိုအခ်ိန္က မိမိ၏အသက္မွာ (၂၃) (၂၄) ႏွစ္ခန္႔ျဖစ္သည္။ ေျပာခ်င္သည္မွာ မိမိရို႕စခန္းေတာင္ကုန္းအေနာက္ဖက္ျခမ္း ေခ်ာေဇာင္းတြင္ စင္းႃပြန္းပင္ႀကီးတပင္ဟိသည္။ အဖိုးေမာင္ဟန္ ဂ်ီပစ္သည့္ေျမာင္တေလွ်ာက္တြင္ ဓျပဳတ္ပင္ သံုးေလးပင္ဟိသည္။ ဓျပဳတ္ပင္ႏွင့္ စင္းႃပြန္းပင္မွာ ခဲြမရေအာင္တူသည္။ အပင္ကိုျမင္၍ ခဲြျခမ္းရန္ခက္ခဲသည္။ အသီးကိုျမင္မွ သိသည္။ စခန္းေဇာင္းနားက စင္းႃပြန္းပင္မွာ လူသံုးေယာက္ဖက္ခန္႔ဟိသည္။ ရာသီကိုက မမွတ္မိလိုက္ပါယာ။ ေဆာင္ဦးေပါက္လား ႏြီဦးေပါက္လားမသိ။ စင္းႃပြန္းသီးတိ တပင္လံုး ပန္းပြင့္ေရပိုင္ ပြင့္နီပါသည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႔ စခန္းကလူမ်ားမွာ စပ်စ္သီးကိုေမွ်ာ္စပ္ေသာခြီးပိုင္ျဖစ္နီသည္။ မစားရဘဲလွ်ာရည္ယိုလွ်က္ဟိသည္။ ဇာပိုင္လုပ္ေကေကာင္းဖို႔လည္းဂု။ ေဂါင္းစားနီသည္။ အပင္မွာ လံုး၀ိုင္းရပ္ေစာက္ ေပ (၂၀) ခန္႔ အကိုင္းအခက္မဟိ။ လက္ခက်ည္းတက္၍မရ။ ၀ါးႏွင့္လွမ္းဆြတ္ဖို႔လည္းမမွီ။ စားခ်င္သည္မွာလည္း လွ်ာရည္ယိုနီသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မတတ္သာေက အားလံုးသေဘာတူ ေပါက္ဆိန္ႏွင့္ေပါက္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ႏွစ္ရက္ႏွင့္ တမြန္းတည့္ ေပါက္ဆိန္ႏွင့္ေပါက္ရသည္။ အဓိက အားလာႀကီးမ်ားမွာ ကိုရန္ေအာင္ (ဆီးမႈး) ႏွင့္ သိန္းမင္းျဖစ္သည္။ ႏွစ္ရက္တမြန္းတည့္ ညဇာသားေရာက္မွ စင္းႃပြန္းပင္ႀကီးဘုန္းဘုန္းလဲသည္။ အကိုင္းအခက္မ်ားၿပိဳသံမွာ မိုးႀကိဳးပစ္သံ၊ ေတာ္ငလွ်င္ၿပိဳကဲြသည္ထက္ က်ယ္သည္။ စင္းျပြန္းသီးမ်ားႄကြီက်သည္မွာ အာကာထက္က မိုးေက်ာက္ခဲမ်ားက်သည္အတိုင္းျဖစ္သည္။ ႄကြီက်သည့္အသီးမ်ားကို အယင္ေကာက္သည္။ ေတာင္းခရင္းႏွင့္ ေလးငါးေတာင္းရသည္။ က်န္အသီးမ်ားကို ဤအတိုင္းအပင္ထက္၌တဲြေလာင္ဟိနီစီသည္။ အယင္ညွိဳးေျခာက္မလားရေအာင္ျဖစ္သည္။ တပါတ္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ညိတိုင္းခ်ဥ္ရည္ႀကိဳေသာက္ရသည္။ ပထမတရက္ႏွစ္ရက္ ေသာက္၍ ကေကာင္းၿခီသည္။ ထမင္းစားၿပီးတိုင္း ျမန္းလားပိုင္ လန္းလားပိုင္တြိသည္။ သို႔ေသာ္ ရက္ထပ္လာေသာအခါ ၀မ္းျပည့္၀မ္းေရာင္ျဖစ္လာသည္။ အကိုင္းထက္က တဲြလဲြက်နီေသာစင္းႃပြန္းသီးမ်ားမွာ ဤအတိုင္းမစားဘဲ ပိန္ေျခာက္ႄကြီက်လားသည္။ ပေဇာင္ နမ်ိဳးဖို႔ေကာင္းလိုက္ေတမသိ။ အသီးစားခ်င္ အပင္ကိုခြတ္၊ အရိပ္ခို အကိုင္းခ်ိဳး၊ စပ်စ္သီးခ်ဥ္ေသာ ခဲ၀ါဘ၀ကိုျမင္မိတိုင္း ရင္က်ိဳးမိ၍၄င္း၊ မ်က္စိထဲ၌ ၄င္းစင္းႃပြန္းပင္ႀကီးကို ျမင္ေယာင္နီသိမ့္၍၄င္း အတြက္ရေသာေၾကာင့္ ဤစာအေၾကာင္းကို ရြီးလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေၾသာ္ ရခိုင္ျပည္ႀကီးလြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေတာအူခဲ၀ါေခ်တရြီ ေက်းဇူးကန္းလီစြတကားတည္း။

အကၽြႏ္ုပ္ရို႕ရခိုင္သားတိအျဖစ္မွာလည္း စင္းႃပြန္းသီးႏွင့္တူသည္။ ဘ၀ကငယ္ေသာ္လည္း ဘ၀င္က ဓျပဳတ္သီးေလာက္ႀကီးသည္။ ရခိုင္ဘ၀ အတိတ္က ဓျပဳတ္သီးပိုင္ေယွာင္ႀကီးခေသာ္ျငားလည္း အခုက စင္းႃပြန္းသီးေခ်ေလာက္ရာက်န္ပ်ာ။

(သာလွဦး)

အမွတ္တရကဗ်ာ
xxxxxxxxxxxxx

အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္ (၂)
------------------------
အယင္ခါ ဓျပဳတ္သီး
အခု စင္းႃပြန္းသီး --။

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္ (၁)
------------------
အယင္ခါ
ဆင္စီးလို႔
ရႊီထီးေဆာင္းခ --။

အခု လားစီးပ်ာ
ေတာက္က်ာေဆာင္းရ --။

(သာလွဦး)

အမွန္တရား အမွားတခု

အမွန္တရား အမွားတခု
---------------
ၿမိဳ႕စြန္ၿမိဳ႕စမွာ ညီကိုယ္ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေထာင္က်ပနာနီကတ္ေတ။ ညီကဆင္းရဲေရ။ အစ္ကိုကခ်မ္းသာေရ။ တနိမွာ အစ္ကိုကေျပာေရ အေဝညီ..မင္းဆင္းရဲေရ ငါ့ပါးကေဖသာယူပနာလုပ္စား...မင္းအဆင္ေျပခါ ငါ့ကိုျပန္ပီး။ ေယခါညီက ေကာင္းေကာင္းေရအစ္ကို ယင္းပိုင္ဆိုေက ညီညီစီပြားေရးလုပ္လိုက္မည္။ အဆင္ေျပခါ အစ္ကိုပီးထားေရေဖသာကိုျပန္ပီးမည္။

ေနာက္ (၂) ႏွစ္ (၃) ႏွစ္ၾကာခါ..အစ္ကိုကဆင္းရဲလားေရ။ ညီကအစ္ကိုပီးေရ ေဖသာတိနန္႔ရင္းႏွီးပ်ာယ္အလုပ္လုပ္လို႔ ခ်မ္းသာလားခေရ။

ေယခါအစ္ကိုက သားေခ်တေယာက္ကိုလက္မွာဆြဲပ်ာယ္ ညီအိမ္ကိုအလည္လာေရ။
(ညီ)...... “ဇာကိစၥဟိလို႔လာပါလဲ အစ္ကိုႀကီး”
(အစ္ကို)..... “အေဝ ငါေကာင္းဆင္းေရလားခပ်ာလ္အဂု ေယဇုနန္႔..မင္းငါ့ပါးကယူလားေရေဖသာတိကိုတခ်က္ျပန္ပီး”
(ညီ).... “အစ္ကိုပါးကငါ....တခါလည္းမယူကား ေဖသာ”
(အစ္ကို).... “အေဝညီ မင္ငါ့ပါးယူလားေဖသာတိနန္႔လုပ္စားလို႔ အဆင္ေျပနီေရမလားဂု..ငါမွာစားစရာမဟိပ်ာယ္အဂု တခ်က္ေခ်ျပန္ပီးေဝ”
(ညီ)....... “အစ္ကိုမွာ ဇာမွာလဲအေထာက္ထား၊ သစ္သီျပႏိုင္ေကရလိမ့္မည္။ မဟုတ္ေကမပီးႏိုင္”
(အစ္ကို).... “အေဝညီ..မင္းနန္႔ငါႏွစ္ေယာက္သိစြာ ငါဇာသူ႕ကိုသက္သီထားရဖို႔လဲေဝ...ေအးေဝေကာင္းယင့္ ငါမွာသက္သီျပစရာကားမဟိ ငါသစၥာဆိုယင့္။ ေဒပတ္ဝန္းအတြင္းမွာဟိေရနတ္မင္းရို႕ရာ အသိဆံုးပါ။ အမွန္ရာ ငါ့ညီရာ ငါ့ပါးကေဖ့သာခ်ီးလားခစြာမွန္ေက အကၽြန္ေတာ္ေဖသာျပန္ရပါစီ။ (သားေခ်ကိုေကာက္ပနာ) မမွန္ဘဲနန္႔ အကၽြန္ေတာ္မုသားစကားဆိုေက ငါအခ်စ္ဆံုးသားေခ်စြာ ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္ပါစီ”

သူသစၥာျပဳၿပီးလို႔အဆံုးမွာ သူ႔သားေခ်စြာ ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္လားခလီေရ။
(သူမွန္နီယင့္နန္႔ ငါ့သားေခ်ဇာေၾကာင့္ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္လားခရလဲ စိတ္မွာေတြးပ်ာယ္ ) “ေလာကႀကီးမတရား..ေလာကႀကီးမတရား”...ေအာ္ပနာ...လူတိကိုရြံရြံနန္႔ သားေခ်ေက်ာက္ရုပ္ကိုကိုင္ပ်ာယ္ ေတာထြက္လီေရ။ စိတ္ညစ္ညစ္နန္႔ ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္မွာထိုင္နီခါ
သစ္ပင္ေစာင့္နတ္ အနားကေပၚလာပ်ာယ္... “အသင္လူသားဇာျဖစ္လဲ..ေကာင္းစိတ္ပ်က္နီေရကား” လို႔မီးေရ။
ေယခါ ယင္းလူက .....“ေအး...ေဒပိုင္ေဒပိုင္...အမွန္တရား အမွားတခုျဖစ္လားေရ”..ဆိုပ်ာယ္ အျဖစ္ပ်က္စံုကိုေျပာျပေရ။

ေယခါ ေညာင္ပင္ေစာင့္နတ္က... လူဆိုးတိနီေရအရပ္မွာ... နတ္ေကာင္းမနီႏိုင္...နတ္ဆိုးရာနီေရ။ ယင္းပိုင္နီရာမ်ိဳးမွာ သစၥာဆိုေက “အမွန္တရား အမွားတခု” ျဖစ္ဖို႔စြာေသခ်ာေရ အေမာင္လူသား။

ကနိခါ...“အမွန္တရားဖံုးကြယ္မရ” ဆိုေရစကားးလံုးကိုသံုးနီကတ္ေကလည္း တခါတရံ “အမွန္သည္အမွား” .. “အမွားသည္အမွန္” ျဖစ္လားစြာတိကို သတိျပဳမိကတ္ပါလိမ့္မည္။

အသွ်င္ (Ashun)

ျခံစည္းရိုးၾကားက ရင္ကဲြနာ

ျခံစည္းရိုးၾကားက ရင္ကဲြနာ (ျဖစ္ရပ္မွန္ ၀တၳဳတို)

ဆူဆူသည္ ခမီးမေခ်တေယာက္ျဖစ္သည္။ အသက္ (၁၇) ႏွစ္အရြယ္ တရြာလံုးတြင္ အလွဆံုးကြမ္းေတာင္ကိုင္ျဖစ္သည္။ အသက္ကလည္းငယ္ အသားကလည္းေဖြး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းလို႔ သူမကို တရြာလံုးလူပ်ိဳမ်ားက ၀ိုင္းပိုးကတ္သည္။ သူမရို႕ရန္ေအာင္ျမင္ရြာမွာ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္ေျမာက္ပိုင္း တုိက္နယ္ကၽြန္းရြာျဖစ္ေသာ ႀကိမ္ေခ်ာင္းႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ဟိသည္။ ယင္းရြာတြင္ ရခိုင္၊ ခမီး၊ ဒိုင္းနက္၊ သက္လူမ်ိဳးအားလံုး ေရာႃပြမ္းနီထုိင္ၿပီး အိမ္ေခါင္ေပၚ (၁၂၀) ေက်ာ္ဟိသည္။ ရြာသားအားလံုး အဓိက လယ္လုပ္ကိုင္စားေသာက္သည္။ ဆူဆူမိဖမ်ားလည္း ေတာင္ယာလုပ္သည္။ ဆူဆူတြင္ သူ႔အထက္က ေအးမတေယာက္၊ ေမာင္တေယာက္ဟိသည္။ သူမ ေလးတန္းအထိ စာသင္ခၿပီး မူလတန္းၿပီးသည္ႏွင့္ စာဆက္မသင္ႏိုင္ဘဲ ေက်ာင္းထြက္လွ်က္ အိမ္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကို ကူညီလုပ္ကိုင္နီသူျဖစ္သည္။

ဆူဆူရို႕ရန္ေအာင္ျမင္ရြာသည္ အင္တန္ေလာက္ေခ်ာင္က်လို႔ ဖက္ခြက္စစ္သားတိ တခါတရီေရာက္လာစြာကလြဲလို႔ ရက္ၾကာၾကာ တည္းခိုနီထိုင္ေလ့မဟိပါ။ ယင္းပိုင္ ဖက္ခြက္တိ အေရာက္အေပါက္နည္းလို႔ တရြာလံုးမွာ အလွဆံုးဆူဆူစြာ အပ်ိဳေဖာ္၀င္စမွာ ျမန္မာစက္ကြင္းထဲက လြတ္ကင္းနီခပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ရမၼက္သားဖက္ခြက္စက္ကြင္းကို ေကာင္းေကာင္းၾကာၾကာ မေယွာင္ႏိုင္လိုက္ပါ။

---------------
တနိ

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ မတ္လ ေနာက္ဆံုးပါတ္ထဲက တနိျဖစ္သည္။ ယင္းနိမွာ ဘီအီးလို႔ေခၚေသာ စစ္ၿမီျပင္အင္ဂ်င္နီယာတပ္ရင္းက တပ္စုတစု ျခံစည္းရိုးစီမံကိန္းအတြက္ ဆူဆူရို႕ရန္ေအာင္ျမင္ရြာသို႔ ေရာက္ပါလတ္သည္။ ျမန္မာစစ္သားမ်ား၏ "အိမ္ႀကီးႀကီး၊ ရီတြင္းနီးနီး၊ ဖင္ႀကီးႀကီး" ဆိုေသာေဆာင္ပုဒ္အတိုင္း အခ်က္သံုးခ်က္ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ဆူဆူရို႕အိမ္ေဘးနားက အိမ္ႀကီးတေဆာင္ကို သိမ္း၍စခန္းခ်သည္။ စခန္းခ်လို႔ ေကာင္းေကာင္းမၾကာလိုက္ ျမန္မာနည္းျမန္မာ့ဟန္အတိုင္း "အေမတို႔
အေဖတို႔ ေနေကာင္းၾကပါသလား" ဆိုၿပီးသနာ စစ္သားအုပ္စုတစု ဆူဆူရို႕အိမ္သို႔ ေပါက္ခ်လာလတ္သည္။ ဆူဆူကိုျမင္သည္ႏွင့္ စစ္သားတိစြာ အေၾကာင္းမဟိအေၾကာင္းရွာၿပီး ဆူဆူအမိႏွင့္အဖကို ရေရနည္းျဖင့္ ၀င္ေရာသည္။ ဆူဆူအမိအဖမ်ားကလည္း ေတာသူေတာင္သားတိျဖစ္လို႔ ေစတနာေကာင္းစြာကတဖက္၊ ဖက္ခြက္တိကိုေၾကာက္သည္ကတဖက္ အိမ္မွာဟိေရ ေျပာင္းဖူးအစ နပ်ိဳးသီးအဆံုး ဟိဟိသမွ်ကို ဖက္ခြက္တိကို ဧည့္ခံခြမ့္ေကၽြးရသည္။ ဖက္ခြက္တိကလည္း ျပန္ဖို႔မိပ်ာ ဆူဆူအိမ္မွာ ႏွာမႊမ္ၿပီးသနာ တပ်င္းတီးကတ္ပါသည္။ ေကၽြးသမွ်ကို ျမန္မာ့ပရိယာယ္ျဖင့္ "အားနာစရာႀကီး မလုပ္ပါနဲ႔၊ မလုပ္ပါနဲ႔" ဆိုပ်ာ မ်ိဳဆို႔ကတ္သည္မွာ အငတ္တိုင္းျပည္ကလာေသာလူမ်ား အတိုင္းျဖစ္သည္။ ဆူဆူတေယာက္ ထမင္းခ်က္ခန္းႏွင့္ အိမ္ရိွဒန္ခံ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ အစာခြမ့္ေကၽြးနီရခါ တဏွာစိတ္ျဖင့္ သူ႔မေနာက္ဖက္ကို ရႈစားေတာ္မူနီေသာ ျမန္မာစစ္သားတေယာက္ႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိပါသည္။ ယင္းျမန္မာစစ္သား၏တဏွာအၾကည့္ကို အတြိအၾကံဳမဟိေသာ ဆူဆူအဖို႔ ဇာခံႏိုင္ဖို႔လဲ။ စစ္သားတိျပန္လားေသာခါ လက္ယားေရပိုင္ ခံစားရသည္။

----------------------
ေနာက္နိမိုးလင္းေသာအခါ ရြာထဲက မင္းကၽြန္ပ်ိဳႏွစ္ေယာက္ ဆူဆူဘက္သို႔ုေပါက္ခ်လာၿပီး စာတေစာင္လာပီးသည္။ "နင္ရို႕အိမ္ကို ညကလာလည္ခေရ "တပ္ၾကပ္ေက်ာ္သက္" ဘားကစာ။ ညကလာခေရ စစ္သားတိထဲက ဆရာေခ်ေက်ာ္သက္ကို နင္မွတ္မိေရမလား" ဆိုၿပီးလွ်င္ စာပီးၿပီး ထြက္လားခကတ္သည္။ စာကိုဖတ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ "သိပ္ခ်စ္မိသြားၿပီ ညီမေလးရယ္" ဆိုသည့္စကားႏွင့္ ဆူဆူကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိရင္ခုန္မိေၾကာင္း၊ ဆူဆူပိုင္လွေရ မမေခ်မ်ိဳး ရခိုင္မွာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္နီေရ (၅) ႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ မတြိဖူး၊ မျမင္ဖူးေၾကာင္း၊ စာမ်က္နာ (၂) မ်က္နာေက်ာ္ ငါးသေလာက္ခၽြဲ ခၽြဲထားသည္။ စာကိုဖတ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ဆူဆူစိတ္တိ ငါးသေလာက္ၿမႇံဳးမိလားခရပါသည္။

------------------
ေနာက္တနိ ဆူဆူရို႕အိမ္ကို ေက်ာ္သက္က ေသနတ္ေခ်လြယ္ၿပီးသနာ ေရာက္လာသည္။ ဆူဆူကို ညကပီးခေရစာကိုရေရလားဟုမီးၿပီး အေျဖေတာင္းသည္။ ဆူဆူကလည္း ျမင္ျမင္ခ်င္း ရင္ခုန္ရသူျဖစ္လို႔ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။ ယင္းနိကပင္ ေက်ာ္သက္စြာ လုပ္ငန္းခြင္ကျပန္လာတိုင္း သူ႔အခ်စ္ကိုသက္သီျပဖို႔ ဆူဆူဘားသို႔ တန္းေရာက္ပါလတ္သည္။

------------------------------
ေကာင္းေကာင္းမၾကာလိုက္ နယ္စပ္ျခံစည္းရိုးစီမံကိန္းအတြက္ ေရာက္လာေသာစစ္သားမ်ား ရြာထဲကနီ ျခံစည္းရိုးကာရံနီေသာယာယီစခန္းသို႔ ေျပာင္းရႊိလားခကတ္သည္။ ယင္းအထဲမွာ တပ္ၾကပ္ေက်ာ္သက္လည္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ တပ္ၾကပ္ေက်ာ္သက္သည္ အားလပ္ရက္တိုင္း ဆူဆူရို႕ရြာသို႔လာေရာက္ၿပီး ဆူဆူႏွင့္ခ်ိန္းတိြသည္။ ယင္းပိုင္ ခ်ိန္းတိြနီသည္ကို ဆူဆူ၏ေမာင္က တနိျမင္လားေရခါ ဆူဆူကို ဆူဆဲသည္။ ယင္းပိုင္ ဆူဆဲစြာကို တရြာလံုးသားသိလားေရခါ ဆူဆူလည္းရွက္ၿပီး ေက်ာ္သက္ဘားသို႔ ခိုးရြာလိုက္ၿပီးသည္။ ဆူဆူ၏အပ်ိဳစင္ညသည္ ျမန္မာစစ္သားတေယာက္ႏွင့္ နယ္စပ္တနီရာက ယာယီတဲေခ်တလံုး ၾကယ္ေရာင္မေတာက္ေတ ညဥ့္အေမွာင္ေအာက္မွာ ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးလားခရပါသည္။

-----------------
ေနာက္နိ မိုးလင္းသည္ႏွင့္ သူမေဘးနားတြင္ ခ်စ္သူေက်ာ္သက္မဟိသည္ကို ဆူဆူ သတိထားမိသည္။ ထထိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ ဆူဆူအဖသယ္ႏွင့္ အမိသယ္အသံကို တဲအျပင္ဖက္က ၾကားရသည္။

"သမီးေခ် ထြက္လာလတ္။ အိမ္ျပန္ကတ္မည္"

ဆူဆူလည္း အသံၾကားသည္ႏွင့္ တဲအျပင္သို႔ထြက္လာလတ္သည္။

"ဘာဘာ အခု အကၽြန္ ကိုေက်ာ္သက္မယားျဖစ္နီပါယာ။ အပ်ိဳလည္းျပန္မျဖစ္ပါယာ။ သမီးရို႕ကို မခြဲပါကဲ့"

ဆူဆူသည္ သူ႔အဖၿခီရင္းကို ဦးတိုက္ေတာင္းပန္သည္။

ဆူဆူအဖက ဆူဆူကို ရင္ကဲြၿပီး "ဘုေခ်ရို႕ကို ဘာဘာမခြဲပါေ၀။ ေယေကလည္း အဘုေခ် သူ႔ကို လက္ထပ္လို႔မရ။ တပ္က ခြင့္မျပဳလတ္။၊ “ကိုယ့္သမီးကို ကိုယ္ျပန္ေခၚပါ” ဆိုလို႔ ဘာဘာရို႕ ျပန္လာေခၚစြာ။ ေက်ာ္သက္မွာ မယားႏွင့္ အေခ်ႏွစ္ေယာက္ဟိလို႔ တပ္ကခြင့္မျပဳနုိင္လတ္"

--------------
သူမအဖ စကားအဆံုးမွာ ဆူဆူႏွလံုးသား ေတာင္ၿပိဳေယွာင္ ၿပိဴက်လားရပါသည္။ ဆူဆူက ကိုေက်ာ္သက္ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတေအာင့္ေခ်တိြခ်င္ေၾကာင္းေျပာေသာ္လည္း တပ္အရာဟိက ေက်ာ္သက္ကိုဖမ္းလို႔ ႀကိမ္ေခ်ာင္းသို႔ပို႔လိုက္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုသည္။ ဆူဆူရို႕ သားမိသားဖသံုးေယာက္ အရွက္တကဲြအက်ိဳးနည္း ရြာသို႔ျပန္လာကတ္ရသည္။ သို႔ေသာ္ တျခားတဲတလံုးက ေခ်ာင္းၾကည့္နီေသာ ေက်ာ္သက္ကိုကား သူရို႕မတိြျမင္ႏိုင္ခပါ။

ဘုန္းစည္သူ
(6/15/2009)

(ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခေရ ေမလအတြင္းက ရန္ေအာင္ျမင္ကၽြန္းရြာတြင္ အဂယင့္ျဖစ္ပ်က္ခေသာအျဖစ္အပ်က္ကို " ဘုန္းစည္သူ" က နရဥၥရာ၀ပ္ဆိုက္၌ ရီြးဖြဲ႕ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာပိုင္ေယွာင္ရြီးထားသည္ကို ရခိုင္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုထားသည္။)

ျခံစည္းရိုးၾကားက ရင္ကဲြနာ (Version 2)

ျခံစည္းရိုးၾကားက ရင္ကဲြနာ (ျဖစ္ရပ္မွန္ ၀တၳဳတို)(Version 2) (စကားေျပာပံုစံ)

ဆူဆူဆိုစြာက ခမီးမေခ်တေယာက္ျဖစ္ပါေရ။ အသက္ (၁၇) ႏွစ္အရြယ္ တရြာလံုးမွာ အလွဆံုးကြမ္းေတာင္ကိုင္မေခ်ပါ။ အသက္ကလည္းငယ္ အသားကလည္းေဖြး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းလို႔ သူမကို တရြာလံုးလူပ်ိဳေခ်တိ ၀ိုင္းပိုးကတ္ပါေရ။ သူမရို႕ရန္ေအာင္ျမင္ရြာစြာ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္ေျမာက္ပိုင္း တုိက္နယ္ကၽြန္းရြာျဖစ္ေတ ႀကိမ္ေခ်ာင္းနန္႔ မလွမ္းမကမ္းမွာဟိပါေရ။ ယင္းရြာမွာ ရခိုင္၊ ခမီး၊ ဒိုင္းနက္၊ သက္လူမ်ိဳးတိ ေရာႃပြမ္းနီထုိင္ကတ္ၿပီးေက အိမ္ေခါင္ေပၚ (၁၂၀) ေက်ာ္ဟိပါေရ။ ရြာသားတိအားလံုး အဓိက လယ္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ကတ္ပါေရ။ ဆူဆူမိဖတိကလည္း ေတာင္ယာလုပ္ပါေရ။ ဆူဆူမွာ သူ႔အထက္က ေအးမတေယာက္၊ ေမာင္တေယာက္ဟိပါေရ။ သူမ စာေလးတန္းအထိ စာသင္ခၿပီးေက မူလတန္းၿပီးစြာနန္႔ စာဆက္မသင္ႏိုင္ဘဲ ေက်ာင္းထြက္လို႔ အိမ္မႈလုပ္ငန္းတိကို ကူညီလုပ္ကိုင္နီသူျဖစ္ပါေရ။

ဆူဆူရို႕ရန္ေအာင္ျမင္ရြာေရ အင္တန္ေလာက္ေခ်ာင္က်လို႔ ဖက္ခြက္စစ္သားတိ တခါတရီေရာက္လာစြာကလြဲလို႔ ရက္ၾကာၾကာ တည္းခိုနီထိုင္ေလ့မဟိပါ။ ယင္းပိုင္ ဖက္ခြက္တိ အေရာက္အေပါက္နည္းလို႔ တရြာလံုးမွာအလွဆံုးဆူဆူစြာ အပ်ိဳေဖာ္၀င္စမွာ ျမန္မာစက္ကြင္းထဲက လြတ္နီခပါေရ။ ေယေကလည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ရမၼက္သားဖက္ခြက္စက္ကြင္းကို ေကာင္းေကာင္းၾကာၾကာ မေယွာင္ႏိုင္လိုက္ပါ။

---------------
တနိ

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ မတ္လ ေနာက္ဆံုးပါတ္ထဲက တနိျဖစ္ပါေရ။ ယင္းနိမွာ ဘီအီးလို႔ေခၚေရ စစ္ၿမီျပင္အင္ဂ်င္နီယာတပ္ရင္းက တပ္စုတစု ျခံစည္းရိုးစီမံကိန္းအတြက္ ဆူဆူရို႕ရန္ေအာင္ျမင္ရြာကို ေရာက္လာပါေရ။ ျမန္မာစစ္သားမ်ား၏ "အိမ္ႀကီးႀကီး၊ ရီတြင္းနီးနီး၊ ဖင္ႀကီးႀကီး" ဆိုေရ ေဆာင္ပုဒ္အတိုင္း အခ်က္သံုးခ်က္နန္႔ျပည့္စံုေရ ဆူဆူရို႕အိမ္ေဘးနားက အိမ္ႀကီးတေဆာင္ကို သိမ္းလို႔စခန္းခ်ကတ္ပါေရ။ စခန္းခ်လို႔ ေကာင္းေကာင္းမၾကာလိုက္ ျမန္မာနည္းျမန္မာ့ဟန္အတိုင္း "အေမတို႔
အေဖတို႔ ေနေကာင္းၾကပါသလား" ဆိုၿပီးသနာ စစ္သားအုပ္စုတစု ဆူဆူရို႕အိမ္သို႔ ေပါက္ခ်လာလတ္ပါေရ။ ဆူဆူကိုျမင္စြာနန္႔ စစ္သားတိစြာ အေၾကာင္းမဟိအေၾကာင္းရွာၿပီးေက ဆူဆူအမိနန္႔အဖကို ရေရနည္းနန္႔ ၀င္ေရာကတ္ပါေရ။ ဆူဆူအမိအဖတိကလည္း ေတာသူေတာင္သားတိျဖစ္လို႔ ေစတနာေကာင္းစြာကတဖက္၊ ဖက္ခြက္တိကိုေၾကာက္သည္ကတဖက္ အိမ္မွာဟိေရ ေျပာင္းဖူးအစ နပ်ိဳးသီးအဆံုး ဟိဟိသမွ်ကို ဖက္ခြက္တိကို ဧည့္ခံခြမ့္ေကၽြးရပါေရ။ စစ္သားတိကလည္း ျပန္ဖို႔မိပ်ာ ဆူဆူအိမ္မွာ ႏွာမႊမ္ၿပီးသနာ တပ်င္းတီးကတ္ပါေရ။ ေကၽြးသမွ်ကို ျမန္မာ့ပရိယာယ္နန္႔ "အားနာစရာႀကီး မလုပ္ပါနဲ႔၊ မလုပ္ပါနဲ႔" ဆိုပ်ာ ဆို႔ကတ္စြာ အငတ္တိုင္းျပည္ကလာေရလူတိ အတိုင္းပါ။ ဆူဆူတေယာက္ ထမင္းခ်က္ခန္းနန္႔ အိမ္ရိွဒန္ခံ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ အစာခြမ့္ေကၽြးနီရခါ တဏွာစိတ္ျဖင့္ သူ႔မေနာက္ဖက္ကို ရႈစားေတာ္မူနီေသာ ျမန္မာစစ္သားတေယာက္နန္႔ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုမိပါေရ။ ယင္းျမန္မာစစ္သား၏တဏွာအၾကည့္ကို အတြိအၾကံဳမဟိေရ ဆူဆူအဖို႔ ဇာပိုင္ခံႏိုင္ဖို႔လဲ။ စစ္သားတိျပန္လားေရခါ လက္ယားပိုင္တြိေရ။

----------------------
ေနာက္နိမိုးလင္းခါ ရြာထဲက မင္းကၽြန္ပ်ိဳႏွစ္ေယာက္ ဆူဆူဘက္သို႔ုေပါက္ခ်လာၿပီးေက စာတေစာင္လာပီးပါေရ။ "နင္ရို႕အိမ္ကို ညကလာလည္ခေရ "တပ္ၾကပ္ေက်ာ္သက္" ဘားကစာ။ ညကလာခေရ စစ္သားတိထဲက ဆရာေခ်ေက်ာ္သက္ကို နင္မွတ္မိေရမလား" ဆိုၿပီးေက စာပီးၿပီးသနာ ထြက္လားခကတ္ေတ။ စာကိုဖတ္ၾကည့္လိုက္ခါ "သိပ္ခ်စ္မိသြားၿပီ ညီမေလးရယ္" ဆိုေရစကားနန္႔ ဆူဆူကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိရင္ခုန္မိေၾကာင္း၊ ဆူဆူပိုင္လွေရ မမေခ်မ်ိဳး ရခိုင္မွာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္နီေရ (၅) ႏွစ္တာကာလအတြင္းမွာ မတြိဖူး မျမင္ဖူးေၾကာင္း၊ စာမ်က္နာ (၂) မ်က္နာေက်ာ္ ငါးသေလာက္ခၽြဲ ခၽြဲထားပါေရ။ စာကိုဖတ္ၿပီးစြာနန္႔ ဆူဆူစိတ္တိ ငါးသေလာက္ၿမႇံဳးမိလားခရပါေရ။

------------------
ေနာက္တနိ ဆူဆူရို႕အိမ္ကို ေက်ာ္သက္က ေသနတ္ေခ်လြယ္ၿပီးသနာ ေရာက္လာပါေရ။ ဆူဆူကို ညကပီးခေရစာကိုရလားလို႔မီးၿပီး အေျဖေတာင္းပါေရ။ ဆူဆူကလည္း ျမင္ျမင္ခ်င္း ရင္ခုန္ရသူျဖစ္လို႔ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ေတ။ ယင္းနိကပင္ ေက်ာ္သက္စြာ လုပ္ငန္းခြင္ကျပန္လာတိုင္း သူ႔အခ်စ္ကိုသက္သီျပဖို႔ ဆူဆူဘားသို႔ တန္းေရာက္ပါလတ္ေတ။

------------------------------
ေကာင္းေကာင္းမၾကာလိုက္ နယ္စပ္ျခံစည္းရိုးစီမံကိန္းအတြက္ ေရာက္လာကတ္ေတစစ္သားတိစြာ ရြာထဲကနီ ျခံစည္းရိုးကာေရ ယာယီစခန္းသို႔ ေျပာင္းရႊိလားခကတ္ပါေရ။ ယင္းအထဲမွာ တပ္ၾကပ္ေက်ာ္သက္လည္းပါေရ။ ေယေကလည္း တပ္ၾကပ္ေက်ာ္သက္စြာ အားလပ္ရက္တိုင္း ဆူဆူရို႕ရြာသို႔လာေရာက္ၿပီး ဆူဆူနန္႔ ခ်ိန္းတိြပါေရ။ ယင္းပိုင္ ခ်ိန္းတိြနီစြာကို ဆူဆူ႔ေမာင္က တနိျမင္လားေရခါ ဆူဆူကို ဆူဆဲပါေရ။ ယင္းပိုင္ ဆူဆဲစြာကို တရြာလံုးကသိလားေရခါ ဆူဆူလည္းရွက္ၿပီး ေက်ာ္သက္ဘားသို႔ ခိုးရြာလိုက္ၿပီးပါေရ။ ဆူဆူ၏အပ်ိဳစင္ညစြာ ျမန္မာစစ္သားတေယာက္နန္႔ နယ္စပ္တနီရာက ယာယီတဲေခ်တလံုး ၾကယ္ေရာင္မေတာက္ေတ ညဥ့္အေမွာင္ေအာက္မွာ ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးလားခပါေရ။

-----------------
ေနာက္နိ မိုးလင္းစြာနန္႔ သူမေဘးနားမွာ ခ်စ္သူေက်ာ္သက္မဟိစြာကို သတိထားမိပါေရ။ ထထိုင္လိုက္စြာနန္႔ ဆူဆူအဖသယ္နန္႔ အမိသယ္အသံကို တဲအျပင္ဖက္က ၾကားရပါေရ။

"သမီးေခ် ထြက္လာလတ္။ အိမ္ျပန္ကတ္မည္"

ဆူဆူလည္း အသံကိုၾကားစြာနန္႔ တဲအျပင္သို႔ထြက္လာလတ္ေတ။

"ဘာဘာ အခု အကၽြန္ ကိုေက်ာ္သက္မယားျဖစ္နီပါယာ။ အပ်ိဳလည္းျပန္မျဖစ္ပါယာ။ သမီးရို႕ကို မခြဲပါကဲ့"

ဆူဆူေရ သူ႔အဖၿခီကို ဦးတိုက္ေတာင္းပန္ပါေရ။

ဆူဆူအဖက ဆူဆူကို ရင္ကဲြၿပီးေက "ဘုေခ်ရို႕ကို ဘာဘာမခြဲပါေ၀။ ေယေကလည္း ဘုေခ် သူ႔ကို လက္ထပ္လို႔မရ။ တပ္က ခြင့္မျပဳလတ္။၊ “ကိုယ့္သမီးကို ကိုယ္ျပန္ေခၚပါ” ဆိုလို႔ ဘာဘာရို႕ ျပန္လာေခၚစြာပါ။ ေက်ာ္သက္မွာ မယားနန္႔ အေခ်ႏွစ္ေယာက္ဟိလို႔ တပ္ကခြင့္မျပဳနုိင္လတ္"

--------------
သူမအဖ စကားအဆံုးမွာ ဆူဆူႏွလံုးသား ေတာင္ၿပိဳေယွာင္ ၿပိဴက်လားပါေရ။ ဆူဆူက ကိုေက်ာ္သက္နန္႔ ေနာက္ဆံုးတေအာင့္ေခ်တိြခ်င္ေၾကာင္းေျပာေသာ္လည္း တပ္အရာဟိက ေက်ာ္သက္ကိုဖမ္းလို႔ ႀကိမ္ေခ်ာင္းသို႔ပိို႔ိလိုက္ၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ဆိုပါေရ။ ဆူဆူရို႕ သားမိသားဖသံုးေယာက္ အရွက္တကဲြအက်ိဳးနည္း ရြာျပန္လာလတ္ကတ္ရပါေရ။ သို႔ေသာ္ တျခားတဲတလံုးက ေခ်ာင္းၾကည့္နီေရေက်ာ္သက္ကိုကား သူရို႕မတိြျမင္ႏိုင္ခပါ။

ဘုန္းစည္သူ
(6/15/2009)

(ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါသည္။ လြန္ခေရ ေမလအတြင္းက ရန္ေအာင္ျမင္ကၽြန္းရြာတြင္ အဂယင့္ျဖစ္ပ်က္ခေသာအျဖစ္အပ်က္ကို " ဘုန္းစည္သူ" က နရဥၥရာ၀ပ္ဆိုက္၌ ရီြးဖြဲ႕ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာပိုင္ေယွာင္ရြီးထားသည္ကို ရခိုင္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုထားပါသည္။)

ကဇူးကိုင္းပံုျပင္

ကဇူးကိုင္းပံုျပင္
----------------

"သီခ်င္ေက စိန္မစားကဲ့၊ ကဇူးကိုင္းကိုလား" ဆိုေရစကားကို အေခ်ခါၾကားဖူးနားဝ ဟိခပါယင့္။ စုန္းေပါသည္ဟုသတင္းႀကီးေသာ ကဇူးကိုင္းရြာသို႔ ကိုယ္တိုင္ေရာက္ေသာအခါ...။

လက္ငါးေခ်ာင္းရာ
------------------
"ဆရာနတ္ေမာင္၊ ဆရာနတ္ေမာင္.... ဆရာထြန္းေမာင္ေခ် ျငမ္းစင္ထက္ကလူးက်ေရ ဆရာ" ဟု ညည့္ (၁၀) ခ်က္တီးေလာက္တြင္ အလုပ္သမားတေယာက္လာေျပာေသာေၾကာင့္ အကၽြႏ္ုပ္ ခ်က္ခ်င္းထလိုက္လားပါသည္။ တြိလိုက္ရေသာအခါ အကၽြႏ္ုပ္၏ ခ်စ္လွစြာေသာသူငယ္ခ်င္း ထြန္းေမာင္ေခ်မွာ မ်က္စိျပဴးလွ်က္၊ ပါးစမွ အျမႇဳပ္မ်ားထြက္ကာ ေဂါင္းတြင္သြီးလူးလူးျဖင့္ သီဆံုးလွ်က္ဟိေၾကာင္းတြိလိုက္ရသည္။ အလုပ္သမားတခ်ိဳ႕က ကိုထြန္းေမာင္ေခ်သည္ ယင္းနိက အရက္ေသာက္ထားသည္။ အရက္ေၾကာင့္ အသက္ပါဆံုးယံႈးရသည္ဟု အမ်ိဳးမ်ိဳးေဝဖန္လွ်က္ အသုဘကိစၥကို ပ်င္ဆင္ကတ္ရသည္။ အကၽြႏ္ုပ္လည္း အလုပ္သမား (၄) ေယာက္ႏွင့္အတူ သူငယ္ခ်င္း၏အေလာင္းမွ အဝတ္မ်ားကိုလွယ္ရန္ အကႌ်ခၽြတ္လိုက္ေသာအခါ အေလာင္း၏ေနာက္ကုန္းတြင္ လက္ငါးေခ်ာင္းရာ ညိဳပုတ္ပုတ္အကြက္ႀကီးတကြက္ကို တြိလိုက္ရသည္။ ထိုအညိဳကြက္ႀကီးသည္ သြီးဥသကဲ့သို႔ စိုထိုင္းထိုင္းျဖစ္နီသည္။ ဤသည္မွာ သဆီ (ဝါ) မိစၧာမ်ား၏လက္ခ်က္ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ရသည္ႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ားအားမေျပာဘဲ ထားလိုက္မိသည္။ သို႔ႏွင့္ အသုဘကိစၥေၾကာင့္ အလုပ္ခ်ဴတ္နီသည္တြင္ ကဇူးကိုင္းရြာသို႔မလားျဖစ္ဘဲ (၃-၄) ရက္ၾကာလားသည္။ ကဇူးကိုင္းရြာမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးဝင္းမွ (၁) မိုင္ခန္႔ဝီးၿပီး အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းေတာလမ္းအတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရသည္။ ထြန္းေမာင္ေခ်ႏွင့္ ထိုင္နီက် ရြာလယ္လဖက္ရည္ဆိုင္မွ ကုလိေမၼေခ်တိကို သံသယမကင္းေသာ္လည္း လြမ္းလွ်က္ဟိသည္။

ညီေအးမငါးေဖာ္
------------
လဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ညီေအးမငါးေယာက္ဟိသည္။ အငယ္ဆံုးျဖစ္သူ မငယ္မွာ အသက္ (၂၀) ဝန္းက်င္ခန္႔ဟိၿပီး ငါးေယာက္လံုးမွာ အသက္ေကာင္းမကြာဟုထင္ရသည္။ ရုပ္မ်ားမွာ တ႐ုတ္မမ်ား၏မ်က္ႏွာေပါက္ျဖစ္ၿပီး မ်က္လံုးေထာင့္မွာ နီစပ္စပ္ႏွင့္ အၾကည့္ရဲရင့္သည္။ အသားအေရာင္ ဝင္းပစိုေျပသည္။ မွန္အိမ္မွိန္မွိန္ေခ်ရာ ထြန္းထားေသာ္လည္း ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါထြက္ေသာ နတ္သမီးမ်ားကဲ့သို႔လွသည္ဟုေျပာျခင္းထက္ ဖိုသတၱဝါမ်ားအား ဆြဲအားဟိေသာအသြင္ကိုေဆာင္သည္။ လဖက္ရည္ဆိုင္ထဲတြင္ မီႊးႀကိဳင္ေသာရနံ႔တမ်ိဳးဟိသည္။ အကၽြႏု္ပ္အထင္ ထိုကုလိေမၼေခ်တိႏွိမ္းေသာ သနပ္ခါးမွ မႊီးျခင္းျဖစ္မည္ဟု မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ အျခားေသာ လဖက္ရည္လာေသာက္သူမ်ားအား မတြိရ။ အကၽြႏု္ပ္ရို႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ညီေအးမငါးေယာက္ရာဟိသည္။ အကၽြႏ္ုပ္၏မူလဗီဇအတုိင္း ကုလိေမၼေခ်မ်ားႏွင့္တြိက ရယ္စရာမ်ားကိုေဖာက္သည္ခ်ကာ ပြဲက်လွ်က္ဟိသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္း၊ သံသယျဖစ္ျခင္းအလွ်င္းမဟိ။ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ဝီးလွ်က္ အမ္းေတာင္တန္း၏အစြန္အဖ်ား ေတာင္ဂ်ိဳင္မ်ားၾကားက ဤဒါးလက္ေခ်ာင္းတန္းတားေဆာက္လုပ္ေရးတြင္ အလုပ္သင္အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းလွ်က္ဟိေသာ ထြန္းေမာင္ေခ်ႏွင့္ အကၽြႏု္ပ္႐ို႕၏တခုတည္းေသာ အပန္းေျဖရာေလာကနိဗၺာန္သည္ကား ဤလဖက္ရည္ဆိုင္ပင္တည္း။ အခ်ိန္ပို မဆင္းရေသာညဥ့္မ်ားတြင္ လာထိုင္ေလ့ဟိသည္။ မၾကာေသာအခ်ိန္ကာလအတြင္း မငယ္ႏွင့္ထြန္းေမာင္ေခ်မွာ အက်ီဆိုက္လီကတ္သည္။ ထြန္းေမာင္ေခ် မသီခင္တရက္မွာ ထူးျခားေသာအျဖစ္အပ်က္တခု ျဖစ္ပ်က္ခသည္။

ခ်စ္၍သတ္ရသည္
------------------
ညဥ့္ (၁၀) ခ်က္တီးခန္႔တြင္ ထြန္းေမာင္ေခ်ႏွင့္မငယ္သည္ လဖက္ရည္ဆိုင္ေနာက္ဖက္ အိမ္ခန္းထဲသို႔ဝင္လားသည္။ အကၽြႏ္ုပ္မွာလည္း တားရန္မတတ္သာ။ မႀကီးကလည္းသေဘာတူသည့္အမူအယာျပသည္ႏွင့္ လႊတ္ထားသည္။ သူရို႕ႏွစ္ေယာက္တည္း ခ်စ္ရည္လူးလွ်က္ (၁) နာရီ ခန္႔ၾကာေသာအခါ ျပန္ထြက္လာကတ္သည္။ ထြန္းေမာင္ေခ်မွာ ညိႇဳးငယ္ေသာမ်က္ႏွာႏွင့္ လဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ဆက္မထိုင္ပဲ ခ်က္ခ်င္းျပန္ရန္ေျပာသည္ႏွင့္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးျပန္လာလတ္ကတ္သည္။ လမ္းတြင္အက်ိဳးအေၾကာင္းမီးျမန္းရာ ထြန္းေမာင္ေခ်က မငယ္ႏွင့္ခ်စ္ရည္လူးနီစဥ္တြင္ အပုတ္နံတေထာင္းေထာင္းထြက္လွ်က္ဟိေၾကာင္း။ အခန္းထဲသို႔ဝင္လားစဥ္က အခန္းထဲတြင္ ႏွစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေသာ္လည္း က်န္ေအးမ (၄) ေယာက္ပါ လာေရာက္ျပဳစုသည္ဟု ခံစားရေၾကာင္း။ အခ်စ္ရည္လူးၿပီးေသာအခါ မငယ္မွာ အလြန္ႏွစ္သက္ေက်နပ္ေသာအမူအရာကိုျပ၍ တသက္လံုးသူရို႕ညီေအးမငါးေယာက္ႏွင့္အတူတူနီရန္ ေျပာေသာအခါမွ သံသယစိတ္ဝင္ကာ ေၾကာက္ရြံ႕မိေၾကာင္း ယွင္းျပသည္။ ေနာက္နိတြင္ ထြန္းေမာင္ေခ်မွာ မိႈင္တိုင္တိုင္ျဖစ္လွ်က္ ညဇာဖက္ အရက္စေကေသာက္ျဖစ္သည္တြင္ ညဥ့္အခ်ိန္ပိုဆင္းေသာအခါ အလုပ္ခြင္၌ ဤသို႔ျငမ္းစင္ထက္မွ လူးက်သီဆံုးရျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ညီမငါးေဖာ္၏လက္ခ်က္ရာျဖစ္ရမည္ဟု အကၽြႏု္ပ္စိတ္ထဲ တပ္အပ္သိနီသည္။

စိန္ေခၚျခင္း
-----------
ထြန္းေမာင္ေခ်၏အသုဘကိစၥမ်ားၿပီး၍ ေနာက္ရက္သတၱတပတ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ ယင္းလဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ အကၽြႏ္ုပ္တေယာက္တည္း ေရာက္လားသည္။ ညီမငါးေဖာ္မွာ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္၍ တက္ႄကြေသာမ်က္ႏွာအမူအယာမ်ားျဖင့္ အကၽြႏ္ုပ္အားဆီးႀကိဳလွ်က္ဟိသည္။ ထြန္းေမာင္ေခ်သီဆံုးလားေၾကာင္းေျပာေသာအခါ စိတ္မေကာင္းေယာင္ျပသည္ကို အကၽြႏု္ပ္ ေကာင္းေကာင္းရိပ္မိသည္။ ဆိုင္ေနာက္ေဖးက အိမ္ခန္းထဲလို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အေမွာင္ထဲတြင္ ထြန္းေမာင္ေခ်တေယာက္ ငုတ္စုတ္ထိုင္နီသည္ကို ရုတ္တရက္ျမင္လိုက္ရၿပီး ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္လားသည္။ အကၽြႏ္ုပ္မွာ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ ေဒါသလည္းထြက္လွ်က္ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ လက္စားေခ်မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ "မငယ္... ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း မေကာင္းမိစၧာတိလက္ခ်က္နန္႔သီရစြာ။ ယင္းမိစၧာတိ ကၽြန္ေတာ္ရေအာင္ ျပန္သတ္ဖို႔။ ေစာင့္ၾကည့္နီကတ္" ဟုေဒါႏွင့္ေျပာလွ်က္ ဆိုင္ထဲမွထြက္လာလတ္သည္။ အိမ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ ဓါးေမွ်ာင္ကို ဘုရားစင္ေညာင္ရီအိုးထဲမွ ရီမ်ားျဖင့္ဆီးေၾကာလွ်က္ ေခါင္းအံုးေအာက္တြင္ထားလိုက္သည္။ အိပ္ရာထက္တြင္လွဲနီယင္း သနားဖို႔ေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္း၏မ်က္ႏွာကိုျမင္ေယာင္ကာ တရားခံကို မည္သို႔မည္ပံုေဖာ္ထုတ္ရမည္ကို စိတ္ကူးၾကံစည္လွ်က္ဟိသည္။

ဘီလူးစီးျခင္း
------------
အကၽြႏ္ုပ္၏ဘဝတြင္ ဤတခါေလာက္ မိမိ၏အသက္ကို သီျခင္းတရားလက္တြင္းထဲသို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့စြာအပ္ႏွံလိုက္ရေသာ ဆိုးရြားေသာအတြိအၾကံဳမ်ိဳး တခါလည္းမဟိဖူးပါ။ အိပ္ရာထက္တြင္လွဲနီယင္း အိပ္မြိမက်တက်အခ်ိန္တြင္ တန္းခါးဖြင့္လွ်က္ လူေလးေယာက္ဝင္လာသည္။ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဂ်ပန္နပန္းသမားမ်ားကဲ့သို႔ႀကီးမားေသာ အရိပ္မဲမဲႀကီးေလးခုသည္ အကၽြႏု္ပ္၏ၿခီႏွင့္လက္မ်ားကို ေလးဖက္ေလးတန္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည္။ အကၽြႏ္ုပ္လည္း ၿခီႏွင့္လက္မ်ားကို ရုန္းထြက္ႏိုင္ရန္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားသည္။ လႈပ္၍ပင္မရ။ ေခၽြးျပန္လွ်က္ဟိသည္။ သတိဝင္လာ၍ ေဘးအိမ္ကိုအကူအညီေတာင္းမည္ဟု ေခါင္းေထာင္လိုက္ေသာအခါ ေနာက္ထပ္အရိပ္မဲမဲႀကီးတခုသည္ တန္းခါးေပါက္မွဝင္လာၿပီး ထြန္းေမာင္ေခ်မွာလည္း သနားစရာမ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေနာက္မွေမွ်ာင္၍လိုက္ပါလာသည္။ ေအာ္ခ်ိန္ပင္မရ ထိုအရိပ္မဲႀကီးသည္ အကၽြႏ္ုပ္၏ခါးကိုခြထိုင္လွ်က္ လိုင္ဖင္းကိုညွစ္သည္တြင္ ေအာ္ေသာ္လည္းအသံမထြက္။ လိုင္ဖင္းပ်စ္ေသာေၾကာင့္ မ်က္စိျပဴးလွ်ာထြက္လာသည္။ ေၾကာက္စိတ္မႊမ္ၿပီး အသကုန္ရုန္းေသာ္လည္း တစိေခ်လည္း မလႈပ္။ ပကတိ အရိပ္မဲႀကီးငါးခု၏ ခ်ဳပ္ထားသည့္အတိုင္း ၿငိမ္လွ်က္ဟိသည္။ ထြန္းေမာင္ေခ်မွာလည္း ကူေဖာ္မရ။ ေဘးနားကထိုင္၍ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ၾကည့္နီသည္။ အကၽြႏု္ပ္ မည္မွ်ပင္ရုန္းေသာ္လည္း မထူး။ လိုင္ဖင္းမွာလည္း ပ်စ္သထက္ပ်စ္လာသည္။ ပါးစက အျမႇပ္မ်ားထြက္လာရာ စိတ္ကိုလံုးလံုးေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီး ဤအတိုင္းၿငိမ္ခံလိုက္သည္။ အလိုဟိသမွ် လုပ္ကတ္ဖိ။ သီျခင္းကိုရင္ဆိုင္ရေသာအခါ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကိုေအာက္မိလွ်က္ “ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၧာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၧာမိ” စိတ္ထဲ တိုးတိုးေခ်ရြတ္ဆိုလိုက္သည္။

တရားခံသိပ်ာယ္
---------------
ထိုသို႔ ရြတ္ဆိုလိုက္သည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အကၽြႏု္ပ္၏ခႏၶာကိုယ္မွာ ေပါ့ပါးလားသည္။ အရိပ္နက္မ်ားအားလံုးႏွင့္ ထြန္းေမာင္ေခ်ပါ နီးစပ္ရာျပတင္းေပါက္မ်ားမွ ခုန္ထြက္ၿပီးလားကတ္သည္။ အကၽြႏု္ပ္လည္း အလြတ္မပီး ညာဖက္လက္ကို ေခါင္းအံုးေအာက္သို႔ထည့္၍ ဓါးေျမွာင္ကိုဆြဲထုတ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ဘိတ္ဆံုးျမင္ရေသာ အရိပ္မဲမဲႀကီးကိုလွမ္းေပါက္လိုက္ရာ လက္ေမာင္းကိုစိုက္ဝင္လားသည္တြင္ ဓါးတန္းလန္းႏွင့္ထြက္ၿပီးလားသည္။ အရိပ္တြင္ ဓါးစိုက္ဝင္ႏိုင္သည္မွာ ေမွာ္ဆရာတဦးေျပာဖူးသည့္အတိုင္းပင္ ဘုရားေညာင္ရီအိုးမွရီမ်ားျဖင့္ ဆီးထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ႏိုင္သည္။ အကၽြႏ္ုပ္လည္း တရားခံကို ေနာက္နိသိရပ်ာယ္ဟု ေက်နပ္မိသည္။ ယင္းနိက ေၾကာက္စိတ္ျဖင့္အိပ္မေပ်ာ္ပဲ ညဥ့္လံုးေပါက္ထိုင္၍မိုးလင္းသည္။ မိုးလင္းေသာအခါ ကဇူးကိုင္းရြာဖက္သို႔ ထြက္လာလတ္သည္။ ရြာလယ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ လဖက္ရည္ဆိုင္ကိုရွာမတြိပဲ ယင္းနီရာတြင္ ေဗာဓိပင္ႀကီးတပင္ႏွင့္ ရီကန္ပ်က္တခုကိုရာ တြိရသည္။ ရြာမွာ အိမ္ေပါင္း (၃၀) ခန္႔ဟိၿပီး လမ္းတလမ္းရာဟိေသာေၾကာင့္ မွားႏိုင္စရာအေၾကာင္းမဟိ။ ဝါႀကီးအိုႀကီးတလံုး ထိုင္၍ဆီးလိပ္ဖြာေသာက္နီသည္ကိုတြိေသာေၾကာင့္ လား၍မီးၾကည့္သည္။

“အဖိုး ... ေအနားက လဖက္ရည္ဆိုင္ ဇာသို႔ေရာက္လားပါေရလဲ”
“အေဝး... ေမာင္ေခ်... ေအရြာမွာ လဖက္ရည္ဆိုင္က မဟိကာ”
“အဖိုး ... ကၽြန္ေတာ္ ညကညဥ့္ခါကေတာင္ ေရာက္ခပါသိမ့္ေရ... ညီေအးမငါးေယာက္ဟိပါေရ ယင္းဆိုင္မွာ”
“အေဝး.. ေမာင္ေခ်... ညီမငါးေဖာ္နန္႔ မင္းတြိခပ်ာယ္ထင္ေရ.... ယင္းစုန္းမငါးေယာက္ကို တြိဖူးလူ.. အသက္ရွင္ေရလို႔မဟိေဝး... မင္းသတိနန္႔ရာ နီလီဖိ”

ယင္းပိုင္ေျပာေသာအခါ အကၽြႏု္ပ္မွာ ၾကက္သိမ္းၿဖိမ့္ၿဖိမ့္ထလားသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရးသို႔ အယင္ျပန္လာလတ္ၿပီး ယင္းနိတြင္းခ်င္းပင္ အလုပ္မွႏႈတ္ထြက္ကာ ၾကံဳရာကားျဖင့္ မင္းျပားသို႔လိုက္ပါလာလတ္သည္။

ကဇူးကိုင္းသို႔ ကိုယ္တိုင္ေရာက္ဖူးေသာအခါ အသင္သိပါလိမ့္မည္။

(နတ္ေမာင္)

ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ား (၂)

ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ား(၂)
------------------------
ၾကာဆိပ္အင္းရြာတရြာလံုး ၿငိမ္ဆိတ္လွ်က္ဟိသည္။ ပုရစ္ေခ်၊ ႃမြီေခ်၊ ဖားေခ်ျမည္သံကလြဲလို႔ လူသူတိတ္ဆိတ္နီသည္။ ေျမာင္ဘက္သၤခ်ိဳင္းေတာက ခဲ၀ါအူသံမ်ား တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ၾကားနီရသည္။ အေဘာင္ၾကာဇံသာတေယာက္ သေဘာက္ခင္းအိပ္ဖို႔ပ်င္နီစဥ္တြင္ ခဲ၀ါအူသံမ်ားထြက္ပါလတ္သည္။ ၾကားနီက်ျဖစ္၍ အေဘာင္ၾကာဇံသာ ခဲ၀ါအူသံမ်ားကိုဂရုမစိုက္ဘဲ အိပ္ရာတြင္ ေဂါင္းခ်လိုက္သည္။ ကေကာင္းမၾကာ လူတစု အေဘာင္အိမ္ရိွတန္းခါးကို လာေခါက္သည္။ "အသူရို႕လဲ ညဥ့္မိုက္သိုင္ေခါင္" ဟု အေဘာင္က မီးလိုက္သည္။ “အကၽြန္ရို႕ ထိုဖက္ရြာကပါ၊ အကြ်န္႔မယား ကိုယ္၀န္ၾကင္နီလို႔။ ေက်းဇူးျပဳလို႔ ကူညီပါ"

အေဘာင္ၾကာဇံသာသည္ ဗိေႏၶာလက္သည္တေယာက္ျဖစ္သည္။ ရြာနီး၀န္းက်င္တြင္ သူမ မမီြးပီးခေသာ လူမဟိ။ အသူပင္ ကိုယ္၀န္ၾကင္ၾကင္ အေဘာင္ဘားသို႔ အၿပီးလာကတ္သည္။ အေဘာင္က ဇာခ်ိန္မွာလာေခၚလာေခၚ ၿပီး၍လား၍ ကူညီတတ္သည္။ အခုလည္း အေဘာင္တေယာက္ ပရုန္းနရုန္းထၿပီး တန္းခါးလားဖြင့္ပီးလိုက္သည္။ အလြန္လွပခန္႔ျငားေသာ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ (၅) ေယာက္သည္ အေဘာင္ကို အျပံဳးႏွင့္ဆီးႀကိဴလွ်က္ဟိသည္။ "အေဘာင္ အကြ်န္ရို႕ အဂၤရားခ်ိဳင္ရြာကပါ။ အကြ်န္႔မယား အေခ်မမီြးႏိုင္လို႔ အကူအညီလာေတာင္းစြာပါ။ အေဘာင္ လမ္းေလွ်ာက္ေက ေညာင္းဖို႔မွန္းသိလို႔ အကြ်န္ရို႕ ထမ္းကုတင္ပါ တခါတည္းယူလာပါေရ" ဟု လူရြယ္တေယာက္က ရိွကိုတလွမ္းတိုး၍ေျပာသည္။ "ေအး ေကာင္းယင့္" ဆိုပနာ အေဘာင္လည္း ကုတင္ထက္ တက္ထိုင္လိုက္သည္။ ထိုရြာသို႔ေရာက္ဖို႔ (၂) ခ်က္တီးေလာက္္ၾကာသည္။ ထူးဆန္းသည္မွာ ထိုလူရြယ္မ်ားသည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ စကားလံုး၀မေျပာ။ အေဘာင္စိတ္ထဲတြင္ “ကေကာင္းစကားနည္းေရ အေခ်တိရာမလား” ဟု စဥ္းစားနီမိသည္။

(၂) ခ်က္တိီးေလာက္အၾကာတြင္ သူရို႕ရြာစကို နင္းမိသည္။ တရြာလံုး တိတ္ဆိတ္နီသည္။ ရြာလယ္ေကာင္တည့္တည့္ အိမ္တအိမ္မွ မီးေရာင္ကိုျမင္ရသည္။ ကြ်န္းရြာအတိုင္းအတာအရ ေဒအိမ္သည္ လူရတတ္အိမ္ျဖစ္ဖို႔မ်ားသည္။ လူမ်ားသည္ အေဘာင္ၾကာဇံသာအား ထိုအိမ္ထက္သို႔ ေဆာင္ယူလားကတ္သည္။ အိမ္သည္ ပ်ိဳင္စီပ်ိဳင္ေထာင္ အိမ္ႀကီးရခိုင္ျဖစ္သည္။ တန္းပ်င္းခန္းကို၀င္ေသာအခါ အလြန္တရာမႊီးႀကိဳင္လန္းဆန္းေသာ အနံ႔တမ်ိဳးကို လွ်ဴလိုက္မိသည္။ အေဘာင္ကို အသက္ (၅၀) ခန္႔အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လက္ေခါင္အခန္းသို႔ ေခၚေဆာင္လားသည္။ လူရြယ္မ်ားကမူ တန္းပ်င္းခန္းတြင္ ထိုင္လွ်က္ေစာင့္ၾကည့္နီသည္။ ဘယ္လက္ေခါင္အခန္းတြင္ အသက္ (၂၅) ခန္႔အရြယ္ အလြန္တရာေခ်ာေမာလွပေသာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ အေခ်မမီြးႏိုင္ဘဲ ေအာ္ညီးလွ်က္ဟိသည္။ အမ်ားမၾကာ "အံုး၀န္၊ အံုး၀န္" ဟု အေခ်ငိုသံထြက္လာသည္။ တန္းပ်င္းခန္းတြင္ထိုင္ေစာင့္နီေသာ အဖေသလည္း ေကာင္းေကာင္းေပ်ာ္လားသည္။ အေခ်မွာ တုတ္တုတ္၀၀ခ်စ္ဖို႔ ကေကာင္းေကာင္းသည္။ တအိမ္လံုးသား အေဘာင္ကို ေကာင္းေကာင္းေက်းဇူးတင္သည္။

မီြးဖြားၿပီးေသာအခါ အေဘာင္က အိ္မ္ျပန္ပို႔ရန္ လူရြယ္မ်ားကိုေျပာသည္။ ထိုအခါ လူရြယ္မ်ားက "အေဘာင္ သန္းေခါင္လည္းေက်ာ္လားပါယာ၊ အိမ္ကို မိုးထခါ ျပန္ပါဖိ၊ အကြ်န္ရို႕ အေဘာင္အတြက္ အိပ္ရာခင္းထားၿပီးပါယာ၊ ေအမွာ တညအိပ္လိုက္ပါ" ဟုဆိုသည္။ အေဘာင္လည္း ခရီးေညာင္းလာသျဖင့္ မိုးထမွျပန္ရန္ သေဘာတူလိုက္သည္။ ထိုအထဲမွ လူရြယ္တဦးသည္ အေဘာင္အား အိပ္ခန္းထဲသို႔ ေခၚေဆာင္လားသည္။ အိမ္ကလည္းႀကီးေရပိုင္ အိပ္ခန္းကလည္း က်ယ္သည္။ အခန္း၏နံရံေလးဖက္တြင္ မ်ိဳးစိုင္ေဘာင္ဆက္ဟုထင္ရေသာ ဓာတ္ပံုႀကီးမ်ား ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ အိပ္ကုတင္မြိရာႀကီးမွာ အလြန္ႏုညံ့ညက္ေညာလွသည္။ အခန္းထဲမွ စံကားနံ႔က့ဲသို႔ မေဖာ္ျပႏိုင္ေသာ အနံ႔တမ်ိဳးရသည္။ ထိုအနံ႔ေၾကာင့္ အေဘာင္သည္ အိပ္ရာထက္တြင္ လဲွလိုက္သည္ႏွင့္ခ်က္ခ်င္း အိပ္ေပ်ာ္လားသည္။

ၾကာဆိပ္အင္းရြာမွ အဘိုးသာေက်ာ္ဦးသည္ ထံုးစံအတိုင္း မိုးထ (၅) ခ်က္တီးေလာက္တြင္ အိပ္ရာမွထလိုက္သည္။ မိုးမလင္းခင္ သူမ်ားထက္ အယင္ထမွ ႏြားခ်ီးမိႈအမ်ားႀကီးေကာက္လို႔ရဖို႔။ ႏြားခ်ီးေျခာက္မ်ားမွ ျဖဴျဖဳဆြဆြထြက္နီေသာမိႈပြင့္မ်ားကို ေဆာင္းရာသီတြင္ ေစာေစာထ၍ အလုအယက္ေကာက္ရသည္။ ယင္းအလုပ္ကို အဘိုးတသက္လုပ္စားပါလတ္စြာ။ ေဒနိလည္း အဘိုးတေယာက္ ၀မ္းရီးအတြက္ ခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ ပုဆိုးကိုေခါင္းကခ်ံဳလွ်က္ မိွဳေကာက္ထြက္လာသည္။ ရြာေတာင္ဖက္ ႏွစ္ခရီးေလာက္ေလွ်ာက္ၿပီးေသာအခါ လယ္စြက္အမ်ားႀကီးဟိေသာ ေခ်ာင္းနားဖက္သို႔ေရာက္သည္။ အရိွ၀ါးေလးျပန္ေလာက္အကြာ လယ္ကန္းသင္းထက္တြင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း လူတေယာက္လဲနီသည္ကို တိြရသည္။ ထိုလူသည္ အသက္အားျဖင့္ အဘိုးႏွင့္ ရြယ္တူဟုထင္ရသည္။ အဘိုးသည္ ထိုလူနားသို႔လားၾကည့္ေသာအခါ သူရို႕ရြာက ၀ါႀကီးမ အေဘာင္ၾကာဇံသာျဖစ္နီသည္။ အဘိုးသည္ အေဘာင္အား သူမလက္ေမာင္းကိုကိုင္လွ်က္ "ေယာ္ ၀ါႀကီးမ ကန္းသင္းထက္မွာ အိပ္နီေရကာ။ မိုးလင္းယာ ထဖိ" ဟု ႏွိဳးလိုက္သည္။ အေဘာင္သည္ ျဗဳန္းဆို ေငါက္ေစာက္ထလိုက္သည္။ ၿပီးေနာက္ အဘိုးကိုၾကည့္လွ်က္ "ေယာ္.. ငါဇာကိုေရာက္နီေရလဲ။ ညက မြိရာထက္မွာအိပ္နီစြာ အခု ကန္းသင္းထက္မွာရာ ေရာက္နီေရကား" ဟု ေယာင္ယမ္းၿပီးေျပာသည္။ ထိုအခါ အဘိုးသာေက်ာ္ဦးက "ဘေလာက္ရယ္ဖို႔ေကာင္းေရ ၀ါႀကီးမလည္းခ်င့္။ ကန္းသင္းထက္မွာ တံုးစင္းစင္းလို႔။ မိုးလင္းေၾကာင္ေတာင္ထိ အိပ္နီၿပီးေက" ဟုေျပာလွ်က္ အူဆို႔ပါေအာင္ရယ္သည္။ ထိုအခါမွ အေဘာင္သည္ ညကတိြၾကံဳခရေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို အတြက္ရသည္။ ညက ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ားေခၚေဆာင္ျခင္းခံရသည္ကို အေဘာင္ၾကာဇံသာကလြဲလို႔ တျခားမည္သူတေယာက္ကလည္း သိႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။

ေအးေမာင္ (ရင္အံုေတာ္ဓာတ္)

ဥစၥာေစာင့္

ဥစၥာေစာင့္
-----------
အကၽြႏ္ုပ္ရို႕ရြာတြင္ ခႏၶာကိုယ္ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ အလြန္သတၱိေကာင္းေသာ ကို၀င္းေမာင္ဆိုေသာလူတေယာက္ဟိသည္။ သူသည္မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထက္သန္သူတဦးလည္းျဖစ္သည္။ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕ ဘုရားသမိုင္းအင္တန္မ်ားမ်ားကို တီးမိေခါက္မိသူတဦးလည္းျဖစ္သည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕ရြာအရွိဖက္တြင္ ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္ဟိသည္။ အကၽြႏ္ုပ္႐ို႕ အငယ္ေခ်ခါကဆိုလွ်င္ ၄င္ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္တခုလံုး ၿခံဳၾကပ္လွ်က္ ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းဘုရားမွာ ျမင္မေကာင္း႐ႈမေကာင္းပ်က္စီးလွ်က္ဟိသည္။ ကို၀င္းေမာင္အပါအ၀င္ ရပ္ကြက္က လူလပ္ပိုင္းအရြယ္မ်ားဦးေဆာင္လွ်က္ ၿခံဳမ်ားကို ခြတ္ထုတ္ယွင္းလင္းၿပီး ဘုရားကိုျပန္လည္ျပဳပ်င္မြန္းမံကတ္ပါသည္။ ေတာရဆရာေတာ္တပါးအားပင့္ဖိတ္၍ အံုးမိုး၀ါးထရံကာ ယာယီေတာေက်ာင္းငယ္တခုေဆာက္လုပ္ကာ ကိုးကြယ္ထားဟိသည္။ ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္၏သ႑န္မွာ (ဂ) ငယ္သ႑န္ဟိသည္။ အလယ္တြင္ ယခင္သၤခ်ိဳင္းေဟာင္းတခုဟိၿပီး သၤခ်ိဳင္းကို မင္းသားကၽြန္းသို႔ေျပာင္းရႊိလိုက္ၿပီးျဖစ္သျဖင့္ သၤခ်ိဳင္းေဟာင္းအရွာ၌ ဥယ်ာဥ္ၿခံစိုက္ပ်ိဳးလွ်က္ဟိသည္။ ၀ါကၽြတ္လွ်င္ ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္အေရာက္ ဆီမီးတိုင္မ်ားထြန္းညႇိပူေဇာ္ေလ့ဟိသည္။ ၀ါကၽြတ္တိုင္း ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္မွ ၀ါးေျပာင္းအေျမာက္ေဖာက္ေလ့ဟိပါသည္။ အသံမွာ အလြန္ေအာင္သျဖင့္ အဂယင့္ အေျမာက္ေဖာက္သည့္အတိုင္းၾကားရသည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕လူငယ္မ်ားမွာ ၀ါးေျပာင္းအေျမာက္ေဖာက္တိုင္း ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္သို႔လားေရာက္၍ ၀ိုင္းၾကည့္ေလ့ဟိသည္။ ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္အေနာက္ဖက္တြင္ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕ ေဘာ္လံုးေက်ာက္ေလ့ဟိေသာ ကြင္းငယ္တခုဟိသည္။ ၄င္းကြင္းငယ္ကို ပန္းနီကြင္းဟုေခၚသည္။ ထိုကြင္းတြင္ ႏြီရာသီဆိုလွ်င္ စြန္တင္ေလ့ဟိသည္။ အကၽြႏ္ုပ္ရို႕စြန္တင္လွ်င္ ကို၀င္းေမာင္က ၿမိဳ႕ဦးေကၡာင္းေတာင္ထက္မွနီ၍ တက္လာသမွ်ေသာစြန္မ်ားကို သိမ္းက်ံဳးျဖတ္ေလ့ဟိပါသည္။

ကို၀င္းေမာင္သည္ ၄င္းေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတြက္ ေ၀ယ်ာ၀စၥအ၀၀ကို ကူညီပီးေလ့ဟိသည္။ ေတာင္ေျမာက္ဖက္တြင္ ရီတြင္းတတြင္းဟိသည္။ ေက်ာက္ထရံျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ရွိေဟာင္းရီတြင္းတတြင္းျဖစ္သည္။ ရီမွာ အလြန္အီးၿပီးအလြန္ခ်ိဳသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတြက္ ကို၀င္းေမာင္မွာ အၿမဲတမ္းမၿငိဳမျငင္ဒိုင္ခံ၍ ရီခပ္ပီးေလ့ဟိသည္။ ႏြီရာသီဆိုလွ်င္ လီအလြန္တိုက္သျဖင့္ ကို၀င္းေမာင္မွာ ႏြီရာသီေရာက္တိုင္း ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ လားအိပ္ေလ့ဟိသည္။ တရက္နိ လျပည့္တညတြင္ အလြန္နာသာေသာ သာျခင္းသံကို ၾကားရသည္ဟုဆိုသည္။ အစပထမတြင္ လေရာင္ေအာက္တြင္ ရီခတ္လာေသာ အေကာင္မေခ်တိ သျခင္းဆိုသည္ဟုထင္မိသည္။ ၄င္း သာျခင္းသံမွာ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သာျခင္းသံမွာ တခါတရံ ညဥ့္နက္သိုင္ေခါင္တြင္လည္း ေပၚလာတတ္သျဖင့္ တစံုတခုထူးဆန္းနီသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဆရာေတာ္လည္းၾကားရသည္ဟုဆိုသည္။ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္းၾကားရသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္မွာ ညဦးေစာေစာဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးသည္ႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းခ်အိပ္ေပ်ာ္လားသျဖင့္ ညဥ့္နက္သိုင္ေခါင္သျခင္းဆိုသံကို သတိမျပဳမိ။ ရံဖန္ရံခါ ၾကားရဖန္မ်ားလာေသာအခါ ကို၀င္းေမာင္စိတ္ထဲ၌ စူးစမ္းခ်င္စိတ္ေပၚလာသည္။ တရက္နိ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားအိပ္နီဆိုက္ တေယာက္တည္းအသံၾကားရာ လိုက္ပါလားရာ အ၀တ္ျဖဴျဖဴျဖင့္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္အား အုတ္ဂူထက္တြင္ထိုင္လွ်က္ တိြသည္။ မ်က္ႏွာကိုမူကား မျမင္ရ။ မ်က္ႏွာကို လေရာင္ဖက္သို႔ လွည့္ထားသျဖင့္ ေနာက္ေၾကာဖက္ကိုရာ ျမင္ရသည္။ ဆံဖင္ကို ဖားလ်ားခ်ထားသည္။ အရြယ္မွာ အသက္ (၃၀) အရြယ္ခန္႔ျဖစ္သည္။ ကို၀င္းေမာင္မွာ သတၱိေကာင္းသူျဖစ္သျဖင့္ တုန္လႈပ္ျခင္းမျဖစ္မိ။ ၄င္းမိမၼအား မွင္သက္ၾကည့္နီယင္း မိမၼမွာ ရုပ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္လားသည္။ သို႔ၿပီးမွ ကို၀င္းေမာင္သတိရလာသည္။ သို႔ေသာ္ ၄င္းအမ်ိဳးသမီးထိုင္နီခသည္ အုတ္ဂူသို႔တိုင္ လားၾကည့္ရဲသည္အထိ သတၱိမဟိ။ အနည္းငယ္တုန္လႈပ္မိသည္ကားအမွန္။ လူႀကီးသူမမ်ားက ဤနီရာတြင္ သိုက္ဟိသည္ ဥစၥာေစာင့္ဟိသည္ဟု ေျပာဆိုေလ့ဟိသည္။ မိမိမ်က္စိႏွင့္ တပ္အပ္ျမင္မွ ယံုသည္။ ဤသို႔ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္တြင္ ဇာအမ်ိဳးသမီးတေယာက္ကလည္း ဤနီရာသို႔လာ၍ သျခင္းဆုိႏိုင္စရာအေၾကာင္းမဟိ။ ဤကိစၥကို သူတေယာက္တည္းလွ်ိဳ႕၀ွက္ထားသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း အသိမပီး။ ဆရာေတာ္အားလည္းမတိုင္ပင္။ သူ႔စိတ္ထဲ၌ တဲထားသည္။

အကၽြႏ္ုပ္ရို႕ရြာႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ၾကက္စ်ီးရပ္ကြက္ဟိသည္။ ထိုၾကက္စ်ီးရပ္ကြက္မွာ သွ်စ္ေသာင္းဘုရားသို႔ လားရာလမ္းတြင္ဟိသည္။ သွ်စ္ေသာင္းဘုရားသို႔မေရာက္မွီ ဦးစြာပထမျမင္ရေသာ ေစတီႏွင့္ေတာင္ကို သၤခ်ီေတာင္ဟုေခၚသည္။ သၤခ်ီေတာင္မွာ သွ်င္ျမ၀ါေတာင္ႏွင့္ နံခ်င္းၿပိဳင္ျဖစ္သည္။ ၾကားတြင္ ဖိုးေခါင္ေတာင္ဟိသည္။ ထိုဖိုးေခါင္ေတာင္တလပ္၌သာလွ်င္ သွ်စ္ေသာင္းဘုရားကို တည္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ၄င္းသၤခ်ီေတာင္ေျမာက္ဖက္တြင္ ဒုကၠံသိမ္ႏွင့္ ေလးမ်က္ႏွာေစတီဟိသည္။ ေလးမွ်က္ႏွာေစတီမွာ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕တည္ ဘုရင္မင္းေစာမြန္တည္ခေသာ ေစတီေလးဆူအနက္ အထင္ရွားဆံုးေစတီတဆူျဖစ္သည္။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ ဂူေလးေပါက္ ဘုရားေလးဆူျဖင့္တည္ထားၿပီး ဘုရားပုလႅင္ခံုႏွင့္ မုခ္ကႏုတ္ပန္းမွာ အလြန္လက္ရာေျမာက္ေသာ ေက်ာက္ဆစ္လက္ရာျဖစ္ပါသည္။ ဒုကၠံသိမ္ႏွင့္ သၤခ်ီေတာင္အၾကား ေလးမ်က္ႏွာေစတီသို႔လားရာလမ္းအေနာက္ဖက္တြင္ ရပ္ကြက္ငယ္တခုဟိပါသည္။ ထိုရပ္ကြက္ထဲတြင္ ဇီးပင္မ်ားစြာဟိသည္။ ထိုေနာက္ ၾကက္စ်ီးေခ်ာင္းသည္ ၄င္းရပ္ကြက္ေနာက္ဖက္မွနီ၍ ဘားမိဘားကရားဟိရာ ပန္းစ်ီးေျမာင္းဖက္သို႔တိုင္ စီးဆင္းသည္။ ထိုရပ္ကြက္၏အရွိဖက္တြင္လည္း ေက်ာက္နံရံျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ရွိေဟာင္းရီတြင္းတတြင္းဟိသည္။ ၄င္းရီတြင္းအရွိဖက္ကြင္းတြင္ သွ်စ္ေသာင္းဘုရားပဲြက်တိုင္း က်င္တိုက္သည့္ကြင္းျဖစ္သည္။ ထိုရပ္ကြက္တြင္ ဗိေႏၶာဆီးဆရာတဦးဟိသည္။ သူသည္ စုန္းေမွာ္အတတ္ပညာကိုေလ့လာလိုက္စားသည္။ ျမန္မာစစ္တပ္အၿငိမ္းစားတဦးျဖစ္ၿပီး ထိုစုန္းေမွာ္အတတ္ကို သွ်မ္းျပည္မွသင္ယူခသည္ဟုဆိုသည္။ သူသည္ ဘိုးေတာ္ေယာင္ေယာင္ ေဗြေတာ္ေယာင္ေယာင္ျဖင့္ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ျဖစ္သည္။ သွ်စ္ေသာင္းေဂါပကအသင္းတြင္လည္း အသင္း၀င္ျဖစ္ဖူးသည္ဟုဆိုသည္။ အသက္မွာ (၆၀) အရြယ္ခန္႔ဟိၿပီး ဆံပင္ျဖဴၿပီးျဖစ္သည္။ သမီးတဦးဟိသည္။ သမီးႏွင့္အတူနီသည္။ ၄င္းေဗြေတာ္၏နာမည္မွာ နတ္ေကာင္းစံရႊီျဖစ္သည္။ မိုးဦးက် ေခ်ာင္းသွ်င္မ ရြာသွ်င္မနတ္ပူေဇာ္ေသာအခါ သူက ပန္းက်င္းတီးေလ့ဟိသျဖင့္ သူ႔အားနတ္ေကာင္းစံရႊီအျဖစ္အမည္တြင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေျမာက္ဦးၿမိဳ႕နန္းရာကုန္းအလယ္တည့္တည့္တြင္ နတ္ေမာင္ရုပ္ထုတခုဟိသည္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ယင္းရုပ္ထုအား နတ္ပူေဇာ္ေလ့ဟိသည္။ နတ္ကတိုင္း နတ္ေကာင္းစံရႊီက ပန္းက်င္းတီးသျဖင့္ သူ႔အားတၿမိဳ႕လံုးကသိသည္။

ကို၀င္းေမာင္၏စိတ္တြင္ သူႏွင့္တိတ္တိတ္ပုန္းတိုင္ပင္မည္ဟု အႀကံဟိသည္။ သို႔ျဖင့္ သူထံလားေရာက္၍ အႀကံဥာဏ္ရယူသည္။ နတ္ေကာင္းစံရႊီက ဥစၥာေစာင့္ျဖစ္ေၾကာင္းတပ္အပ္ေျပာသည္။ ဥစၥာေစာင့္ကိုဖမ္းႏိုင္လွ်င္ ဥစၥာဟိသည့္နီရာကိုေဖာ္ႏိုင္ေၾကာင္းဆိုသည္။ ထိုသို႔ဖမ္းႏိုင္ရန္ စနီအၤဂါနိသီဆံုးသူအမ်ိဳးသမီးတဦး၏ဆံကိုရယူၿပီး ၄င္းဆံေညႇာ္တိုက္၍ ဖမ္းႏိုင္သည္ဟုဆိုသည္။ ထိုဆံေညွာ္နံ႔ရလွ်င္ ဥစၥာေစာင့္သည္ ေခတၱမူးမိလားၿပီးလွ်င္ ကိုယ္ေရာင္မေဖ်ာက္ႏိုင္ဘဲဟိသည္။ ထိုအခ်ိန္ကို ဂ်က္ေကာင္းယူၿပီး အငိုက္ဖမ္းလွ်က္ ဥစၥာဟိရာအရပ္ကိုထုတ္ေျပာရန္ ၿခိမ္းေျခာက္ေတာင္းယူရသည္ဟူ၏။

ကို၀င္းေမာင္တြင္ တရပ္ကြက္တည္း အုန္းတပင္စုမွ ကိုသန္းေအာင္ဟူေသာ အရင္းႏွီးဆံုးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဟိသည္။ ကိုသန္းေအာင္ႏွင့္ ထိုကိစၥကိုတိုင္ပင္သည္။ သန္းေအာင္ကလည္းသေဘာတူသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထိုကိစၥကို သံုးေယာက္သားညွိ၍ စနီအၤဂါသီဆံုးမည့္အမ်ိဳးသမီးတဦးကိုေစာင့္ဆိုင္းရသည္။ ကိုသန္းေအာင္၏စကားအရ (၇) လခန္႔ၾကာသည္ဟုဆိုသည္။ (၇) လၾကာၿပီးမွ သူရို႕ေစာင့္ဆိုင္းနီေသာအခါႀကံဳသည္။ ရက္လည္ဆြမ္းမသြတ္ခင္ ဆံကိုလားေဖာ္ယူရသည္ဟုဆိုသည္။ ၄င္းဆံကိုရယူၿပီးေနာက္ ၄င္းဥစၥာေစာင့္အမ်ိဳးသမီးထြက္မည့္နိကိုေစာင့္ရသည္။ အထူးသျဖင့္ လျပည့္လကြယ္ညမ်ားတြင္ထြက္ေလ့ဟိသျဖင့္ လျပည့္လကြယ္ကို ေစာင့္ဖမ္းရသည္။ ဆရာေတာ္မရိပ္မိေအာင္ ၀ါတြင္းကာလ ဥပုသ္ေစာင့္သည္ကိုအမွည္ျပဳ၍ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၌ လားအိပ္ရသည္။ ၀ါေခါင္လျပည့္နိတြင္ အခိုက္ႀကံဳသည္။ သာျခင္းသံကိုၾကားရသည္။ သံုးေယာက္သားတိတ္တိတ္ပုန္းဆင္းလာလတ္ကတ္သည္။ အုပ္စုေကာင္းသျဖင့္ ေၾကာက္စိတ္လံုး၀မဟိ။ သံုးေယာက္စလံုး၌ ဒုတ္ဒါးအစံုပါသည္။ ဓါတ္ေတာင့္အားေကာင္းေကာင္းတလက္ပါသည္။ ဆံေညွာ္တိုက္ရန္ မီးဆဲြလည္းအဆင့္သင့္။ ၄င္းဥစၥာေစာင့္မအား တိြနီက်အုပ္ဂူထက္တြင္ တြိသည္။ အခ်ိန္ဆိုင္း၍မျဖစ္။ ကိုယ္ေရာင္မေပ်ာက္ခင္ ခ်က္ခ်င္းလုပ္ငန္းစရေတာ့သည္။ နတ္ေကာင္းစံရႊီက စ၍ဆံေညွာ္တိုက္သည္။ လီလည္းလီသင့္ျဖစ္သျဖင့္ ဆံေညွာ္နံ႔ရရခ်င္း ဥစၥာေစာင့္မက သျခင္းဆိုရပ္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ မ်က္ႏွာလွည့္လာသည္။ ထိုအခါမွ ဥစၥာေစာင့္မ၏မ်က္ႏွာကို အေသအခ်ာျမင္ရသည္။ မ်က္ႏွာမွာ ၀၀၀ိုင္း၀ိုင္းျဖစ္သည္။ အသက္မွာ ထင္သည္ထက္ အနည္းငယ္အိုစာနီသည္။ (၅၀) ေက်ာ္အရြယ္ျဖစ္သည္။ အရုပ္ဆိုးဆိုးျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာတြင္ ႀကီကဲြ၀မ္းနည္းနီသည့္အရိပ္အေယာင္ျမင္ရသည္။ နီၾကန႔္ၾကန္႔ျဖစ္ၿပီး ပါးရီမ်ားစြာတြန္႔လွ်က္ဟိသည္။

ဥစၥာေစာင့္မက တလွမ္းခ်င္းၿခီေဆာင့္လွမ္းလာၿပီး သံုးေယာက္သားရွိတြင္ ရပ္ေစာက္ရပ္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ သံုးေယာက္စလံုးအား မ်က္လံုးနီနီျဖင့္ စူးစိုက္ၾကည့္သည္။ သူမ၏မ်က္လံုးမွာ သပိတ္ေရာင္ေတာက္နီသည္။ မ်က္စြန္တြင္ သူမ၏ေဒါသကို အထင္းသားျမင္ရသည္။ ၿပီးလွ်င္ ၿခီေဆာင့္ၿပီး တက္သီးတခ်က္ ျပင္းျပင္းေခါက္လိုက္သည္။ တက္သီးေခါက္သံမွာ သံကိုသံခ်င္းရိုက္သည့္အလား အလြန္စူးၿပီး ျပင္းထန္သည္။ အားလံုးလိပ္ျပာလြင့္စိုင္ကုန္သည္။ ပထမဆံုးစၿပီးသူမွာ နတ္ေကာင္းစံရႊီျဖစ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ကိုသန္းေအာင္။ ကို၀င္းေမာင္က မည္သည္ေလာက္သတၱိေကာင္းသည္ဆိုေသာ္ျငားလည္း တေယာက္တည္းမက်န္၀ံ့။ သူလည္း လိုက္၍ၿပီးသည္။ နတ္ေကာင္းက ေနာက္လွည့္မၾကည့္ရန္ အတန္တန္မွာသည္။ သို႔ေသာ္ ကို၀င္းေမာင္က အလြန္သတၱိေကာင္းၿပီး စူးစမ္းခ်င္စိတ္လြန္ကဲနီသျဖင့္ ရြာအ၀င္တြင္ တခ်က္ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္ႏွင့္ခ်က္ခ်င္း ”ေျဖာင္း” ဟု လိုင္ရိုးက်ိုဳးသံၾကားရသည္။ ၿပီးလွ်င္ မ်က္ႏွာျပန္လွည့္မရဘဲ မ်က္ႏွာေနာက္ခိုင္းႏွင့္ ဆက္ၿပီးသည္။ အိမ္ေရာက္သည္ႏွင့္ အသက္ကုန္သည္။ မ်က္ႏွာကို လံုး၀တည့္မရ။ မ်က္ႏွာကို သူမ်ားျမင္ေအာင္ ခႏၶာကိုယ္ကိုေမွာက္ခံုထားရသည္။ အစိမ္းျဖစ္သျဖင့္ နိခ်င္းညမကူး သၤၿဂိဳဟ္လိုက္ရသည္။

ယင္းနိမိုးထက္ေစာေစာ ကို၀င္းေမာင္ေကာင္ညင္းေပါင္းလာ၀ယ္သည္ကို ျမင္ေယာင္နီပါသိမ့္သည္။ ေကာက္ညင္းေပါင္းေသမကိုလည္း “ႏွမ္းစေကေခ်ေလာက္ အပိုထည့္ပီးပါအရီး“ ဟု ေနာက္ဆံုးေျပာခသံကို ယခုတိုင္အကၽြႏ္ုပ္နားထဲ ၾကားေယာင္နီတုန္းျဖစ္သည္။

(သာလွဦး)

ဦးေကၡာင္း စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအမွန္မွာ (ဥေကၡာင္း) ျဖစ္ပါသည္။

ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ား (၁)

ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ား
------------------
သာဦးျဖဴတေယာက္ မိုးထေစာေစာ ရြာကသွ်င္ျပဴပြဲမွာ လုပ္အားဒါနျပဴဖို႔အတြက္ အိပ္ရာေစာေစာ၀င္လိုက္သည္။ အိပ္ရာမ၀င္ခင္ ညဇာသား (၄) ခ်က္တီးေလာက္က သူငယ္ခ်င္းတိႏွင့္ ရြာကသွ်င္ျပဴပြဲအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ခသိမ့္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမတိက သာဦးျဖဴကို မိုးထေစာေစာ (၄) ခ်က္တီးမွာ လာႏိႈးမည္ဟုေျပာသည္။ ေစာေစာထရဖို႔။ ခ်က္ရဖို႔၊ ျပဳတ္ရဖို႔။ ယင္းအတြက္ သာဦးျဖဴတေယာက္ ေစာေစာအိပ္ရာ၀င္လားျခင္းျဖစ္သည္။

မိုးထေစာေစာ အိမ္ရွိျခံ၀က သူငယ္ခ်င္းမ်ားေခၚသံၾကားမွ သာဦးျဖဴတေယာက္ အိပ္ရာက လန္႔နိုးလာသည္။ ေယာ္ (၄) ခ်က္ေတာင္္တီးယာမလားဂု။ မ်က္ႏွာပရုန္းနရုန္းသစ္၍ အိမ္ေအာက္သို႔ ဆင္းလတ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းတက်ိပ္ အျပဳံးကိုယ္စီႏွင့္ သာဦးျဖဴကို ေစာင့္ႀကိဳလွ်က္ဟိသည္။ “ေဟး နင္ကေကာင္း အအိပ္ပုတ္စြာမလား ေဒကုလိေမၼ” ဟုလည္းေျပာသည္။

ယင္းပိုင္ႏွင့္ ေကာင္းမၾကာလိုက္ သာဦးျဖဴ အလွဴလုပ္ရာ ရြာမ႑ပ္သို႔ေရာက္သည္။ ရြာကလူတိ တေရာင္းေရာင္းႏွင့္ ကေကာင္းအလုပ္ခ်ဳတ္နီကတ္စြာ တိြရသည္။ ၾကက္သြန္ဖ်င္ေရလူက ဖ်င္၊ အားလူသင္ေရလူက သင္၊ ဒို္င္ထ္ိုးေရလူက ထိုး၊ ၀က္သားခ်က္ေတလူက ခ်က္။ သားဦးျဖဳလည္း ကိုယ္တႏိုင္ သူငယ္ခ်င္းတိႏွင့္ လုပ္အားဒါနျပဳပါသည္။

အလွဴပြဲတြင္ သူမကို တဖက္သတ္ႀကိဳက္နီေသာ ေအာင္သိန္းေက်ာ္ဆိုေရ အသားမဲမဲ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း လူပ်ိဳႀကီးကလည္း ရစ္သိရစ္ကာလုပ္နီသည္။ သွ်င္ျပဴပြဲ ေကာင္းေကာင္းစည္သည္။ လူေပါင္းေထာင္ခ်ီ၍ လာသည္။ ဘုန္းႀကီးတရားေဟာသံ၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက သာဦးျဖဴကို နတ္ကတ္သြမ္းကတ္သံ၊ လူမ်ားရယ္သံ၊ ေျပာသံဆိုသံ၊ ေလာ္စပီကာက ရခိုင္ေတးျခင္းသံမ်ားျဖင့္ တပဲြလံုးေရာင္းေရာင္းသတ္ ဆူဆူညံနီသည္။ ထိုအသံမ်ားကို သာဦးျဖဴတေယာက္ နားျဖင့္အတိုင္းသားၾကားနီရသည္။

အလွဴပြဲၿပီးလို႔ နိျခင္း (၃) ခ်က္တီးေလာက္တြင္ ေကာင္းေကာင္းေညာင္းပါလတ္သျဖင့္ သာဦးျဖဴပင္ပန္းၿပီးအိပ္ခ်င္လာသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမမ်ားကို အိမ္ျပန္လို႔ တရီးတေမာအိပ္ခ်င္ေၾကာင္းေျပာသည္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမမ်ားကလည္း "ေအး ယင္းပိုင္ဆိုေက ျပန္လီ၊ ညဇာသားပြဲသိမ္းဖို႔ ငရို႕လာေခၚမည္" ဟုမွာလိုက္သည္။ သာဦးျဖဴ အိမ္သို႔ေရာက္၍ အိပ္ရာတြင္ေခါင္းခ်သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္လားသည္။

အမွန္အကန္ သူမ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မိုးထသား (၄) ခ်က္တီး သွ်င္ျပဳပြဲကူဖို႔ သာဦးျဖဴအားလာႏိႈးေသာအခါ သာဦးျဖဴမွာ ေပ်ာက္ျခင္းမလွေပ်ာက္နီသည္။ ရြာလူႀကီးႏွင့္ ရြာသူရြာသားမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးနီေသာ သာဦးျဖဴကိုရွာဖို႔ အပူတျပင္းစီစဥ္ကတ္ရသည္။ သူမတြင္ ရည္စားလည္းမဟိသျဖင့္ ခိုးရြာလိုက္စြာလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ ခိုးရြာလိုက္လွ်င္ ရြာဓေလ့အရ ၾကက္ေပါင္တို္က္သံၾကားရဖို႔။ ယင္းပိုင္လည္း တေယာက္မၾကား။ မဆမသာဦးျဖဴအမိကလည္း တေယာက္တည္းသမီးအလိမၼာအတြက္ မ်က္ရည္ႏွင့္မ်က္ခြက္ျဖစ္လွ်က္ဟိသည္။ သမီးသာဦးျဖဴဇာသို႔ ေပ်ာက္လားခေရလဲ စဥ္းစားမရျဖစ္နီသည္။ ရြာသားမ်ားက သူမလားတတ္ ေရာက္တတ္ေသာနီရာတိုင္းသို႔ လိုက္ရွာေသာ္လည္း လံုး၀မတိြ။ သို႔အတြက္ ရြာသားမ်ား လူစုေလးစုခြဲလိုက္သည္။ အေနာက္ဖက္ကို တစု။ အရွိဖက္ကို တစု။ ေျမာက္ဖက္ကို တစု၊ ေတာင္ဖက္ကို တစု။ ယင္းပိုင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသို႔ ေလးစုခဲြလွ်က္ လိုက္ရွာသည္။

ေျမာက္ဖက္ကအဖြဲ႕သည္ သာဦးျဖဴကို ရြာေျမာက္ဖက္အဆံုး ကၽြဲကူးျမစ္ကမ္းနဖူး ျပာပင္ဂြတြင္ ေဆာင့္ၾကင္ထိုင္လွ်က္တိြသည္။ သာဦးျဖဴမွာ မ်က္စိႏွစ္လံုးေၾကာင္ေတာင္ဖြင့္လွ်က္ ဖြတ္ၾကင့္ၾကင့္နီသည္။ အတိြအႀကံဳဟိေသာလူႀကီးမ်ားက အဖြဲ႔သားမ်ားအား အသံတစံုတရာမျပဳရန္ သတိပီးလိုက္သည္။ ယင္းေနာက္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ေအာင္သိန္းေက်ာ္ကို ျပာပင္ထက္သို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္တက္စီၿပီး သာဦးျဖဴအား ေနာက္မွဆုပ္ကိုင္လွန္႔ႏိႈးရန္ မွာလိုက္သည္။

ေအာင္သိန္းေက်ာ္လည္း မွာလိုက္သည့္အတိုင္း သာဦးျဖဴကို ေနာက္မွဆုပ္ကိုင္လွန္႔ႏိုးလိုက္ရာ သူမသည္ အလန္႔တၾကား ကြ်ီး၍ငိုသည္။ သိန္းေက်ာ္ေအာင္မွ ေနာက္ကအားႏွင့္ဖက္ထား၍ သာဦးျဖဴမွာ ျပာပင္ထက္က ခုန္ဆင္းမျဖစ္လိုက္။ သာဦးျဖဴ ပဇာေၾကာင္းေၾကာင့္ ျပာပင္ထက္တြင္ ဖြတ္ၾကင့္ၾကင့္နီပါသနည္း။

အကၽြန္ရို႕ ရခိုင္ကၽြန္းရြာမ်ားတြင္ ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ားကိုယံုၾကည္ေသာ အယူအဆ အခုထက္တိုင္ဟိပါသည္။ ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ားသည္ အိမ္၊ လူ၊ ေတာ၊ ပြဲလမ္းသဘင္စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု ဖန္ဆင္းႏိုင္စြမ္းဟိေၾကာင္းယံုၾကည္သည္။ သာဦးျဖဴသည္ ယင္းနိ မိုးထသား (၄) ခ်က္မတီးခင္ကပင္ ဂ်တ္လူမ်ိဳးမ်ားလာေရာက္ေခၚေဆာင္ျခင္းခံရသည္။ ျပာပင္ထက္တြင္ထိုင္နီစဥ္ သူမ၏စိတ္အာရံုထဲ၌ သူမသည္ အိပ္ရာ၌ပင္ အိပ္လွ်က္ဟိေၾကာင္း အာရံုေရာက္နီသည္။ အလွဴ၌ သူမတိြၾကဳံခရေသာ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးသည္ အမွန္အကန္အျဖစ္အပ်က္မဟုတ္။ ဂ်တ္လူမ်ားက ဖန္ဆင္းထားေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားသာလွ်င္ျဖစ္သည္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ ေအဇာတ္လမ္းသည္ ရခိုင္ကြ်န္းရြာတရြာတြင္ အဂယင့္ျဖစ္ပ်က္ခေသာ ဇာတ္လမ္းတပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။ ဇာတ္ေကာင္နာမည္မ်ားကို ေျပာင္းလဲထားပါသည္။ ျဖစ္ရပ္မွန္။

ေအးေမာင္ (ရင္အံုေတာ္ဓာတ္)

ရခိုင္စာပီသမိုင္း ပထမဆံုး၀တၳဳ

ပန္းတံမင္းသားႏွင့္ သံတြဲမင္းသမီး၀တၳဳ
--------------------------------------------------
ရခိုင္႐ိုးရာ၊ ျဖစ္ျခင္းရာကို၊ ကၽြြန္ဆရာမွာ၊ ေျပာျပမည္။ ထီးကခ႐ိုင္၊ မင္းထုိင္ျပည့္ၿဖိဳး၊ ျပည္ပဂိုး။ ပဂိုးမင္းသမီး၊ ျပည္ကိုခြဲခါ၊ ႏွမကားေတာင္၊ ေမာင္ကားေျမာက္ဦး၊ ျမစ္မင္းဂဂါၤ၊ သီတာတ႐ိုး၊ ႏွမနီေက၊ သံတြဲၿမိဳ႕၊ ေမာင္႐ို႕နီေက၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕။ ရခိုင္မင္းသား၊ နန္းထက္ဖြား၊ လွျငားတင့္တယ္၊ မိခင္၀မ္းမွာ၊ သေႏၶတည္။ ကိုးလကပင္၊ ကိုယ္၀န္ၾကင္၊ ခမည္းလြန္းတင္၊ ဖဘုရင္၊ ဘုရင္လႊတ္လႊတ္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ မၾကံတတ္။ ကၽြန္မျပည့္ကူ၊ ကိုယ္ယူကိုယ္မ၊ သနားစဖြယ္၊ သွ်င္မ၀မ္းကို၊ စမ္းၾကည့္ေရခါ၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ မိမၼမျဖစ္၊ ေယာက်ၤားျဖစ္မည္။ ေယာက်ၤားျဖစ္လည္း၊ အရွင္မမြီး၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ အသီရာမြီးမည္၊ ေဇာင္လည္းေလ၊ ေဇာင္လည္းအလို၊ ျပည့္ကၽြန္မမွာ၊ ဇမ္းတိုက္ဆိုေရ။

ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေၾကာင္းၾကႀကီးေရ။ ငါ့မွာဟိျငား၊ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးမနီ၊ ငါ့အနားတြင္၊ ခုေရာက္စီ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးႀကီးမနီ၊ ငါအနားတြင္၊ ခုေရာက္စီ။ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးေလးသြယ္၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေရာက္လာေရ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးႀကီးေလးသြယ္၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေရာက္လာေရ။ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးမနီ၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကို၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ခုရွာခီ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးႀကီးမနီ၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကုိ၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ခုရွာခီ။

ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးမနီ၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကို၊ ရွာခီေရ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ မႈးႀကီးမနီ၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကို၊ ရွာခီေရ။ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကုိင္ႀကီး၊ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးမတ္ေလးသြယ္၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကို၊ ရွာခီေရ။ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္၊ ေမာင္ဖြားေလးသြယ္၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေရာက္လာေရ။ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္၊ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္၊ ပ်ိဳင္သင္ပုန္းမွာ၊ ေခါက္လို႔တြက္ခါ၊ မိမၼမျဖစ္၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ ေယာက္က်ားျဖစ္မည္။ ေယာက္က်ားျဖစ္လည္း၊ အရွင္မမြီး၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ အသီရာမြီးမည္။ ေဇာင္လည္းေလ၊ ေဇာင္လည္းအလို၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္မွာ၊ တြက္တိုင္းဆိုေရ။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေၾကာင့္ၾကႀကီးေရ။ ၾကက္ဖႀကိမ္သီး၊ ေမာင္လံုးႀကီး၊ ေရွာက္ေရွာက္လဲဖမ္း၊ စုန္းမင္းလယ္ကို၊ ရီမိုးသန္း။ ေဂါင္းရင္းကနီ၊ မဟာက်ီကို၊ ေမာင္ကိုးေရ။ ၿခီရင္းကေစာင့္၊ သွ်င္မေဂါက္ကို၊ ေမာင္ကိုးေရ။ ေဇာင္ပင္တရီး၊ ရခိုင္မင္းမွာ၊ မက်ီသီး၊ ကိုးလကပင္၊ ဆယ္လစိေျမာက္၊ သားပန္းပင္ကို၊ ဖြားလာေရခါ၊ သားပန္းပင္ကို၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ အရွင္မမြီး၊ အသီရာမြီးေရ။

ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေၾကာင့္ၾကႀကီးေရ။ နဖူးကိုခတ္၊ ရင္ကိုသတ္၊ ရပ္ပတ္ႀကိဳႀကိဳ၊ ရခိုင္မင္းမွာ၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ လႈးလို႔ငိုခါ၊ အထက္ေဒ၀ါ၊ အသွ်င္သိၾကား၊ ခင္းထားကမၼလာ၊ နီရာသင္းဖုန္း၊ တင့္ေၾကာ့လံုးစံု၊ သိၾကားဖံုမွာ၊ မနီႏိုင္ဘဲ၊ နတ္မ်က္တေထာင္၊ အဟန္ေဆာင္၊ နတ္ျပည္ယာဥ္မွာ၊ ၾကည့္လိုက္မူကား၊ မည္သည္မွ်ပင္၊ နတ္ျပည္ယာဥ္မွာ၊ မျမင္က်င္။ လူ႔မ်က္တေထာင္၊ အဟန္ေဆာင္၊ ၾကည့္လိုက္မူကား၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ သားပန္းပင္ႏွင့္၊ ေၾကာင့္ၾကႀကီး။ ငါတာခုေ၀၊ ရခိုင္္မင္းကို၊ မခီမည္။ ရႊီႀကိဳးခုႏွစ္ပင္၊ သွ်င္သိၾကားမွာ၊ စလြယ္တင္။ လက္မွာေျပာင္၀င္း၊ ခ႐ုသင္း။ သွ်င္မင္းမနီ၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕ကို၊ ဆင္းလီေရ။ သိၾကားရီစင္၊ ျဖန္းလီေရခါ၊ သားပန္းပင္မွာ၊ အသက္ေက၀င္ၿပီး၊ ၀ြါး၀ြါး၀ြါးလို႔ ငိုလီေရ။

အသက္ေက၀င္ၿပီး၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ ႏို႔ေကာင္းသူကို၊ ေကာင္းရာရြီးလို႔၊ သားေကာင္းသားျဖဴ၊ ႏို႔ေကာင္းသူ၊ ေကာက္ယူစို႔ျငား၊ အသားျဖဴေက၊ မိမၼႏို႔သယ္၊ ရွိကပယ္၊ အငယ္အႀကီး၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ေကာင္းရာရြီးလို႔၊ အသားျဖဴေက၊ ပူသယ္ႏို႔ရည္၊ ထိုသည္မိမၼ၊ ဣထိယ၊ ရာဇပုတၱ၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ရြီးကာမသြင္း။ ႏုိ႔အုန္းသီးလွ်င္၊ ႏို႔လာျပင္းလွ်က္၊ သူငယ္စို႔ေက၊ ခံတြင္းမကန္၊ ေမွာက္ကာလန္၊ ႏို႔အံတတ္ေတ။ ထိုသည္မိမၼ၊ ဣထိယ၊ ရာဇပုတၱ၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ရြီးကာမသြင္း။ ႏို႔ဖ႐ံုလွ်င္၊ သူငယ္စို႔လွ်က္၊ တေအာင့္ေလာက္မွ၊ တေပါက္ရလို႔၊ မ၀ခင္ပင္၊ သူငယ္႐ို႕မွာ၊ ပ်င္းစိတ္၀င္လို႔၊ မစို႔ခ်င္၊ ထိုသည္မိမၼ၊ ဣထိယ၊ ရာဇပုတၱ၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ရြီးကာမသြင္း။ မမဲမျဖဴ၊ မဆူမၾကံဳ၊ ႏုိ႔အံုညီၫြတ္၊ စနီနံ၊ ရႊီရင္ဖတ္မွာ၊ သားျမတ္မက်၊ ေဘးတဖက္က၊ တနာရီမွာ၊ ေလးေယာက္ထလို႔၊ မင္းသားညီေမာင္၊ လွသားေမာင္၊ ဘုန္းေခါင္နန္းလယ္၊ ျမဧယိုင္မွာ၊ တင္ကာလႊဲေက၊ မြီးစားေရေလ။

တညဥ့္သားႏွင့္၊ တရက္သားမတူ၊ ပန္းတံေမာင္မွာ၊ ႀကီးေတာ့မူ။ တရက္သားႏွင့္၊ တလသားမတူ၊ ပန္းတံေမာင္မွာ၊ လွေတာ့မူ။ ခုနစ္ႏွစ္သား၊ ရြယ္ေရာက္ေသာခါ၊ တရပိုဒ္တဆူ၊ ကံ့ကူတခဲ၊ ေဒၚလြန္းၾကင္၊ ႏို႔သွ်င္မိႏွင့္၊ ႏို႔သွ်င္ဖမွာ၊ ဆြမ္းတပြဲႏွင့္၊ ေက်ာင္းၿခီတေထာင္၊ ပိုင္ေရဘုန္းႀကီး၊ ျမတ္ေလးလြမ္းၾကင္၊ ကူေတာ္တိုက္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသွ်င္၊ အသွ်င္ဘုန္းႀကီး၊ သံစည္ေၾကာင္၊ ေညာင္ေညာင္တီး။ ဘုန္းႀကီးျမတ္မြန္၊ နာမည္ေကာင္းေက၊ ၀ိဟာစံ။ ဆရာေတာ္၊ သွ်င္ေဖာ္ေက်ာင္းမွာ၊ သားရင္သြီးကို၊ လက္ထက္အပ္ေတ။ ကႀကီးခငယ္၊ အရင္းသြယ္၊ သံုးဆယ္သံုးလံုး၊ သံုးသင္ပုန္း၊ တလံုးမက်န္၊ ဆရာေတာ္၊ သွ်င္ေဖာ္ေက်ာင္းမွာ၊ ရြီးကာျပန္။ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္တစ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ တပည့္ေမာင္ကို၊ စာလံုးျပ။ ပန္းဇင္းပ်ဳိ၊ ေမာင္တိုတစ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္ကို၊ စာေၾကာင္းျပ။ ပန္းတံမင္းသား၊ ေမာင္တာလႊတ္လႊတ္၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ဘားမွာ၊ စာမဖတ္။ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္မာန္ေပါက္၊ နဖူးစမွာ၊ ရႊီေရာင္ေတာက္။ စာႀကိဳးႏွင့္ေႏွာင္၊ စာေပါင္ႏွင့္သတ္၊ ပန္းတံေမာင္ကို၊ ေက်ာင္းလက္ခင္းမွာ၊ လႈးပ်ာသတ္ေတ။ မ်က္ခမ္းထဲမွာ၊ မ်က္ရည္ဖ်င္ဖ်င္၊ စာလံုးကိုပင္၊ ၾကည့္မျမင္။ တဆယ့္ငါးႏွစ္၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္၊ ဆရာေတာ္၊ သွ်င္ေဖာ္ေက်ာင္းမွာ၊ လူသွ်င္ျဖစ္ေတ။

ကိုးလကပင္၊ သံတြဲသူကို၊ ကိုယ္၀န္ၾကင္။ ကၽြန္မျပည့္ကူ၊ ကိုယ္ယူကိုယ္မ၊ သနားစဖြယ္၊ သွ်င္မ၀မ္းကို၊ စမ္းၾကည့္ေရခါ၊ ေယာက်္ားမျဖစ္၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ မိမၼျဖစ္မည္။ မိမၼျဖစ္လဲ၊ အရွင္မမြီး၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ အသီမြီးဖို႔၊ ေဇာင္လဲအလို၊ ျပည့္ကၽြန္မမွာ၊ ဇမ္းတိုက္ဆို။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ နန္းေတာင္ယာမွာ၊ ေၾကာင္းၾကႀကီး။ ငါ့မွာဟိျငား၊ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးမနီ၊ ငါအနားတြင္၊ ခုေရာက္စီ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးႀကီးမနီ၊ ငါအနားတြင္၊ ခုေရာက္စီ။ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးေလးသြယ္၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေရာက္လာေရ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးႀကီးေလးသြယ္၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေရာက္လာေရ။ ရႊီကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မတ္ႀကီးမနီ၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကို၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ခုရွာခီ။ ေငြကေလာင္ကိုင္၊ ဇကိုင္ႀကီး၊ မႈးႀကီးမနီ၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္ကုိ၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ခုရွာခီ။ ကံ့ကူသည္ႏွင့္၊ ၀လံသည္၊ ေမာင္ဖြားေလးသြယ္၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ ေရာက္လာေရ။ တခ်က္ႏွစ္ခ်က္၊ ပ်ိဳင္သင္ပုန္းကို၊ ေခါက္၍တြက္ေသာ္၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ ေယာက်ၤားမျဖစ္၊ မိမၼျဖစ္မည္။ မိမၼျဖစ္လည္း၊ အရွင္မမြီး၊ ခ်စ္သွ်င္မမွာ၊ အသီရာမြီးမည္။ ေဇာင္လဲေလ၊ ေဇာင္လဲအလို၊ ကံ့ကူသည္ႏွင့္ ၀လံသည္မွာ၊ တြက္တိုင္းဆိုေရ။

ကိုးလကပင္၊ ဆယ္လစိေျမာက္၊ သမီးေတာ္ကို၊ ဖြားလာေရခါ၊ သမီးေတာ္ကို၊ အရွင္မမြီး၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ အသီရာမြီးေရ။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ နဖူးကိုခတ္၊ ရင္ကိုသတ္၊ ရပ္ပတ္ႀကိဳႀကိဳ၊ ႏို႔သွ်င္မိႏွင့္၊ ႏို႔သွ်င္ဖမွာ၊ လွဴးလို႔ငိုခါ၊ အထက္ေဒ၀ါ၊ အသွ်င္သိၾကား၊ ခင္းထားကမၼလာ၊ နီရာသင္းဖုန္း၊ တင့္ေၾကာ့လံုးစံု၊ သိၾကားဖံုမွာ၊ မနီႏိုင္ဘဲ၊ နတ္မ်က္စိတေထာင္၊ အဟန္ေဆာင္၊ နတ္ျပည္ယာဥ္ကို၊ ၾကည့္လိုက္မူကား၊ မည္သည္မွ်ပင္၊ မျမင္က်င္။ လူ႔မ်က္တေထာင္၊ အဟန္ေဆာင္၊ ၾကည့္လိုက္မူကား၊ ရခိုင္ဘုရင္၊ အသွ်င္တရီး၊ သမီးကညာႏွင့္၊ ေၾကာင့္ၾကႀကီး။ ငါတာခုေ၀၊ ရခိုင္မင္းကို၊ မခီမည္။ ရႊီႀကိဳးခုႏွစ္ပင္၊ သွ်င္သိၾကားမွာ၊ စလြယ္တင္၊ လက္မွာေျပာင္း၀င္း၊ ခ႐ုသင္း၊ သိၾကားမနီ၊ သံတြဲသူကို၊ သိၾကားရီစင္၊ ျဖန္းလီေရခါ၊ အသက္ေက၀င္ၿပီး၊ ၀ြါး၀ြါး၀ြါးလို႔ ငိုလီေရ။

အသက္ေက၀င္ၿပီး၊ ရခိုင္မင္းပင္၊ အသွ်င္တရီး၊ ႏို႔ေကာင္းသူကို၊ ေကာင္းရာရြီးလို႔၊ သားေကာင္းသားျဖဴ၊ ႏို႔ေကာင္းသူကို၊ ေကာက္ယူစို႔ျငား၊ အသားျဖဴေက၊ မိမၼႏို႔သယ္၊ ပူသယ္ႏို႔ရည္၊ ထိုသည္မိမၼ၊ ဣထိယ၊ ရာဇပုတၱ၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ရြီးကာမသြင္း။ ႏုိ႔အုန္းသီးလွ်င္၊ ႏို႔လာျပင္းလွ်က္၊ သူငယ္စို႔ေက၊ ခံတြင္းမကန္၊ ေမွာက္ကာလန္၊ ႏို႔အံတတ္ေတ။ ထိုသည္မိမၼ၊ ဣထိယ၊ ရာဇပုတၱ၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ရြီးကာမသြင္း။ ႏို႔ဖ႐ံုလွ်င္၊ သူငယ္စို႔လွ်က္၊ တေအာင့္ေလာက္မွ၊ တေပါက္ရလို႔၊ မ၀ခင္ပင္၊ သူငယ္႐ို႕မွာ၊ ပ်င္းစိတ္၀င္လို႔၊ မစို႔ခ်င္။ ထိုသည္မိမၼ၊ ဣထိယ၊ ရာဇပုတၱ၊ ႏို႔ေကာင္းရာမွာ၊ ရြီးကာမသြင္း၊၊ မမဲမျဖဴ၊ မဆူမၾကံဳ၊ ႏုိ႔အံုညီၫြတ္၊ စနီနံ၊ ရႊီရင္ဖတ္မွာ၊ သားျမတ္မက်၊ ေဘးတဖက္က၊ တနာရီမွာ၊ ေလးေယာက္ထလို႔၊ သံတြဲသူ၊ ျဖဴမယ္လွကို၊ ျမဧယိုင္မွာ၊ တင္ကာထားေက၊ မြီးစားေရေလ။

ခုနစ္ႏွစ္သမီး၊ အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ၊ ဆံထံုးထံုးတတ္၊ ပန္းပန္တတ္၊ ရပ္တတ္ကပင္၊ သံတြဲသူကို၊ ယိုင္ခတ္သင္။ ဦးစံတင္၊ အယင္မြီးေက၊ မယ္ႀကီးတစ၊ သံတဲြသူကို၊ ယိုင္ေၾကာင္းျပ။ လြမ္းလို႔ၾကင္၊ ႏို႔သွ်င္တစ၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သမီးကို၊ ရြမ္းေၾကာင္းျပ။ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ျဖဴလႊတ္လႊတ္၊ ျမယိုင္စင္မွာ၊ မခတ္တတ္။ လြမ္းလို႔ၾကင္၊ ႏို႔သွ်င္မာန္ေပါက္၊ နဖူးစမွာ၊ ရႊီေရာင္ေတာက္။ ယိုင္ႀကိဳးႏွင့္ေႏွာင္၊ ယိုင္ေပါင္ႏွင့္သတ္၊ သံတြဲသူကို၊ ျမယိုင္စင္မွာ၊ ၾကင္းပ်ာသတ္ခါ၊ မ်က္ခမ္းထဲမွာ၊ မ်က္ရည္ဖ်င္ဖ်င္၊ သံတြဲသူမွာ၊ ျခည္လံုးကိုပင္၊ ၾကည့္မျမင္။ တဆယ့္ငါးႏွစ္၊ သံတြဲသူမွာ၊ မိခင္အိမ္ႏွင့္၊ ဖခင္အိမ္မွာ၊ လူသွ်င္ျဖစ္ေတ။ တလဂၤုနီ၊ စနီရန္ဖက္၊ သံတြဲသူႏွင့္၊ ပန္းတံေမာင္မွာ၊ တျဂက္ျဂက္။ ရက္ကမသင့္၊ အရီးေကအသွ်င္၊ အခင္ပင္ မသနား၊ သံတြဲသူႏွင့္၊ ပန္းတံေမာင္ကို၊ သံတြဲၿမိဳ႕ႏွင့္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ခြဲလို႔ထားေရ။ တဆယ့္ငါးႏွစ္၊ အရြယ္ေရာက္ခါ၊ သံတြဲသူမွာ၊ လူသွ်င္ျဖစ္ေတ။ တဖက္ေကတခ်က္၊ သံတြဲသူမွာ၊ ျမယိုင္စင္မွာ၊ ႏႊဲပ်ာရက္ေတ။ အျဖဴရြန္းကို၊ ႏွိပ္ပ်ာထိုးလို႔၊ ေခ်ာင္းမွာနီေရ၊ ပုဇြန္စိတ္ေက၊ ငါးေခ်မႄကြင္း၊ မယ္လက္ရာမွာ။ ေပၚပ်ာလတ္ေက၊ ဆင္မ်က္ကြင္း။ အနီရြန္းကို၊ ႏွိပ္ပ်ာထိုးလို႔၊ ေတာမွာနီေရ၊ ပုရြက္စိတ္ေက၊ ႏွံေခ်မႄကြင္း၊ မယ္လက္ရာမွာ၊ ေပၚပ်ာလတ္ေက၊ အံကိုးကြင္း။ တဖက္တခ်က္၊ သံတြဲသူမွာ၊ ျမယိုင္စင္မွာ၊ ႏြဲပ်ာရက္ခါ၊ ညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္၊ သံတြဲသူမွာ၊ အိမ္သာယာကို၊ တက္ခေရ။ မိနံဘားႏွင့္၊ ဖနံဘားမွာ၊ ထိုင္လာေရ။

လက္ၿခီဆယ္ေခ်ာင္း၊ စံုစြာေပါင္း၊ လက္ေကာက္႐ံု႕တုံ၊ ၾကာမံုအဆင္၊ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းကို၊ ဦးထိပ္တင္။ ကိုယ္ပင္ပင္၊ ကိုယ္ပင္႐ိုက်ဳိး၊ မိႏွင့္ဖကို၊ ရွိမိုးခိုးေရ၊၊ ျမင္းမုိရ္ႀကီးျခင္း၊ ငါ့ကိုၾကင္ေက၊ မြီးဖရင္း။ ဖခင္ပေဒ၊ ပီးလိုက္လီ။ ျမင္းမိုရ္ႀကီးျခင္း၊ ငါ့ကိုၾကင္ေက၊ မြီးမိရင္း။ မိခင္ပေဒ၊ ပီးလိုက္ေလ။ အေခ်ကပင္၊ တခါရံထူး၊ ရႊီစေလာင္းႏွင့္၊ ဆြမ္းေကာင္းမယ္ထြီး၊ ပန္းဇင္းပ်ဳိကို၊ မေလာင္းဖူး။ ရင္၀ေလးေတာင္၊ ေဇာက္သွ်စ္ေတာင္၊ ေရာင္ေတာ္ညီးညီး၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ဘုရားႀကီး။ တခါရံပင္၊ ျမတ္သွ်င္ပင္ကို၊ မဖူးဖူး။ မယ္ဒါဒါ၊ မယ္ဒါခု၀ယ္၊ ႏို႔သွ်င္မိႏွင့္၊ ႏို႔သွ်င္ဖေယာင္၊ ကူေတာ္တိုက္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ျမတ္ကို၊ ရႊီစေလာင္းႏွင့္၊ ဆြမ္းေကာင္းမယ္ထြီး၊ ေလာင္းခီမည္။ ေငြစေလာင္းႏွင့္၊ ဆြမ္းေကာင္းမယ္ထြီး၊ ေလာင္းခီမည္။ ရင္၀ေလးေတာင္၊ ေဇာက္သွ်စ္ေတာင္၊ ေရာင္ေတာ္ညီးညီး၊ ကူေတာ္တိုက္မွာ၊ ဘုရားႀကီး။ ေဒၚလဲေလ၊ ေဒၚလဲခု၀ယ္၊ ျမတ္သွ်င္ပင္ကို၊ ဖူးခီမည္။ ဖခင္ပေဒ၊ ပီးလိုက္လီ။ မိခင္ပေဒ၊ ပီးလိုက္လီ။ ပေဒေတာင္းလီေရ။

လားကားလားခီ၊ ခ်စ္သမီးေလ၊ တံဆီးတေပါက္၊ ယင္မေသာက္ခင္၊ မိခင္ထံႏွင့္၊ ဖခင္ထံမွာ၊ ခုေရာက္စီ။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္လည္းဆို၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သူဆြမ္းပန္း၊ ခ်က္လတ္ေတ။ ဆြမ္းပန္းခ်က္ၿပီး၊ ျမသပိတ္မွာ၊ ခူးပ်ာထည့္ခါ၊ ေလးေတာင္ေက်ာ္၊ ငါးေတာင္တိုက္ကို၊ ၀င္ခေရ။ တပင္တပင္၊ မယ့္ဆံပင္ကို၊ ဆီႏွင့္ပ်င္၊ တပင္ထက္မွာ၊ ႏွစ္ပင္ပ်ံ႕ပ်ဴး၊ မယ့္ဆံပင္ကို၊ ပန္းဆီလူးေရ၊။ ဆင္စြယ္အဖီး၊ ဆိုင္သာယာမွာ၊ အဖ၀ယ္ေက၊ ငါးဆယ္ပီး။ မၿဖီးစလို၊ မကိုင္စေလာက္၊ ၀က္ေခါက္မွ်မွ်၊ နဖူးျပင္မွာ၊ တင္ပ်ာထားေက၊ မိမ်က္တြက္။ မိမၼဆံထံုး၊ ေက်ာက္သားလံုး၊ ရြန္းလံုးဆံက်င္၊ စမ္းမျမင္။ သီသီသပ္သပ္၊ သံတြဲသူ၊ မယ္ထြီးေဂါင္းမွာ၊ ျမဆံထံုးကို၊ ထံုးျပန္လတ္ေက၊ ေခ်ာမြတ္မြတ္ႏွင့္၊ ဥေဒါင္းေကအေတာင္၊ က်ီးေတာင္ဆံဆပ္၊ မယ္႐ို႕ေဂါင္းမွာ ပန္းမႊီးမႊီးႏွင့္။ နားမွာၾကည့္လည္း၊ ကလုတ္ကယင္၊ စီရင္တဖက္၊ သံတြဲသူ၊ မယ္ထြီးနားမွာ၊ ျမနားဘက္ႏွင့္။ လက္မွာၾကည့္လည္း၊ ေဖာက္ဖီးပြင့္ႏြယ္လိမ္၊ ေက်ာက္မ်က္စီ၊ မွန္စီတဖက္၊ ဘယ္ဖက္လက္ႏွင့္။ ညာဖက္လက္မွာ၊ ေျပာင္ေျပာင္လက္ေတ။ ကိုယ္မွာၾကည့္လည္း၊ သရက္ေကအက်၊ မယူပန္းခက္၊ ဥေဒါင္းႀကိဳးၾကာ၊ ကိႏၷရာ၊ ႐ုပ္ပံုမ်ားစြာ၊ မယ္ဘာဇူမွာ၊ ႐ုပ္ပံုခ်လို႔၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သမီးမွာ၊ ၀တ္လတ္ေတ။ ခါးမွာၾကည့္လည္း၊ မွင္းက်ိဳးပြင့္ထပိန္၊ အၿခီသံုးဆင့္၊ မွင္းက်ိဳးပြင့္ကို၊ ၀တ္လတ္ေတ။ ဒြါဒရာ၊ ေမာက္ကာခါးႀကိဳး အဖ်ားစိုင္မွာ၊ ရႊီျခည္ထိုး။ ခါးႀကိဳးတရပတ္၊ ပန္းပံုခ်ပ္။ ၿမဲပါစီခ်င္၊ ခေယာက္ငင္။ ဒြါပင္ပင္၊ ဒြါပင္သီသပ္၊ ခါးႀကိဳးမႊီးကို၊ ေအာက္ကခ်ပ္ေတ။ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သမီးမွာ၊ ၀တ္လတ္ေတ။

ေဟာ့ဟန္းမရယ္၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သူရယ္ေက၊ ခၿပံဳးရယ္။ တခါရယ္၊ ငါးဆယ္တန္ယင့္။ ကုလားမရမာ၊ လူတာတသီး၊ သံတြဲသူကို၊ သတင္းမီးေရ။ ကုလားမရမာ၊ ျမင္သမွ်လူ၊ သံတြဲသူ၊ မယ္ကိုျမင္ေက၊ ႏွလံုးပူ။ ညႇိဳးညႇိဳးငယ္ငယ္၊ သံတြဲသူကား၊ သံတြဲၿမိဳ႕ကို၊ အိမ္သာယာက၊ ထြက္ခေရ။ အိမ္သာယာက၊ ဆင္းခေရ။ မခ်ီခ်င္၊ ခ်ီခ်င္ဖ၀ါး၊ ကမ္ဖာၿမီမွာ၊ ကင္းႏွယ္တြား။ တို႔တီတီ၊ တို႔တီတို႔တြတ္၊ ၾကက္တည္က်င္ေလ၊ ၿမီမွာယက္ေယာင္။ အေယြေရာက္မ၊ ဘုရားဖူးေဇာင္၊ မလားလား။ ေရာက္မအေယြ၊ ဘုရားဖူးေဇာင္၊ လားကတ္မည္။ လာလဲေလ၊ လာလဲမယ္ေယ၊ ဂူေတာ္တိုက္ကို၊ လားကတ္မည္။ ရင္၀ေလးေတာင္၊ ေဇာက္သွ်စ္ေတာင္၊ ေရာင္ေတာ္ညီးညီး၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ျမတ္သွ်င္ပင္ေလ၊ ဘုရားႀကီး။ လာလဲေလ၊ လာလဲမယ္ေယ၊ ျမတ္သွ်င္ပင္ကို၊ ဖူးကတ္မည္။ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သူျမဴးေပ်ာ္္၊ သံတြဲၿမိဳ႕မွာ၊ က်ဴးလို႔ေခၚေရ။ ရွိကၾကည့္လည္း၊ ရွိကဗိုလ္က်ဳိင္၊ သံတြဲသူမွာ။ ရြီမႏိုင္။ ေနာက္ကၾကည့္လည္း၊ ေနာက္ကဗိုလ္က်ဳိင္၊ သံတြဲသူမွာ၊ ရြီမႏိုင္။ ဗိုလ္က်ဳိင္က်ဳိင္၊ ဗိုလ္က်ဳိင္အၾကား၊ မခ်ီခ်င္၊ ခ်ီခ်င္ဖ၀ါး၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္သူဖ၀ါး၊ ကမ္ဖာၿမီမွာ၊ ကင္းေယာင္တြား။ တို႔တီတီ၊ တို႔တီတို႔တြတ္၊ ၾကက္တည္က်င္ေလ၊ ၿမီမွာယက္ေယာင္။ ဗိုလ္က်ိဳင္က်ိဳင္၊ ဗိုလ္က်ဳိင္အၾကား၊ ဇႀကၤန္လမ္းကို၊ ေလွ်ာက္လွမ္းလားေရ။ လားတံုလားတံု၊ လားျငားတံု၊ လားစိုင္လားစိုင္၊ လားျငားစိုင္၊ လားစိုင္တံုေျမာက္၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ဇီေတ့ေရာက္ေတ။

ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ေက်ာင္းၿခီတေထာင္၊ ပုိင္ေရဘုန္းႀကီး၊ ျမတ္ေလးလြမ္းၾကင္၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသွ်င္၊ အသွ်င္ဘုန္းႀကီး၊ သံစည္ေၾကာင္၊ ေညာင္ေညာင္တီး။ ဘုန္းႀကီးျမတ္မြန္၊ နာမည္ေကာင္းေက၊ ၀ိဟာစံ။ အသွ်င္ေနာက္က၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ကိုယ္ၾကပ္မကြာ၊ ပါလီေရ။ ေက်ာင္းတလင္းမွာ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္၊ ေမာင္တာညႇိဳးငယ္၊ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္၊ ဒိုးတလင္းမွာ၊ ဒိုးထိုးေရ။ ေက်ာင္းတလင္းမွာ၊ အံလူးေရ။ ႏွမမယ္၊ မယ္ေလလာဆိုက္၊ ေမာင္လာခိုက္၊ မ်က္ရစ္လံုးဆံု၊ ေက်ာင္းတလင္းမွာ၊ ဇိေတ့ၾကံဳ။ ေမာင္ကိုယ္ကို၊ ေမာင္ကိုျမင္လို႔၊ က်ီးကန္းရြီမွာ၊ ငွက္၀ါတေကာင္၊ က်သို႔ေယာင္။ ခၿပီခၿပံဳး၊ သံတြဲသူမွာ၊ ျမပ၀ါကို၊ သြားမွာဖံုး။ ခၿပံဳးရယ္သြင္၊ ေမာင္ကိုျမင္ေက၊ ရယ္မႈဆင္။

အသူ႔ရင္သြီး၊ ပါးတံရင္းမွာ၊ ညႇင္းယင္ၿပီးေက၊ မယ့္ေမာင္ႀကီး။ ေမာင္တာဒါ၊ ေမာင္ဒါလႊတ္လႊတ္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ ေျပာျပလတ္။ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္က၊ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ ခၿပီခၿပံဳး၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ပု၀ါေခ်ကို၊ သြားမွာဖံုး။ ခၿပံဳးရယ္သြင္၊ သူ႔ကိုျမင္ေက၊ ရယ္မႈဆင္။ ငါတာတာ၊ ငါတာကိုယ္တိုင္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ မေျပာႏိုင္။ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ သိခ်င္ေကေလ၊ သိခ်င္သို႔ေသာ္၊ ေက်ာင္းၿခီတေထာင္၊ ပိုင္ေရဘုန္းႀကီး၊ ျမတ္ေလးလြမ္းၾကင္၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသွ်င္။ အသွ်င္ဘုန္းႀကီး၊ သံစည္ေၾကာင္၊ ေညာင္ေညာင္တီး။ ဘုန္းႀကီးျမတ္မြန္၊ နာမည္ေကာင္းေက၊ ၀ိဟာစံ။ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ သိခ်င္ေကေလ၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ျမတ္ကို၊ မီးၾကည့္လီ။ ငါတာတာ၊ ငါတာကိုယ္တိုင္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ မေျပာႏိုင္။

ရယ္ၿပံဳးရယ္ၿပံဳး၊ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားက၊ ေက်ာင္းသာယာကို၊ တက္ခေရ။ ရႊီစေလာင္းႏွင့္၊ အသွ်င္ျမတ္ကို၊ ဆြမ္းေကာင္းမယ္ထြီး၊ ေလာင္းလီေရ။ ေငြစေလာင္းႏွင့္၊ ဆြမ္းေကာင္းမယ္ထြီး၊ ပန္းဇင္းပ်ဳိကို၊ ေလာင္းလီေရ။ ရႊီစေလာင္းႏွင့္၊ ဆြမ္းေကာင္းေလာင္းၿပီး၊ ရင္၀ေလးေတာင၊္ ေဇာက္သွ်စ္ေတာင္၊ ေရာင္ေတာ္ညီးညီး၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ဘုရားႀကီး။ ပန္းမေကာင္းလည္း၊ ပန္းေကာင္မယ္မွာ၊ တင္လတ္ေတ။ ဆုမေကာင္းလည္း၊ ဆုေကာင္းမယ္မွာ၊ ေတာင္းလတ္ေတ။ ဆုေကာင္းေတာင္းၿပီး၊ ပန္းတင္ၿပီးခါ၊ နီလဲခၫို၊ ညခ်မ္းနီမွာ၊ ေတာင္ရိပ္ခို၊ ၿဂိဳးၫိုအိပ္ဆိုက္၊ ကူေတာ္တိုက္မွာ၊ ညလည္းမိုက္။ မယ္ထြီးလားခ်ိန္၊ ညခ်မ္းနီမွာ၊ ပိုးပြင့္ခ်ိန္။ လားခ်ိန္တန္၊ လားစိုင္မယ္႐ို႕၊ လြမ္းလို႔ၾကင္၊ ႏို႔သွ်င္မိႏွင့္၊ ႏို႔သွ်င္ဖက၊ ေဒၚလာပ်ာလို႔၊ တန္းကိုလက္ကိုင္၊ တိုင္ကုိလက္ဆြဲ၊ ႏြဲ႕ေကာင္းသာဖြယ္၊ သံတြဲၿမိဳ႕က၊ ေမွ်ာ္ယင့္မည္။

လက္ၿခီဆယ္ေခ်ာင္း၊ သံတြဲသူမွာ၊ ဆံုစြာေပါင္း၊ လက္ေကာက္႐ံု႕တံ၊ု ၾကာမံုအဆင္၊ ဆယ္ေခ်ာင္းလက္ကို၊ ဦးထိပ္တင္။ ကိုယ္ပင္ပင္၊ ကိုယ္ပင္႐ိုက်ဳိး၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ျမတ္ကို၊ ရွိမိုးခိုး။ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္လႊတ္လႊတ္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ ေျပာျပလတ္။ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ခုေ၀၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ ေျပာျပေရ။ အရွိမ႑ိဳင္၊ ကိုးၿမိဳ႕ပိုင္၊ ရခိုင္ခိုင္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕စား၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ စံကာဖြားေက၊ ဘုရင္သား။ ဆံထံုးကြင္းခၽြတ္၊ နဘီ၀တ္၊ ေခ်ာမြတ္ရႊီေရာင္။ ရခိုင္ကၽြန္းမွာ၊ ပန္းတံေမာင္ခ်င့္၊ နင့္ေမ်ာက္သားခ်င့္၊ နင္မသိလား။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ သံတြဲသူ၊ မယ္တာ အားပါးရလီေရ။

ႏွမမယ္၊ မယ္ေလလာခိုက္၊ ေမာင္လာဆိုက္။ မ်က္ရစ္လံုးဆံု၊ ေက်ာင္းတလင္းမွာ၊ ဇီေတ့ၾကံဳခါ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္၊ ေက်ာင္းတလင္းမွာ၊ ဒိုးထိုးေရ၊၊ ေက်ာင္းတလင္းမွာ၊ အံလွဴးေရ။ သံတြဲသူမွာ၊ ေမာင္ကိုယ္ကို၊ ေမာင္ကိုျမင္လို႔၊ ကၿပီကၿပံဳး၊ ျမပု၀ါကို၊ သြားမွာဖံုး။ ကၿပံဳးရယ္သြင္၊ ေမာင္ကိုျမင္ေက၊ ရယ္မွဳဆင္။ အရွိမ႑ိဳင္၊ ကိုးၿမိဳ႕ပိုင္၊ ရခိုင္ခိုင္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕စား၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ စံကာဖြားေက၊ ဘုရင့္သား။ ဆံထံုးကြင္းခၽြြတ္၊ နဘီ၀တ္၊ ေခ်ာမြတ္ရႊီေရာင္၊ ရခိုင္ကၽြန္းမွာ၊ ေမ်ာက္သားေမာင္၊ မယားလ်ာ၊ သားလ်ာေမာင့္မွာ၊ ဟိေရလား။ မယားလ်ာ၊ သားလ်ာစမ္းလည္း၊ သံတြဲၿမိဳ႕မွာ၊ စမ္းခေလ့။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရအခါ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ကၿပီကၿပံဳး၊ ပု၀ါေခ်ကို၊ သြားမွာဖံုး။ ကၿပံဳးရယ္သြင္၊ မယ္ကိုျမင္ေက၊ ရယ္မွဳဆင္။ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားေ၀၊ ခ်စ္လိပ္ျပာစင္၊ ေမာင္စကားကို၊ ရႊီနားတင္၊၊ တလဂၤုနီ၊ စနီရန္ဖက္၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္မွာ၊ တျဂက္ျဂက္။ ရက္ကမသင့္။ အရီးေကအသွ်င္၊ အခင္ပင္ မသနား၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္ကို၊ သံတြဲၿမိဳ႕ႏွင့္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ခြဲလို႔ထားေရ။ ဘေဇာင္ႀကံေက၊ ၀ါးတလံုးမွာ၊ ကုန္းခ်င္းနံၿပိဳင္၊ အတူထိုင္၊ ရႊီလိုင္ကိုဆြဲ၊ သံတြဲၿမိဳ႕ႏွင့္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ေပ်ာ္ရမည္။ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္၊ ေမာင္တာစကား၊ ေျပာလိုက္ေတခါ၊ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားက၊ အမိမႀကိဳက္၊ ဟိလီပတ္စီ၊ အဖမႀကိဳက္၊ ဟိလီပတ္စီ၊ ႏွစ္ပါးႀကိဳက္သူ၊ သေဘာတူေက၊ ယူလီဖို႔ရာ။ လာရာလာလတ္၊ ေမာင္တေယာက္ကို၊ လက္မလႊတ္။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္ခုေ၀၊ ေဇာင္စကားကို၊ သံတြဲသူမွာ၊ ေျပာလီေရ။ ယင္းပိုင္ဆိုၿပီး၊ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားကား၊ သံတြဲၿမိဳ႕ကို၊ ျပန္လီေရ။

အၿခီ၀င္း၀င္း၊ ၾကက္မင္းလည္းတြန္၊ သံတြဲၿမိဳ႕မွာ၊ မိုးလင္းျပန္ခါ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားထံ၊ လားလီေရ။ အသီးတိုေတာင္း၊ ဗိုင္း၀င့္ရာႏွင့္၊ ျခည္ျဖတ္ရာမွာ၊ သံျခည္ေခါင္း၊ ႏွစ္ပါးစံပါယ္၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္မွာ၊ ျခည္ေခါင္း ေမာင္ႏွင့္မႈတ္ကတ္ေတ။ ခနဲစကား၊ ဘားဇီစကား၊ ေျပာလီေရ။ ခုႏွစ္ကယ္ရက္၊ သွ်စ္ရက္စိလို႔၊ ဥဒရာဇ္စံပါယ္၊ ျမဳံျပည္ရပ္က၊ ဇရပ္က်ိဳးႏွင့္၊ သီက်ိဳးနာမည္၊ ၿမံဳျပည္ရပ္က၊ ပင့္ဆိုင္းေရ။ ခုနစ္ကယ္ရက္၊ သွ်စ္ရက္စိေက၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ေနာက္က၊ ကိုယ္ၾကပ္မကြာ၊ ၿမံဳျပည္ရပ္ကို၊ လားရမည္။ ေဇာင္စကားကို၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားကို၊ ေျပာလီေရ။ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားေ၀၊ ဇရပ္က်ိဴးႏွင့္၊ သီက်ိဳးနာမည္၊ ဥဒရာဇ္စံပါယ္၊ ၿမံဳျပည္ရပ္က၊ ပင့္ဆိုင္းေရ။ ေက်ာက္ဂူဘုရား၊ ခုႏွစ္ပါးလည္း၊ တည္လိမ့္မည္။ သဲဇာတီလည္း၊ တည္လိမ့္မည္။ အေကာက္တေထာင္၊ ၀ကၤပါလည္း၊ တည္လိမ့္မည္။ ေခ်ာင္းႀကီးလဟာ၊ မကူးသာ၊ ေခ်ာင္းငယ္ပ်က္လက္၊ တန္းထားပ်က္ကို၊ ဆင္လိမ့္မည္။ အေတာင္သံုးဆယ္၊ တင္းခြန္ရွည္ကို၊ လႊင့္လိမ့္မည္။ ျမံဳျပည္အရပ္က၊ ပင့္ထားေရ။ မ်ားမ်ားမၾကာ၊ ျမံဳျပည္အရပ္မွာ၊ သံုးႏွစ္တာ၊ ငါတာခု၀ယ္၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ေနာက္က၊ ကိုယ္ၾကပ္မကြာ၊ ျမံဳျပည္အရပ္ကို၊ လားရဖို႔ယာ။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရနိက၊ မယ္တာတရီး၊ သံတြဲသူမွာ၊ ေၾကာင္းၾကႀကီးေရ။ ဘေဇာင္ႀကံေက၊ ျမံဳျပည္ရပ္ကိ၊ု လားႏိုင္မည္။ လားျပန္ေကလည္း၊ ျမံဳမင္းသမီး၊ အထြီးလွစြာ၊ နာမည္ထားေက၊ ပန္းနီလာ။ အသက္သံုးဆယ္၊ အရြယ္တိုင္ၿပီး၊ ပန္းနီလာကို၊ လင္မပီး။ သူ႔လင္ျမင္ေက၊ ဖ်က္တတ္ေတ။ သူ႔သားျမင္ေက၊ ဖ်က္တတ္ေတ။ ဖ်က္ေတအစစ္၊ ပန္းနီလာမွာ၊ ျမံဳျပည္စ်ီးမွာ၊ ကြမ္းမ်က္ခ်စ္ႏွင့္၊ ေမာင္ကိုျမင္လီ၊ ကၿပီကျပံဳး၊ ျမပ၀ါကို၊ သြားမွာဖံုး။ ကျပံဳးရယ္သြင္၊ ေမာင္ကိုျမင္ေက၊ ရယ္မႈဆင္ဖို႔။ ရယ္မႈလည္းဆင္၊ ယင္းခါမခ်ဳိ႕၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ ပန္းနီလာႏွင့္၊ ေပ်ာ္လီဖို႔။ သူ႔ဓါးကိုကိုင္၊ သူ႔အပိုင္။ သူရီကိုေသာက္၊ သူ႔လက္ေအာက္။ အရာတဖန္၊ သံထန္ျပန္လို႔၊ မယ္ထံပါးသို႔၊ ေရာက္ခဲဖို႔။ ေဇာင္ပိုင္လည္းဆို၊ သံတြဲသူမွာ၊ ငိုလည္းငို။ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားေ၀၊ တျပည္ျပည္၊ တျပည္ကားကြဲ၊ ေမာင္တေယာက္ကို၊ မေၾကာင့္ၾကကဲ့။ ထပိန္တိုေတာင္း၊ ႐ိုင္းသူမမွာ၊ ၀ါးနေဒါင္းႏွင့္၊ စကားကိုထက္၊ ဘားဇီကိုပင္၊ ပန္းနီလာကို၊ မေျပာခ်င္။ တဖဲ့ေက၊ တဖဲ့ကိုမွ်၊ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားေ၀၊ မေၾကာင့္ၾကက့ဲ။ မ်ားမ်ားမၾကာ၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ သံုးႏွစ္တာ။ ဒန္းစိထိုက္ထံ၊ သံတြဲသူ၊ ငယ္ေမ်ာက္သားမွာ၊ ရႊီဖ်ာထက္မွာ၊ ပ်ဳိးထားျပန္။ ဒန္းစိလည္းေပါက္၊ သံတြဲၿမိဳ႕မွာ၊ ေမာင္လည္းေရာက္ဖို႔။ ေဇာင္ပင္တရီး၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားမွာ၊ မယံုသီး။ မဟုတ္ေကလ့ဲ၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားေ၀၊ ႏွစ္ပါးစံပါယ္၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္မွာ၊ သစၥာခြင္ကို၊ တက္ကတ္မည္။ ဒါးရွည္လွံရွည္၊ မေညာင္းရွည္၊ ဒါးရွည္စံုေျမာက္၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္၊ သစၥာခြင္မွာ၊ မိုးႀကိဳးေက်ာက္ႏွင့္၊ ေက်ာက္ခံုးတိုင္၊ သံတိုင္အၾကား၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္မွာ၊ သစၥာထား၊ ေက်ာက္ခံုးတိုင္၊ သံတိုင္က်ဳိးလည္း၊ က်ဳိးလီပတ္စီ၊ ေမာင္ထြီးသစၥာ၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ ပန္းနီလာႏွင့္၊ မယြင္းပါ။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္လည္းဆို၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္၊ သစၥာေမာင္ႏွင့္၊ ထားလီေရ။ ဒန္းစိထိုက္တန္၊ ရႊီေက်ာက္ဖ်ာမွာ၊ သံတြဲသူမွာ၊ ပ်ဳိးထားျပန္။ ခုနစ္ေကရက္၊ သွ်စ္ရက္စိလို႔၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ေနာက္က၊ ေတာင္မြိျခင္းျခင္း၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ယပ္တစင္းႏွင့္၊ သပိတ္အိုးလိုင္လြယ္၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ေနာက္က၊ ျမံဳျပည္အရပ္ကို၊ လိုက္ခေရ။ လားစိုင္လားစိုင္၊ လားျငားစိုင္၊ လားစိုင္တံုေျမာက္၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ ဇီေတ့ေရာက္ေတ။ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ ဇီေတ့ေရာက္ခါ၊ အေကာက္တေထာင္၊ ၀ကၤပါ၊ သွ်စ္ေသာင္းေလးေထာင္၊ တည္လီေရ။ သဲဇာတီလည္း၊ တည္လီေရ။ ေက်ာက္ဂူဘုရား။ ခုနစ္ပါးလည္း၊ တည္လီေရ။ ေခ်ာင္းႀကီးလဟာ၊ မကူးသာ၊ ေခ်ာင္းငယ္ပ်က္လက္၊ တန္းထားပ်က္ကို၊ ဆင္လီေရ။ အေတာင္သံုးဆယ္၊ တင္းခြန္ရွည္ကို၊ လႊင့္လီေရ။ မ်ားမ်ားမၾကာ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ေနာက္က၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ သံုးႏွစ္ၾကာေရ။ သံုးႏွစ္ၾကာခါ၊ ျမံဳမင္းသမီး၊ အထြီးလွစြာ၊ နာမည္ထားေက၊ ပန္းနီလာ။ ႏွမမယ္၊ မယ္ေလလာခိုက္၊ ေမာင္လာဆိုက္၊ မ်က္ရစ္လံုးဆံု၊ ပန္းနီလာႏွင့္၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ျမံဳျပည္စ်ီးမွာ၊ ဇီေတ့ႀကံဳ။ ေမာင္ကိုယ္ကို၊ ေမာင္ကိုျမင္လို႔၊ ကၿပီကၿပံဳး၊ ျမပ၀ါကို၊ သြားမွာဖံုး၊ ကၿပံဳးရယ္သြင္၊ ေမာင္ကိုျမင္၊ ပန္းနီလာမွာ၊ ရယ္မႈဆင္။ က်ီးကန္းရြီမွာ၊ တုတ္က်ာတေကာင္၊ က်သို႔ေယာင္၊ အသူ႔ရင္သြီး၊ ပါးတံရင္းမွာ၊ ညႇင္းယင္ၿပီးေက၊ အသူ႔သြီးလဲ။ ေမာင္တာဒါ၊ ေမာင္တာလြတ္လြတ္၊ မယ္ကိုခ်စ္ေက၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ ေျပာျပလတ္။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္လည္းဆို၊ ပန္းနီလာမွာ၊ မီးလီေရ။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရခါက၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ကၿပီကျပံဳး၊ ျမပ၀ါကို၊ သြားမွာဖံုး။ ကျပံဳးရယ္သြင္၊ မယ္ကိုျမင္ေက၊ ရယ္မႈဆင္။ ငါပင္ကိုယ္တိုင္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ မေျပာႏိုင္။ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ သိခ်င္ေကလည္း၊ ေက်ာင္းၿခီတေထာင္၊ ပိုင္ေရဘုန္းႀကီး၊ ျမတ္ေလးလြန္းၾကင္၊ ဂူေတာ္တိုက္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသွ်င္၊ အသွ်င္ဘုန္းႀကီး၊ သံစည္ေၾကာင္၊ ေညာင္ေညာင္တီး။ ဘုန္းႀကီးျမတ္မြန္၊ နာမည္ေကာင္းေက၊ ၀ိဟာစံ။ ပန္းနီလာ၊ ခ်စ္သူမယ္ေ၀၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ျမတ္ကို၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ မီးၾကည့္လီ။ ပန္းနီလာ၊ ခ်စ္သူမနီ၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ထံကို၊ တက္ခေရ။ လက္ၿခီဆယ္ေခ်ာင္း၊ ပန္းနီလာမွာ၊ ဆံုစြာေပါင္း။ လက္ေကာက္႐ုံ႕တံု၊ ၾကာမံုအဆင္၊ ဆယ္ေခ်ာင္းလက္ကို၊ ဦးထိပ္တင္။ ကိုယ္ပင္ပင္၊ ကိုယ္ပင္႐ိုက်ဳိး၊ ပန္းနီလာမွာ၊ အသွ်င္ျမတ္ကို၊ ရွိမိုးခိုးေရ။ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္လြတ္လြတ္၊ တပည့္ေမာင္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ ေျပာျပလတ္။ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ခုေ၀၊ တပည့္ေမာင္၊ မိစိုင္လာႏွင့္၊ ဖစိုင္လာကို၊ ေျပာလီေရ။ အရွိမ႑ိဳင္၊ ကိုးျမိဳ႕ပိုင္၊ ရခိုင္ခိုင္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕စား၊ နန္းေတာင္ညာမွာ၊ စံကာဖြားေက၊ ဘုရင္သား။ ဆံထံုးကြင္းခၽြတ္၊ နဘီ၀တ္၊ ေခ်ာမြတ္ရႊီေရာင္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ပန္းတံေမာင္ခ်င့္။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရခါက၊ ပန္းနီလာကား၊ ေမာင္ဟိရာကို၊ လားလီေရ။ နေဘးျဖဴ၊ ခ်စ္သူေမာင္ေ၀၊ မယားလ်ာ၊ သားလ်ာေမာင့္မွာ၊ ဟိေရလား။ မယားလ်ာ၊ သားလ်ာစမ္းလည္း၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ စမ္းခေလ့။ ေဇာင္ပိုုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္စကား၊ ပန္းနီလာမွာ၊ ေျပာလီေရ။ စကားကိုထား၊ ဘားဇီကိုပင္၊ ပန္းနီလာကို၊ မေျပာခ်င္။ မေျပာခ်င္လည္း၊ သူ႔ဒါးကိုကိုင္၊ သူ႔အပိုင္။ သူ႔ရီကိုေသာက္။ သူ႔လက္ေအာက္။ မခ်စ္ေကလည္း၊ ေအာင့္ကာနမ္းေရ။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္ဆိုလည္း၊ ယခုတိုင္တိုင္၊ ပန္းနီလာ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားေ၀။ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ မနီႏိုင္။ ငါတာခု၀ယ္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕ကို၊ ျပန္ရမည္။ ရခိုင္ၿမိဳ႕ကို၊ ျပန္ျပန္ေကလဲ့၊ ေနာက္ေနာင္တခါ၊ ျမံဳျပည္ရပ္ကို၊ ေရာက္ေသာခါ၊ ပန္းနီလာ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားကို၊ ထိမ္းျမားမည္ရာ။ ေဇာင္စကားကို၊ ၾကားေရခါ၊ ေဇာင္ပိုင္တရီး၊ ပန္းနီလာမွာ၊ မယံုသီး။ ဥေဒါင္းတေကာင္၊ အေတာင္သတ္လို႔၊ ငါေရာက္ျပန္ေက၊ ျမံဳျပည္ရပ္မွာ၊ တြန္လိမ့္မည္။ ဥေဒါင္းတေကာင္၊ ထိုက္ထံၿပီးေက၊ ပန္းနီလာကို၊ အပ္လီေရ။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္တရီး၊ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္မွာ၊ ရႊီေက်ာင္းသခင္၊ အသွ်င္ျမတ္ႏွင့္၊ သံုးႏွစ္စိေက၊ ေတာင္မိြျခင္းျခင္း၊ ယပ္တစင္းႏွင့္၊ သပိတ္လိုင္လြယ္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕ကို၊ ျပန္ခေရ။

သံုးႏွစ္စိလည္း၊ သံတြဲသူမွာ၊ တနိတခါ၊ တလတေခါက္၊ ဒန္းစိေပါက္ကို၊ ၾကည့္လီေရ။ ဒန္းစိလည္းေပါက္၊ သံတြဲၿမိဳ႕ကို၊ ေမာင္လည္းေရာက္မည္။ အသူလာေရ၊ သံတြဲၿမိဳ႕က၊ ခြီးေဟာင္ေရ။ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္၊ ေမာင္တာလာေရ၊ သံတြဲၿမိဳ႕မွာ၊ ခြီးေဟာင္ေရ။ သံတြဲသူ၊ မယ္တာမ်က္စိ၊ ပန္းတံမင္းသား၊ ေမ်ာက္သားေမာင္ကို၊ ျမင္ခီမိ။ ေဇာင္ပိုင္ပိုင္၊ ေဇာင္ပိုင္ဆိုလို႔၊ ႏွစ္ပါးစံပါယ္၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္၊ သံတြဲၿမိဳ႕ႏွင့္၊ ရခိုင္ၿမိဳ႕မွာ၊ ၀ါးတလံုးမွာ၊ ကုန္းခ်င္းနံၿပိဳင္၊ အတူထိုင္၊ ရႊီလိုင္ကိုဆြဲ၊ ေဒၚႏွင့္ေမာင္႐ို႕၊ ေပ်ာ္ရမည္။ ပန္းတံမင္းသား၊ လူလွေမာင္ေ၀၊ မိသအိုႏွင့္၊ ဖသအိုကို၊ ေခၚၿပီးေကလည္း၊ သံတြဲသူ၊ ခ်စ္ေမ်ာက္သားကို၊ ဆိုခေလ့။

(ပေဒ) = အခြင့္

(အဆက္ဟိပါသိမ့္သည္။ ၀တၳဳမွာ ၀တၳဳရွည္ျဖစ္ပါသည္။ ပီေစာင္မွတဆင့္ကူးယူျခင္းမဟုတ္ပါ။ ႏႈတ္တိုက္ရြတ္ဆိုသည္ကို ျပန္ရြီးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပီမူတိုက္ရိုက္မဟုတ္ေသာ္လည္း ပီမူမွတဆင့္ကူးထားေသာလက္ရြီးမူကို ထရီပူရတြင္ ကိုယ္တိုင္ျမင္ဖူးပါသည္။ ယခု လံုးခ်င္း၀တၳဳအရြယ္အထူဟိပါသည္။ ပီအၤဂါဆိုလွ်င္ အင္တန္မ်ားမ်ားဟိမည္ဟု ခန္႔မွန္းရပါသည္။)