ဝန်ကြီးချုပ် Netanyahu ၏ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေညီလာခံ မိန့်ခွန်း အပိုင်း (၁)

# ဝန်ကြီးချုပ် Netanyahu ၏ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေညီလာခံ မိန့်ခွန်း အပိုင်း (၁)

**ထုတ်ဝေသည့်နေ့ — ၂၀၂၆ ခုနှစ် စက်တင်ဘာ ၂၄ ရက်**

## စာမျက်နှာ ၁

**မစ္စတာဥက္ကဋ္ဌ၊**

ကျွန်ုပ် မစတင်မီ ကြေညာချက်လေးတစ်ခု အရင်ပြောပါရစေ။

ဒီခန်းမထဲကနေ မထွက်သေးတဲ့ **ကိုယ်ကျင့်တရားကင်းမဲ့တဲ့သူတွေ** ရှိသေးရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားကြပါ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

အမျိုးသမီး၊ အမျိုးသားများခင်ဗျား—

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၄ နှစ်က ကျွန်တော် ဒီစင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်ပြီး **အနီရောင်မျဉ်းတစ်ကြောင်း** ဆွဲခဲ့ပါတယ်။

အီရန်ရဲ့ လူသတ်သမား အာဏာရှင်အစိုးရက အစ္စရေးကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အဏုမြူဗုံးတွေ၊ နျူကလီးယားလက်နက်တွေ ထုတ်လုပ်နိုင်လာတာကို တားဆီးမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပြုခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနျူကလီးယားလက်နက်တွေဟာ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကိုပါ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပါတယ်။

**အဲဒါကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။**

အခု ကျွန်တော် ပြောမယ့်အရာက သင့်တို့ကို အံ့အားသင့်စေနိုင်ပါတယ်။

အီရန်ရဲ့ နျူကလီးယားစက်ရုံတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာဟာ ခက်ခဲပါတယ်။ အလွန်ခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးအနေနဲ့ ကျွန်တော် ချမှတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေထဲမှာ အလွယ်ကူဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒါကို မလုပ်ခဲ့ရင် **ကျွန်တော်တို့အားလုံး သေဆုံးသွားကြမှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။**

---

## စာမျက်နှာ ၂

အခု နောက်ဆုံးပေါ် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ရယ်စရာအဖြစ်အပျက်ကို နားထောင်ချင်ပါသလား။

အစ္စရေးဟာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နေခြင်းအားဖြင့် ဒီခန်းမထဲကနေ ကိုယ်စားလှယ်တွေ ထွက်သွားခဲ့တဲ့ နိုင်ငံအများအပြားကိုပါ ကာကွယ်ပေးနေပါတယ်။

တကယ်တော့ အဲဒီနိုင်ငံတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်အများအပြားက အီရန်ရဲ့ နျူကလီးယားလက်နက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို သီးသန့်ကျေးဇူးတင်ကြပါတယ်။

ဒီလို အလွန်ကြီးမားတဲ့ နှစ်မျက်နှာပြမှုမျိုးကို စိတ်ကူးယဉ်ဖို့တောင် ခက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတာပါ။

ဒါဟာ အစ္စရေးအနေနဲ့ အဖျက်အဆီးခံရမယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး။

၁၉၆၇ ခုနှစ် ဇွန်လ ၅ ရက်နေ့မှာ အစ္စရေးဟာ မိမိတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြွေးကြော်ထားတဲ့ ရန်သူတွေနဲ့ ဝန်းရံခံထားရပါတယ်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ဟာ ယူဒီးယားနဲ့ ဆမာရီးယား၊ ဂျူးလူမျိုးတွေရဲ့ သမိုင်းဝင်ဇာတိမြေ အလယ်ဗဟိုမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဂါဇာမှာလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဂိုလန်ကုန်းမြင့်မှာလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။

မစ္စတာ Ashara၊ ဂျူးလူမျိုးတွေဟာ မိုးဇက်လက်ထက်ကတည်းက ဂိုလန်ကုန်းမြင့်မှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ သိထားသင့်ပါတယ်။ သမ္မာကျမ်းစာထဲမှာ ဖတ်နိုင်ပါတယ်။

၁၉၆၇ ခုနှစ် ခြောက်ရက်စစ်ပွဲ မတိုင်မီ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အဲဒီနေရာတွေထဲက ဘယ်နေရာမှာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သေးငယ်တဲ့ မြေကွက်လေးတစ်ခုထဲမှာပဲ ရှိခဲ့ပါတယ်။ အခုလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ အဲဒီမြေဧရိယာဟာ အာရပ်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးရဲ့ မြေဧရိယာရဲ့ **သုံးပုံတစ်ပုံ ရာခိုင်နှုန်းခန့်** သာ ရှိပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က အစ္စရေးကို ကိုလိုနီဝါဒလို့ စွပ်စွဲကြပါတယ်။ ဘယ်လို ကိုလိုနီဝါဒလဲ။

ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်သူတွေက စွပ်စွဲနေကြတာလဲ။ သူတို့ထဲမှာ ဗြိတိန်နဲ့ ပြင်သစ်က လူတွေပါဝင်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်အတွက်ပဲ—**ကိုလိုနီဝါဒဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့ကြတာပါ။** သူတို့ရဲ့ ကိုလိုနီတွေက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံခဲ့ပါတယ်။

ကိုလိုနီဝါဒတဲ့လား... တော်ပါတော့။ ဒါဟာ နောက်ထပ် မုသားတစ်ခုပါ။

အဲဒီအချိန်မှာတော့ ဒီကမ္ဘာမြေရဲ့ သေးငယ်တဲ့ နေရာလေးတစ်ခုမှာပဲ—အနောက်ဘက်ကမ်း မရှိ၊ ဂါဇာမရှိ၊ ဂိုလန်ကုန်းမြင့်မရှိဘဲ—တစ်ခုတည်းသော ဂျူးနိုင်ငံရဲ့ ရှင်သန်ရေးအတွက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီပဋိပက္ခဟာ နယ်မြေတွေအကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ **ဘယ်နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာမဆို ဂျူးနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ရှိနေခြင်းကို ဆန့်ကျင်တဲ့ကိစ္စ ဖြစ်ပါတယ်။**

အဲဒီအချိန်မှာ အစ္စရေးကို ကျူးကျော်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အာရပ်စစ်တပ် သုံးတပ်က ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့ပါတယ်။

---

## စာမျက်နှာ ၃

အဲဒီအချိန်က အစ္စရေးလူမျိုးတွေ ဘာလုပ်နေကြတယ်ဆိုတာ သိပါသလား။

လူထောင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးမယ်လို့ ခန့်မှန်းပြီး **အစုလိုက်အပြုံလိုက် မြှုပ်နှံမယ့် သင်္ချိုင်းတွေကို တူးနေကြပါတယ်။**

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က Pennsylvania ပြည်နယ်၊ Philadelphia မြို့မှာ အစ္စရေးအထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။

စစ်ပွဲစတင်မယ့် ငါးရက်အလိုမှာ ကျွန်တော် အစ္စရေးကို ပြန်ပျံသန်းခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်ရောက်တဲ့အခါ တစ်နိုင်ငံလုံး အလင်းမဲ့ မီးပျက်နေပါတယ်။

အစ္စရေးဟာ ဖြစ်လာတော့မယ့် တိုက်ခိုက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်နေပါတယ်။

ကျွန်တော့်အစ်ကို **Jonathan (Yoni)** ကို တွေ့ဖို့ ပြန်လာခဲ့တာပါ။

သူဟာ အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ် လေထီးတပ်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးနီးပါးလိုပဲ သူ့တပ်ဖွဲ့လည်း စည်းရုံးထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။

သူ့ကို လိုက်ရှာတဲ့အခါ လေထီးတပ်သားတွေဟာ Ramle အနီးက လိမ္မော်ခြံတွေထဲမှာ စခန်းချထားတယ်လို့ သိရပါတယ်။

ကျွန်တော် အဲဒီကိုသွားပြီး စစ်သားတချို့ကို—

“Yoni Netanyahu ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ သိပါသလား” လို့ မေးပါတယ်။

“မသိဘူး။”

“မသိဘူး။”

နောက်ဆုံး လူတစ်ယောက်က—

“အိုး၊ မင်းပြောတာ အဲဒီလူငယ်ကိုလား။ ဟုတ်တယ်၊ နောက်ထပ်ခြံတစ်ခြံမှာ ရှိတယ်” လို့ ပြောပါတယ်။

အဲဒီကိုသွားလိုက်တော့ သစ်ပင်တန်းရှည်ကြီးရဲ့ အဆုံးမှာ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ သူ အလွန်အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။

“Bibi၊ မင်းဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ” လို့ မေးပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ပြေးပြီး ဖက်လိုက်ကြပါတယ်။

စစ်တပ်သုံး ကော်ဖီတစ်ခွက် သောက်ရင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်ပါတယ်။

“Yoni၊ ဘာဖြစ်မယ်ထင်လဲ”

သူ ခဏရပ်သွားပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောပါတယ်။

**“ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရမှာပါ။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”**

ဒီစကားတွေကို မနေ့တစ်နေ့ကလို ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်။

**“ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရမှာပါ။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”**

ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရခဲ့ပါတယ်။

ကိုးနှစ်အကြာမှာ ပါလက်စတိုင်းအကြမ်းဖက်သမားတွေက အစ္စရေးကို ဦးတည်ပျံသန်းနေတဲ့ ခရီးသည်တင်လေယာဉ်တစ်စင်းကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလေယာဉ်ကို Uganda နိုင်ငံ၊ Entebbe မြို့ကို ခေါ်သွားပါတယ်။

နာဇီတွေလိုပဲ အကြမ်းဖက်သမားတွေက ဂျူးခရီးသည်တွေ—အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ ကလေး၊ မွေးကင်းစကလေးတွေကို—ရွေးထုတ်ခဲ့ပါတယ်။

အစ္စရေးက ပါလက်စတိုင်းအကြမ်းဖက်သမားတွေကို လွှတ်မပေးရင် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပါတယ်။

၁၉၇၆ ခုနှစ် ဇူလိုင်လ ၄ ရက်၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရဲ့ Bicentennial နေ့မှာ ခေတ်သစ်သမိုင်းထဲက အထူးအံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကယ်ဆယ်ရေးစစ်ဆင်ရေးတွေထဲက တစ်ခုကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပါတယ်။

Yoni က သူ့ရဲဘော်ရဲဘက်တွေနဲ့အတူ အာဖရိကတိုက်ရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို ဦးဆောင်သွားခဲ့ပါတယ်။

အံ့ဖွယ်သဖွယ်ပဲ သူတို့က ဂျူးဓားစာခံ **၁၀၃ ဦး** ကို ကယ်ဆယ်ပြီး အားလုံးကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

---

## စာမျက်နှာ ၄

ကျွန်တော့်အစ်ကိုဟာ ကယ်ဆယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ သေဆုံးခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော စစ်သား ဖြစ်ပါတယ်။

Yoni ကျဆုံးခဲ့တဲ့နေရာမှာ မကြာသေးမီက သူ့ရုပ်တုကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ Uganda ကိုလည်း ကျွန်တော် ထပ်မံကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့—

Yoni ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်တစ်ဝက်ကျော်ကအတိုင်း ယနေ့လည်း မှန်ကန်နေဆဲပါ။

**“ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရမှာပါ။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”**

ဒါကို ၂၀၂၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၇ ရက်နေ့ထက် ပိုပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြသခဲ့တဲ့အချိန် မရှိပါဘူး။ အဲဒီနေ့ဟာ အစ္စရေးသမိုင်းမှာ အမှောင်မိုက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီ ကြောက်မက်ဖွယ်နေ့မှာ ပါလက်စတိုင်းအကြမ်းဖက်သမား ထောင်ပေါင်းများစွာဟာ ဂါဇာကနေ အစ္စရေးနိုင်ငံထဲ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဂါဇာထဲမှာ **အစ္စရေးလူတစ်ဦးတောင် မရှိခဲ့ဘူး** ဆိုတာ သိစေချင်ပါတယ်။

အရပ်သားတစ်ဦးမှ မရှိပါဘူး။ စစ်သားတစ်ဦးမှ မရှိပါဘူး။ တစ်ဦးတောင် မရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အနည်းငယ်မျှတောင် အရေးမပါခဲ့ပါဘူး။

ဟားမတ်စ်အကြမ်းဖက်သမားတွေဟာ Holocaust နောက်ပိုင်း ဂျူးလူမျိုးတွေကို အဆိုးရွားဆုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်။

သူတို့ဟာ အိမ်တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် ဝင်ပြီး အစ္စရေးအရပ်သားတွေကို အနီးကပ် ပစ်သတ်ခဲ့ပါတယ်။

သူတို့ဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ လူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတာကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြီး ရက်စက်စွာ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့ ဘယ်သူတွေကို သတ်ခဲ့ကြတာလဲ။

သူတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေဖြစ်တဲ့ အစ္စရေးလူမျိုးတွေကိုပါ။ သူတို့ကို အလုပ်အကိုင်ပေးခဲ့သူတွေ၊ ကင်ဆာကုသမှုခံယူဖို့ ဂါဇာနယ်စပ်က ပါလက်စတိုင်းကလေးတွေကို အစ္စရေးဆေးရုံတွေဆီ ကိုယ်တိုင်မောင်းပို့ပေးပြီး ပြန်ခေါ်ပေးခဲ့သူတွေကိုပါ။

ဒီလို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမျိုးကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပါသလား။

ဒီဟားမတ်စ်အကြမ်းဖက်သမားတွေဟာ Holocaust မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကိုတောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ကလေးငယ်တွေကို မိဘတွေရဲ့ရှေ့မှာ မီးရှို့သတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသားတွေကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ရက်စက်စွာ အဓမ္မပြုကျင့်ပြီးနောက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

စုစုပေါင်း အဲဒီနေ့မှာ အစ္စရေးလူ **၁,၂၀၀** ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။

လူဦးရေ ၁၀ သန်းရှိတဲ့ နိုင်ငံအတွက် ဒီအရေအတွက် ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ပြောပြပါမယ်။

အမေရိကန်လူဦးရေနဲ့ အချိုးညီအောင်တွက်ရင် ၂၄ နာရီမပြည့်မီ အပြစ်မဲ့အမေရိကန် **၄၀,၀၀၀** သတ်ဖြတ်ခံရတာနဲ့ တူပါတယ်။

ဒါဟာ 9/11 ဖြစ်ရပ်ထက် **၁၆ ဆ** ဖြစ်ပါတယ်။

၉/၁၁ ဖြစ်ရပ် ၁၆ ကြိမ် တစ်ပြိုင်နက်ဖြစ်ခဲ့သလိုပါပဲ။

အဲဒီအမှောင်မိုက်ဆုံးနေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူတွေက အစ္စရေး ပြိုလဲသွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မပြိုလဲခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီအစား ကျွန်တော်တို့ဟာ ခြင်္သေ့တွေလို ထပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူရဲကောင်းစစ်သားတွေဟာ **မျက်နှာစာခုနစ်ခုမှာ စစ်ပွဲ** ဆင်နွှဲပြီး နေ့စဉ်တိုက်ခိုက်နေကြပါတယ်။

New Jersey ပြည်နယ်အရွယ်အစားလောက်သာရှိတဲ့ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက မျက်နှာစာခုနစ်ခုမှာ သုံးနှစ်ကြာ စစ်တိုက်နိုင်တာကို တခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ သိပါသလား။

---

## စာမျက်နှာ ၅

မျက်နှာစာခုနစ်ခုဆိုတာ—

**ဟားမတ်စ်၊ ဟစ်ဇ်ဘိုလာ၊ ဟူသီများ၊ အီရန်၊ အီရတ်ရှိ ပြည်သူ့စစ်များ၊ ဆီးရီးယားရှိ ပြည်သူ့စစ်များ၊ ယူဒီးယားနှင့် ဆမာရီးယားရှိ ပါလက်စတိုင်းအကြမ်းဖက်သမားများ** ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့အားလုံးဟာ ကျွန်တော်တို့ကို ကမ္ဘာမြေပေါ်ကနေ ဖျက်ပစ်ဖို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ပြိုလဲမယ့်အစား သူတို့အားလုံးကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်ချက်တွေ ပေးခဲ့ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာမိတ် အမေရိကန်မိတ်ဆွေတွေနဲ့အတူ အီရန်ရဲ့ ကြည်းတပ်၊ ရေတပ်၊ လေတပ်နဲ့ နျူကလီးယားစက်ရုံတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်။

အစ္စရေးက ဟားမတ်စ်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။

ဟစ်ဇ်ဘိုလာကိုလည်း အကြီးအကျယ် ထိုးနှက်ခဲ့ပါတယ်။

Pager တွေကို မှတ်မိကြပါသလား။

ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့ **ဟစ်ဇ်ဘိုလာကတော့ အဲဒီအကြောင်းကို သေချာမှတ်မိနေမှာပါ။**

သူတို့မှာ အစ္စရေးအရပ်သားတွေကို ပစ်ခတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ပဲ့ထိန်းဒုံးကျည်နဲ့ ရော့ကက် **၁၅၀,၀၀၀** ပါဝင်တဲ့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ လက်နက်သိုလှောင်ရုံ ရှိခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီလက်နက်အများစု ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။

**ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။**

ဟစ်ဇ်ဘိုလာခေါင်းဆောင်တွေ—သေဆုံးသွားပါပြီ။

သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်—ကျိုးပဲ့သွားပါပြီ။

ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆိုးရွားဆုံး လူသတ်သမားတွေထဲက အကြီးဆုံး အကြမ်းဖက်ခေါင်းဆောင်တွေဖြစ်တဲ့ Khamenei၊ Deif၊ Sinwar၊ Haniyeh နဲ့ Nasrallah တို့အပါအဝင် ကျွန်တော်တို့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အခြားအကြမ်းဖက်သမား ထောင်ပေါင်းများစွာဟာလည်း အားလုံး သေဆုံးသွားကြပါပြီ။

ကျန်ရှိနေတဲ့ အကြမ်းဖက်သမားတွေက ပြန်လည်စုစည်းဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြပါတယ်။

နေ့တိုင်း ကျွန်တော်တို့လူတွေကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမိုင်းဝင်ဇာတိမြေ၊ ယူဒီးယားမှာ ကျွန်တော်တို့လူတွေကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။

စကားမစပ် **Jew** ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ **Judea** ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။

Judea—ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေပါ။

သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။

နှစ်စဉ် မိသားစုတွေ၊ ငြိမ်းချမ်းစွာ ခရီးသွားနေတဲ့ မိသားစုတွေကို လမ်းပေါ်မှာ ပစ်ခတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပွားပါတယ်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေကို ပစ်ခတ်ကြပါတယ်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပစ်ခတ်ကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေကို နိုင်ငံတကာသတင်းမီဒီယာတွေ၊ လူမှုကွန်ရက်တွေမှာ ဖော်ပြတာ မရှိသလောက်ပါပဲ။

သူတို့ဖော်ပြတာက လူငယ်အရွယ် ပြဿနာရှာသူ အယောက် ၁၅၀ ခန့်က ကျောက်ခဲပေါက်တာ၊ သံလွင်ပင်တွေ ခုတ်လှဲတာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ မီးရှို့တာတွေပါ။

ကျွန်တော် အဲဒါကို လုံးဝမကြိုက်ပါဘူး။

တရားဥပဒေကို ကိုင်စွဲတဲ့ နိုင်ငံဖြစ်တဲ့အတွက် အဲဒါကို လက်မခံပါဘူး။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က Shin Bet ကို အဲဒီသူတွေကို အရေးယူဖို့ စေလွှတ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို သူတို့က **settler violence** လို့ ခေါ်ပါတယ်။

တစ်နှစ်အတွင်း သေဆုံးသူ ဘယ်လောက်ရှိလဲ။

နှစ်ဦး၊ သုံးဦးလောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒီအကြောင်းအရာကို ဆွေးနွေးလာခဲ့တဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံးမှာတောင် သေဆုံးသူက နှစ်ဦး၊ သုံးဦးလောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒါကို ငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်နေတဲ့ အခြေချနေထိုင်သူတွေ၊ ရိုးသားပြီး ဥပဒေကို လိုက်နာသူတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်မှု ထောင်ပေါင်းများစွာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။

ဒါဟာ ဘယ်လောက်တောင် ပုံပျက်နေတဲ့ ဖော်ပြချက်လဲ။

ဒါဟာ စွဲလမ်းနေတဲ့ အာရုံစိုက်မှုတစ်ခုပါ။

---

## စာမျက်နှာ ၆

အဲဒီအကြောင်းကို ဒီမှာ ခေါင်းဆောင်တွေ ဆွေးနွေးနေတာ ကျွန်တော် ကြားနေရပါတယ်။

နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တွေက အလေးအနက်ထားပြီး—

“အခြေချနေထိုင်သူတွေရဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကို ကျွန်တော်တို့ လက်မခံနိုင်ဘူး” လို့ ပြောကြပါတယ်။

**သင်တို့ ဘာအကြောင်းပြောနေတယ်ဆိုတာ မသိကြပါဘူး။**

နားထောင်ပါ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်က—

ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ Emmanuel Macron ကို ဒီအကြောင်း ပြောချင်ပါတယ်။

Netanel Shukrun ဆိုတဲ့ ပြင်သစ်နိုင်ငံသားတစ်ဦး၊ ကလေးခြောက်ယောက်ရဲ့ ဖခင်တစ်ဦးဟာ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် သူ့သားနဲ့အတူ စမ်းချောင်းတစ်ခုကို သွားရောက်လည်ပတ်တဲ့အခါ သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။

Judea နှင့် Samaria မှာ ဟားမတ်စ်အကြမ်းဖက်သမားတစ်ဦးက သူ့ကို အနီးကပ် ပစ်ခတ်ခဲ့တာပါ။

သူပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးစကားက—

**“ပြေးပါ၊ ပြေးပါသား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်ပါ”**

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က Judea-Samaria မှာ အရန်တပ်အရာရှိတစ်ဦး၊ အရန်တပ်သားတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ **Neria Leiter** ဟာ ပါလက်စတိုင်းအကြမ်းဖက်သမားတစ်ဦးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုခံခဲ့ရပါတယ်။

အခု သူဟာ Jerusalem ဆေးရုံမှာ အသက်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေရပါတယ်။

ဒီနေရာကို မလာခင် လေယာဉ်မတက်မီ သူ့မိသားစုကို ကျွန်တော် သွားတွေ့ခဲ့ပါတယ်။

Neria ဟာ ကလေးလေးယောက်ရဲ့ ဖခင် ဖြစ်ပါတယ်။

သူဟာ အမေရိကန်နိုင်ငံဆိုင်ရာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ သံအမတ် **Yechiel Leiter** ရဲ့သား ဖြစ်ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က Yechiel ရဲ့ သားအကြီးဆုံး **Moshe**၊ ကလေးခြောက်ယောက်ရဲ့ ဖခင်တစ်ဦးဟာ ဂါဇာမှာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ရှင်းလင်းနေစဉ် သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။

Yechiel—ကျွန်တော့်အစ်ကိုရေ—

မင်းခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုဟာ တိုင်းတာလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပါတယ်။

အစ္စရေးပြည်သူတစ်ရပ်လုံးနဲ့ အစ္စရေးပြင်ပက လူအများအပြားက Neria အသက်ရှင်ဖို့ ဆုတောင်းပေးနေကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ဝေဒနာတွေ ရှိနေသော်လည်း ကျွန်တော်တို့ လက်မလျှော့ပါဘူး။

တိုက်ခိုက်မခံရမီ မကြာသေးခင်က Neria ရေးသားခဲ့တာက—

**“ကျွန်တော်တို့မှာ တခြားနိုင်ငံ မရှိဘူး။ ဒီနိုင်ငံကို ကာကွယ်ခွင့်ရတာဟာ ဂုဏ်ယူစရာ အခွင့်အရေးတစ်ခုပါ။”**

Neria နဲ့ အစ္စရေးရဲ့ သူရဲကောင်းအားလုံးကို ကျွန်တော် မြင့်မြတ်တဲ့ ကတိတစ်ခု ပြုပါတယ်။

**သင်တို့ရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုဟာ အချည်းနှီး ဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။**

ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံကို ဆက်လက်ကာကွယ်သွားမယ်။

ဆက်လက်အနိုင်ရအောင် ကြိုးစားသွားမယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—

**တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။**

ဒီလူရိုင်းတွေနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အကြီးမားဆုံး မိတ်ဖက်က **သမ္မတ Trump** ဖြစ်ပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ဦးဆောင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

သူဟာ အမေရိကန်၊ အစ္စရေးနဲ့ ကမ္ဘာကြီးအတွက် ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်များကတည်းက အမေရိကနဲ့ အစ္စရေးကို “အမေရိကကို သေစေ၊ အစ္စရေးကို သေစေ” လို့ ကြွေးကြော်နေတဲ့ အစွန်းရောက် Ayatollah တွေကို မတားဆီးဘူးဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ရဲ့ အရူးအမူး အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ကြမယ်ဆိုတာ သူနားလည်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အစ္စရေးနဲ့ အမေရိကန်တို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ဖို့သာမက **ယဉ်ကျေးမှုကို ကယ်တင်ဖို့ပါ** အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။

ရဲရင့်တဲ့ အမေရိကန်လေယာဉ်မှူးတွေနဲ့ အစ္စရေးလေယာဉ်မှူးတွေဟာ အီရန်ကောင်းကင်ပေါ်မှာ ပူးတွဲစစ်ဆင်ရေးတွေ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပါတယ်။

အမေရိကန်နဲ့ အစ္စရေးတို့ဟာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဓားစာခံတွေကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ဖို့လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပါတယ်။

---

## စာမျက်နှာ ၇

ကျွန်တော်တို့က သူတို့အားလုံးကို နောက်ဆုံးတစ်ယောက်အထိ ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

“ဘာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အနိုင်ရနေတာလဲ” လို့ မေးကြပါတယ်။

Yoni က ရိုးရိုးလေး ပြောခဲ့ပါတယ်—

**“တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။”**

ဒီရှည်လျားတဲ့ စစ်ပွဲတစ်လျှောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ပါဘူး—

**အနိုင်ရရန်။**

မယိမ်းယိုင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ အနိုင်ရရန်။

မလျော့တဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ အနိုင်ရရန်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့—

**ဒါဟာ အစ္စရေးဖြစ်လို့ပါ။**

အနာဂတ်တစ်ခုအတွက် တိုက်ခိုက်နေတဲ့ လူမျိုးတစ်မျိုး။

လက်ဝဲနဲ့ လက်ယာ။

လူငယ်နဲ့ လူကြီး။

ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းသူနဲ့ ဘာသာရေးမကိုင်းရှိုင်းသူ။

ကျွန်တော်တို့မှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ ရှိပါသလား။

သေချာတာပေါ့။

ဘယ်သူ့မှာ မရှိဘဲနေမလဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပုံဖော်ပေးမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ရပ်တည်ကြပါတယ်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ပေါင်းစည်းထားတဲ့အရာဟာ အများကြီး ပိုအားကောင်းလို့ပါ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမိုင်း။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တန်ဖိုးများ။

ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိ။

အီရန်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တွေ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရပ်သားတွေအပေါ် **ပဲ့ထိန်းဒုံးကျည် အကြီးစား ၁,၀၀၀** ပစ်ချခဲ့တဲ့အခါ ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ပြည်သူတွေရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိပါ။

အမျိုးသမီး၊ အမျိုးသားများခင်ဗျား—

သင်တို့ဟာ အခု ကုလသမဂ္ဂ အထွေထွေညီလာခံခန်းမထဲမှာ ထိုင်နေကြပါတယ်။

တစ်တန်အလေးချိန်ရှိတဲ့ ပဲ့ထိန်းဒုံးကျည်တစ်စင်း—တစ်စင်းတည်းက ဒီနေရာကို ထိမှန်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိပါသလား။

ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါတယ်။